Στον πατέρα μου, Γιώργο (1941- 8 Δεκέμβρη 1980) για ότι δεν άκουσα από αυτό που φημολογείται ως πατέρας. Τον ίδιο δεν τον θυμάμαι. Του αφιερώνω (αν μπορώ;, για κάποιον που δεν ξέρω, πολύ δυστυχώς…) το κάτοθεν της γριάς σε μουσική του Μπακάλη.
ΣΥΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ ΒΑΡΙΑ
Συματοπλέγματα βαριά
Ζώνουν την δόλια μου καρδιά.
Κουράγιο, δόλια μου καρδιά,
Τα σύρματα να σπάσεις
Και αν η ζωή σε χτύπησε,
Το θάρρος μου μη χάνεις.
Όλα τα βάρη σου, ζωή
Τα φόρτωσες, σε ένα κορμί
Τόσο φαρμάκι ρε ζωή.
Που θέλεις να το βάλω;
Ξεχειλισαν τα σπλάχνα μου
Και δεν χωράει άλλο
Αυτή τη μαύρη τη ζωή
Κανένας Δε θα τη χαρεί.
Παλεύω σαν ναυάγιο
Στην μαύρη καταιγίδα.
Το Χάρο με τα μάτια μου
Πολλές φορές τον είδα.
Αυτό από έμενα, για σένα «ΜΠΑΜΠΑ». Αποφάσισα να βρω την «Απογευματινή» για την ιστορία, και την ιστορία της δολοφονίας σου, ως αρχή των δεινών μου. Γιατί ώρες – ώρες επιστρέφω στην Οικογένεια….
Και επειδή ξεκινάω από την εκεί που τα άφησα, από την αρχή ξεκινάω….
Είπαμε, τα «Τηλεφωνικά νταραβέρια», ήταν μια ανασκόπηση, της ζωής μου, την στιγμή που είμαι κομμάτια, και δεν φοβάμαι την μνήμη. Δεν έζησα και λίγα. Τοπαμε.
Ξεκίνησα να φουμάρω χασίσι το σωτήριο έτος του 1994. Γεννήθηκα το 1978, υπολογίστε
Τα πρώτα χρόνια ήμουν ένα παιδάκι, ετών, βαριέμαι να υπολογίσω, (δεν με βοηθά και η μνήμη, έχω πιει και τον αγλέουρα) , αυτό του λένε τύπος και υπογραμμός, πολλά υποσχόμενο, τούβλο στα μαθηματικά και στα παρεμφερή στο γυμνάσιο, σαΐνι στα φιλολογικά. Η ιστορία μου φαινόταν σώτο. Της τροτσκιστικής σχολής, από γεννησιμιού, που λένε.
Έπινα και σκεφτόμουνα, πότε θα μεγαλώσω και θα γίνω άντρας, για να την κάνω. Ήθελα να ζήσω την ρέμπελη ζωή. Και ως ένα βαθμό την έζησα.
Στο διάλειμμα, στο σκολείο, ουίσκι από το μπουκάλι, ήταν η εποχή που δεν είχαν μπαλάκι, και τσιγαριλίκια. Είπαμε το καλό παιδί. Τύπος για μίμηση.
Θέλω να πιω ένα τσιγάρο, δεν έχω, ο ντίλερ, είπε αύριο. Γαμώ την Παναγία του. Νυστάζω. Η ώρα είναι 3και 13 πμ. Αν το αναβάλω για το πρωί θα το μετανιώσω, όποτε γράψε μαλάκα Νικόλα…
Τεχνικό λύκειο. Παρέα με αναρχικά πανκιά, που τα πίναν όλα. Και ηρωίνη. Έχω μόνο αλκοόλ και μπάφους.
Το σχολείο τελείωσε και ο Νικόλας φοιτητής στην Πάτρα. Εκεί έχασα και την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Αρχή γενομένης, από τους κολλητούς μου. Τους ξενέρωτους φυσικά. Γιατί οι υπόλοιποι, από τα παλιά είχαν γίνει πρεζάκια της Ομόνοιας, των Αθηνών κουτά, αθάνατη πρωτεύουσα. Εκεί πήγαινα να ξεχαρμανιάσω, όταν δεν είχα λεφτά, χρόνια αργότερα, για κάνα χαρτί. Στην Πάτρα έκανα παρέα με έμπορους ναρκωτικών, πουτάνες, και όλοι οι κολλητοί μου ήταν χρήστες.
Ταυτόχρονα, είχα ερωτική σχέση στην Αθήνα με μια γυναίκα, συνεργάτιδα την μάνας μου, 21 χρόνια μεγαλύτερη μου.
Έμεινε έγκυος, αποφασίσαμε να κάνει έκτρωση, μην βγαίναμε και στην Αννίτα. Μετά από δώδεκα μέρες αυτής της Τετάρτης του 1999, χωρίσαμε.
Για να ελαφρύνω τον πόνο μου σκέφτομαι, πως αν είχαμε κρατήσει με την Άννα το παιδί και είχε γεννηθεί άντρακλας, θα το έστελνα φαντάρο και εγώ θα γάμαγα νεαρός τους συμμαθητές και της συμμαθήτριες του.
Τώρα γράφω σοβαρά, δεν είναι καιρός για χιούμορ. Από εκεί που ήμουν στα φυτικά, ξαφνικά – καθόλου ξαφνικά, εξαρτάται από τον αποδέχτη, άρχισα να καταπίνω την χημείες που δεν ξέρω αν δίνει ο γιατρός μου στους ασθενείς, τοξικοεξαρτομένους τους. Εμένα πάντως μου τις αρνήθηκε. Ύπνους και μπούμπε. Τότε με τις χούφτες. Από το Σωτήρη του ζήταγα για να κόψω ομαλά. Είπε όχι, δεν μπορώ να του κρατήσω κακία γιατί τον αγαπάω.
Τα χάπια φαίνονταν και τα μαντάτα πήγαν στην μάνα μου. Από απελπισία και από κατάθλιψη έκανα την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Συνήρθα στην εντατική μετά από 4 μέρες.
Μετά νοσηλεία στο ψυχιατρείο «Γαλήνη».
Χρόνια στην αρρώστια..
Πρέζα από το 1999. Αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος. Δεν ξέρω αν έγινα. Της περιθωριακής σχολής.
Γνωριμία με ένα ψυχίατρο μουνόπανο (το παίζει και συγγραφέας στις εκδόσεις, του Χατζόπουλου «Κάκτος», εκεί που ο Λεό Κρίστ, έβγαλε την «Δυστυχία, του να είσαι μαλάκας», ; πόσο αλλάζουν οι εκδότες! Από τον μέτρ στα σκατά…) που με έκανε τελειωμένο, και μετά από ταλαιπωρίες βρέθηκα στην ψυχιατρική κλινική «Κασταλία». Εκεί γνώρισα και τον Γιώργο, εκτός από τον Σωτήρη. Ομοϊδεάτης, κοκαϊνομανής. Είπαμε εγώ πρεζάκι.
Με τον Γιώργο και μετά την νοσηλεία διατηρήσαμε σχέσεις. Από πρωτομηνιά έως 3 του μηνός, κάθε βράδυ μαζί. Τον αγαπάω αλλά για να ΕΙΝΑΙ και να ΕΙΜΑΙ καλά, θα αργήσω να τον ανταμώσω. Λυπάμαι για αυτή μου την επιλογή. Από την κορυφή, στα σκατά και αυτός. Δεν σπάει η μοίρα, για μερικούς…
