Γαλανή απεραντοσύνη

Τώρα που έσπασαν οι φλέβες,
Και από μέσα μου τρέχουν οι στιγμές,
Θα υπάρχει μια εξήγηση γιατι
Αυτό που μένει περισσότερο είναι αυτό που φεύγει.

Φαίνεται πως δυό φορές κανείς πεθαίνει,
Όταν πάψει ν’ αγαπά και ν’ αγαπιέται.
Μα σαν το γαλανό απέραντο χαράζεται ψηλά,
στην καρδια μου μια ολόλαμπρη ελπίς με θέλγει.

Έπεται

Οι θερινές ψιχάλες,
σαν δάκρυα
στο σκονισμένο μάγουλο
της υπερκόσμιας σιγής.
Στάζουν οι αρμοί της αβεβαιότητας
απο το ταβάνι της ανέλπιστης χαράς,
και βράχηκαν οι τύψεις και μουχλιάζουν.

Σκόνη, μάνα των νεκρών στιγμών,
σκέπαζε τα παιδιά σου, τις μνήμες,
με την άμμο της απόκοσμης ακρογιαλιάς
όπου ξεχάσαμε τα κομμάτια
του εαυτού που προδώσαμε.

Αβοήθητοι,
Μα ευγνώμονες,
Που σε τούτο τον κόσμο
τολμησαμε και γελάσαμε
ζώντας μια ζωή
που διαρκώς περπατούμε
σαν να μην υπάρχει τέλος.
Λες και ζωή αιώνια μας περιμένει.

Χωρίς ελπίδα

Χαμένα τα κλειδιά
τού παραδείσου από
καιρό.

Καμιά ελπίδα πια.

Δεν ήταν ότι δεν
προσπάθησα.

Δεν ήταν ότι
δεν το ήθελα.

Το έψαξα πολύ.
Παντού τα αναζήτησα.

Μάταια.

Αιώνια καταδικασμένος
να μείνω για πάντα
διψασμένος.

Καπέλο Καμινάδας

Ξέρω ότι είσαι μέσα
Βλέπω τον καπνό που
Βγαίνει απ’ την καπνοδόχο
Έχω προσπαθήσει πολλές φορές
Να μπω από κει μέσα
Αη-Βασίλης ντύθηκα
Έγινα πουλί, πεταλούδα
Λουλούδι, ηλιαχτίδα
Κόκκινο μπαλόνι
Αέρας, χιόνι και βροχή αλλά
Το καπέλο καμινάδας
Με σπρώχνει μακριά
Εμένα και τα θραύσματα ουρανού
Που παρασέρνει καθώς
Περιστρέφεται γύρω απ’ τον εαυτό του.
Νιώθω την καύτρα κάτω απ’ το μέταλλο
Οι σπίθες κηφήνες
Σε περίοδο αφθονίας τροφής
Ο καπνός που ξεμυτίζει λικνιζόμενος
Και ό,τι δε φαίνεται
Πιο θελκτικά κι απ’ τις φέτες φωτός
Φύλλα καθρέφτη που
Το ένα γλύφει τ’ άλλο
Σπρώχνουν τις ηλιαχτίδες μακριά
Κηφήνες σε περίοδο έλλειψης τροφής
Τυφλώνουν τόσο όταν
Δεν προλάβεις να
Τα κοιτάξεις κατάματα,
Πριν προλάβεις να
Δεις τη Χιονάτη.

Τεθλασμένη Γραμμή

Μετρό. Στάση Σύνταγμα,
Καθισμένος, το δεξί του χέρι στην τσέπη
Τ’ αριστερό στο γόνατό του,
Μια εγκυμονούσα μπαίνει στο βαγόνι
Κρατιέται απ’ τη μπάρα μπροστά του,
Σηκώνεται , της προσφέρει τη θέση του
Του χαμογελάει
Τ’ αριστερό του χέρι στη μπάρα
Το δεξί στην τσέπη,
Ξαφνικό τράνταγμα του συρμού
Το χέρι πετιέται απ’ τη τσέπη
Κρέμεται
Σπασμένος δείκτης ρολογιού
Αυτή το βλέπει κι αμέσως
Στρέφει το βλέμμα της έξω απ’ το παράθυρο
Πολύχρωμα σχήματα μετατρέπονται σε
Παράλληλες ευθείες
Ασαφείς, φοβισμένες
Τις καταβροχθίζει ο τοίχος
Φτύνει τα υπολείμματα
Ανάμεσα απ’ τα σάπια δόντια του,
Το πάνω παράθυρο ανοιχτό
Αυτός στο τζάμι
Τεθλασμένη γραμμή,
Η κακοσμία εισβάλλει
Προσγειώνεται βαριά στην
Κοιλιά της εγκυμονούσης
Στον αφαλό, είναι βέβαιος.

Βιντεοκασσέτα

Κι αν γυρνάγαμε πίσω τον χρόνο

πάλι τα ίδια θα κάναμε.

Εγώ θέλω να γυρίσω

σ’έναν χρόνο που δεν έχω ζήσει.

Σ’έναν χρόνο που όταν τον διάβασα

ήμουν εκεί.

Σ ’εκείνο το μπαλκόνι στη Ρώμη

με την κοπέλα

που έγραφε στο ποίημα του.

Στη Ρώμη του 60.

Μπορεί να ήταν και Παρίσι

δεν θυμάμαι.

Θέλω να γυρίσω πίσω

σ ’έναν χρόνο που δεν θυμάμαι

και να τον κάνω

δικό μου.

Κάπου εκεί

είσαι κι εσύ.

Μια βαστάς το κιγκλίδωμα.

Μια κάθεσαι στη ροδί

φθαρμένη

πολυθρόνα.

Μια πολυθρόνα που σέβεται

τον εαυτό της

κι αγκάλιασε

σώματα πολλά

μαζί και το δικό σου.

Σηκώνεσαι

Κάθεσαι

Ξανασηκώνεσαι

Βαριέσαι λίγο

κι ετοιμάζεσαι

να βγούμε.

Ξόδεψες τα σπίρτα

και θεςκρασί.

Να

Σε βλέπω.

Σαν να είσαι

Εκεί.

Ο χρόνος ορίζει τον άνθρωπο

Ο άνθρωπος στέκεται προσοχή μπροστά στον καθρέφτη.
Κοιτάζει κατάματα τον χρόνο.
Θέλει να τον ξεριζώσει από τον δρόμο του.
Δεν γνωρίζει όμως,
πως ο χρόνος κρύβει άπειρες ζωές μέσα του,
και πάντα επιστρέφει στην κορυφή του όρους.

~

Ο χρόνος τρέφεται με τους ιστούς μας.
Είναι σαρκοφάγος.
Δεν έχει ψυχή ούτε φωνή,
μοιάζει με νύχτα.
Εμείς προσποιούμαστε
πως όλα είναι μια χαρά,
ενώ εκείνος μας χτίζει μέσα του.