Απρίλης 23

Κάθε που γιόρταζα θυμόμουν την άνοιξη.
Στο ξημέρωμα που βρήκα την νύχτα να χάνεται.
Στον χορό των ανόητων.
Κάπου που όταν σκεφτόμουν ότι έρχεται καλοκαίρι δεν κοιμόμουν.
Εκεί ήσουν και μέσα σου έβρισκα το νόημα όλων των ποιημάτων μου.

Ερωτικό

Όταν κάποια φορά
ρώτησα αν η αγάπη είναι μια
λεξη μονάχα,
σκέφτηκα πως δεν αρκεί.
Τι να απογινω όταν
εκείνος που αγαπώ έχει ζήσει
μια ζωή κι εγώ
δεν βαστω ούτε θέση αρκετή
βαθιά μέσ τα μαλλιά του.
Μάτια σιωπής είναι η ζωή
που δεν χωράει να βγει
σε λέξεις.
Είπαμε πολλά.
Γράφω τώρα ανοιχτά όνειρα με ήλιο και
δεν ξέρω αν θα δω
ξανά σκοτάδι.
Μα πιο πολύ φοβάμαι
πως ότι αγαπώ
δεν θα αγαπήσει ξανά.

ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Μα είμαι και εγώ.
Βλέπεις κάποτε δεν ήξερα ποια ήμουν.
Και τώρα που ξέρω, δεν έχω ιδέα τι να κάνω.
Μεγάλες αποστάσεις, πιτσιρίκια εμείς.
Ούτε δίπλωμα έχω,
ούτε καν ποδήλατο.
Είναι που δυσκολεύομαι με τις ισορροπίες.
Όμως μαθαίνω γρήγορα καινούργιους δρόμους.
Αλήθεια, δεν θα σε απογοητεύσω αυτή την φορά.
Θα αγοράσω μία πυξίδα αύριο, για να είμαστε σίγουροι.
Γιατί ούτε προσανατολισμό έχω,
και που και που χάνομαι.

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΟΥΝ

Δεν θα σε θυμόμουν…
Μα σε θυμήθηκα.
Και ήταν όπως τότε που έλεγα πως σε περιμένω.
Και έτσι θα πηγαίνει πια.
Θα σε θυμάμαι σαν να σε έχω.
Και είναι αστείο, γιατί δεν θυμάμαι να σε είχα και ποτέ πραγματικά.
Και αν σε είχα ήταν για λίγο.
Ήταν για λίγο λάθος.
Και λίγο πολύ δεν έπρεπε να σε έχω.
Ούτε εσύ έπρεπε.
Δεν λέω πως τώρα πρέπει.
Λέω πως τώρα κατάλαβα.
Τώρα σε κατάλαβα.
Σε κατάλαβα.
Τότε, δεν σε είχα καταλάβει.
Σε θυμόμουν και έλεγα ψέματα πως δεν.

Επιστροφή

Ποιήματα
γαντζωμένα
σε αψίδα θριάμβου
στον σταυρό
που χάραξε
ο μπάτης
τυχαία
πάνω στην άμμο
του μεσημεριού.
Ραστώνη.
Εκπνέω λυγμικά
τον άρρητο πόθο μου
που βούλιαξε
σε μια κλεψύδρα.
Βυθίζω
τις χούφτες μου
βαθιά
μέσα στην άμμο.
Στρουθοκάμηλοι
πλανώνται.
Αδιόρατος, κάπου
εσύ.
Σε ένα γέρμα
του ήλιου.

Ροδοχάραμα

Στη θύμισή σου
εύηχα βλασταίνω
ατοπήματα.
Ριγώ.
Το σώμα μου
σε στάση
απολίθωσης.
Με κατακυριεύεις.
Εναγκαλίζομαι
την αύρα σου
την άσβεστη
όταν ροδοχαράζει
στο είναι μου.
Μπλέκομαι
σε ένα στρόβιλο
ανέγνωρου πάθους.

Ανείπωτη
η έλλειψη.

Ιπτάμενες μάγισσες

Στη γιορτή σου δεν ήρθε κανείς,

ξέχασες να τους καλέσεις

κι έμεινες μόνη με μια σκούπα στο χέρι.

Δεν είχες τι να σκουπίσεις,

κανένας δεν βρώμισε το σπίτι σου.

Δεν είχες σκουπίδια,

από κείνα που πετούν οι άνθρωποι

και από τ’ άλλα που πετούν με τον αέρα,

ιπτάμενα σκουπίδια.

Τα σκουπίδια είναι ζωή,

αυτό είχες πει κάποτε,

Tα σκουπίδια είναι ζωή

φώναζες σ’ έναν κάδο ξεχειλισμένο.

Τώρα όμως

δεν είχες τι να σκουπίσεις.

Μόνο δάκρυα,

αυτά τα γνωστά τα δικά σου,

τα χες βαρεθεί πια,

στέγνωσαν μοναχά τους.

Δεν σκούπισες τίποτα τελικά.

Άφησες τη σκούπα σε μια γωνιά

και πέταξες κατάχαμα

κάτι σκέψεις παιδικές

για ιπτάμενες μάγισσες.

Ι

Στη σοφίτα του Μπαρμπα-Γιώργη,
χορεύει η Αμαρυλλίς.
Κουνάει το κορμί της και τα χέρια της,
σα κίτρινη Σμυρνιά.
Μέχρι που το γραμμόφωνο ξεκουρδίστηκε.
Και δε παίζει μουσική πια.

Ετούτη η πόλις,
έκλεψε από την Αμαρυλλίς,
τη θεία της ευωδιά.

Τα αγόρια της γειτονιάς
περνούν κάτου απ’ το παραθύρι της
και αγναντεύουν τα μαλλιά της.
Ω, πως λαμπιρίζουν κάτου απ’το φεγγάρι.
Και το αηδόνι,
αχ- πως λαλεί.
Η μελωδία τα υπνωτίζει,
κολλώντας τα ματάκια πάνου της.

Αυτή η νύχτα,
χαράκτηκε έντονα-
χρυσά χρόνια της νεολής μου.

Εκείνο το χαμόγελο,
κοντοστεκόταν’ κοντά στο παράθυρο,
που η λατέρνα ακουγόταν’,
κι έπαιζε ο σκοπός ο ίδιος.

Ακόμα το θυμάμαι,
κι με πιάνουνε τα κλάματα.

Ετούτη η πόλις,
έκλεψε από την Αμαρυλλίς,
τα όμορφα στολίδια της.