Ιπτάμενες μάγισσες
Στη γιορτή σου δεν ήρθε κανείς,
ξέχασες να τους καλέσεις
κι έμεινες μόνη με μια σκούπα στο χέρι.
Δεν είχες τι να σκουπίσεις,
κανένας δεν βρώμισε το σπίτι σου.
Δεν είχες σκουπίδια,
από κείνα που πετούν οι άνθρωποι
και από τ’ άλλα που πετούν με τον αέρα,
ιπτάμενα σκουπίδια.
Τα σκουπίδια είναι ζωή,
αυτό είχες πει κάποτε,
Tα σκουπίδια είναι ζωή
φώναζες σ’ έναν κάδο ξεχειλισμένο.
Τώρα όμως
δεν είχες τι να σκουπίσεις.
Μόνο δάκρυα,
αυτά τα γνωστά τα δικά σου,
τα χες βαρεθεί πια,
στέγνωσαν μοναχά τους.
Δεν σκούπισες τίποτα τελικά.
Άφησες τη σκούπα σε μια γωνιά
και πέταξες κατάχαμα
κάτι σκέψεις παιδικές
για ιπτάμενες μάγισσες.
****
Η μυρωδιά
Ήταν τα πρωινά του φθινοπώρου
Που περπατούσα για δουλειά
Και μου ερχόταν η μυρωδιά.
Το άρωμα απ το δέρμα σου
Και λίγο πριν ή λίγο μετά
Δεν θυμάμαι καλά
Το άρωμα της βροχής.
Μπερδευόντουσαν τόσο σωστά
Και λίγο μετά
Με κινούσαν αυτά
Κι έφτανα στη δουλειά
Με αυτή τη μυρωδιά
Το άρωμα της βροχής
Και λύγο πριν ή λίγο μετά
Δε θυμάμαι καλά
Το άρωμα απ το δέρμα σου
Μπερδευόντουσαν τόσο σωστά
Κι είναι κάπως κρίμα που
πια
Μας τελείωσαν τα σύννεφα.
αχ αν δεν ειχαμε κρυψει τις παιδικες μας σκέψεις και κυριως τον παιδικο τρόπο που ενθουσιαζόμασταν, ερωτευόμασταν, ονειρευόμασταν,…που ζουσαμε την καθε στιγμη χωρις να αναλωνόμαστε στο φοβο για το αυριο..που η απόλαυση ηταν τοσο έντονη, σε κατέκλυζε ολάκερο, καθε ινα του κορμιου και της ψυχης σου…
τοτε δεν θα ειμασταν μονοι στις γιορτες,,αλλα και η μοναξια θα ηταν γιορτη, γιατι αν βαριόμασταν θα περναμε την μαγική μας σκουπα και θα περναγαμε τελεια…
αχ Αλεξανδρα Σανδη με γυρισες εκει που υπηρχαν μαγισσες,και η ζωη ηταν μαγικη…..και το ειχα πολυ αναγκη σε αυτη την ζοφερη πραγματικοτητα…πολυ ομορφο και τρυφερο ποιημα…ευχαρισω πολυ που με ταξιδεψες