Παλιά πόλη

Στην οδό Λήδρας,
περπατώ σʼ ένα στενό καλντερίμι
ώσπου πια δε με βγάζει πουθενά.
Ίσως μόνο σʼ ένα αχνό φως∙
κοιτάω στον τοίχο ένα γκράφιτι.

«UN», με μπλε χρώμα,
στο απομεινάρι σπιτιού
πού συντηρεί ακόμη μια πινακίδα∙
καφενείο κάποιου ξεχασμένου αιώνα,
κάποτε χόρταιναν από φωνές οι τοίχοι του.

Η ανάσα μου κομπιάζει και σταματάει,
το δάκρυ δε μου επιτρέπει
να το αφήσω να με αποδυναμώσει.

Ένας φανοστάτης σιγόκαιει ακόμη
από το αιφνιδιαστικό τέλος μιας πόλης.
Η νεκρή ζώνη,
συγγενεύει με εκείνες τις πόλεις φαντάσματα
στο παλιό Γουέστ.

αλλαγές

οι ίδιες λέξεις
οι ίδιες αλήθειες

μόνοι και
μη καταλαβαίνοντας

τα αριστουργήματα και οι επαναστάσεις δεν έφεραν τίποτα

η ίδια θλίψη
η ίδια ζωή
***

Ο δρόμος με τις λεύκες στην Αρκαδία, 43 x 34, λάδι σε μουσαμά

Μια μέρα ήρθε η ώρα εκείνη και περπατούσε στο δρόμο με τις λεύκες έτσι ακριβώς όπως τον είχε ζωγραφίσει. Κι ο δρόμος στένευε ώσπου έφτασε στο βάθος του ορίζοντα όπου δεν χωρούσε να περάσει ανάμεσα στα δέντρα. Έπιασε βιαστικά ένα πινέλο νʼ ανοίξει το δρόμο διότι στο σημείο που είχε φτάσει ασφυκτιούσε. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του καθώς η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας έκανε λόγο για εξαφάνιση. Παρότι τον ψάχνουν οι δικοί του εδώ και μήνες τους βάζει σε σκέψεις το γεγονός πως δεν άφησε πίσω του ούτε ένα σημείωμα παρά μονάχα έναν μισοτελειωμένο πίνακα. Το μόνο που κατάφεραν να μάθουν είναι πως κατά καιρούς διάφοροι περαστικοί έχουν αντικρίσει μια σκυφτή τραγική φιγούρα να περπατάει σʼ εκείνον το δρόμο με τις λεύκες στην Αρκαδία.

Στο Καμπαρέ

Στο καμπαρέ ο φωνογράφος δοκίμαζε να σχεδιάσει
το πορτραίτο της Δυστυχίας
με την βελόνα του ν’ αργοσαλέυει
βουτηγμένη στο μελάνι που αφήνουν τα μινόρε
πάνω στα πυκνομουτζουρωμένα φύλλα των ψυχών.
από φιλέκδικη πλήξη
πρόσφερε την βοήθεια του ο Σαρλό
-ο φονιάς-
και μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο
πλησίασε το μοναδικό εναπομείναν θύμα του.
Το Παρίσι ήξερε ότι μετρούσε τις τελευταίες ώρες του.
Πριν εξαφανιστεί κι αυτή η νύχτα,
με τα ψηλά τακούνια της
να δίνουν τον ρυθμό της αναπνοής ξανά
σ’ όσα βρέφη ξεροκατάπιαν μες τους εναρμόνιους ύπνους τους,
ο ίδιος είχε βρεθεί νεκρός και κρύος
έχοντας κρυμμένη στις τσέπες του αρκετή Δυστυχία
για να θεωρηθεί κλοπή.

Η ομορφιά είναι μία πέτρα σκαλισμένη από τα χέρια των ηττημένων.

Κάποτε υπήρξε η πρωτόγονη κοινωνία με τα δουλεμένα αισθήματα της αυτοσυντήρησης να στέλνει τα πρώτα μηνύματα στο κόσμο της άγριας ομορφιάς. Ασυνείδητα πλέον ο προηγμένος πολιτισμός αποκαθηλώνει την ιδέα του ωραίου από το στύλος της φύσης του. Με μια πρώτη ματιά μένει άναυδος ο ρομαντικός παρατηρητής που πλάθει αινίγματα στης φαντασίας του το δικαστήριο. Ο χρόνος ξεχύνει πλείστες δυνατότητες για να σιωπήσει το παράδοξο φαινόμενο της λήθης. Στο παράμερο τώρα εκκλησίασμα του κόσμου λειτουργεί μια δόξα καθαρή από τα κατηγορητήρια των νικητών της , και αμείβει αντάξια του εαυτού της τον κοπιαστικό αγώνα εκείνων που επιμένουν να χτίζουν οίκους ευστοχίας. Σκουριασμένα δάχτυλα που μόνο επίδειξη δύναμης είναι ικανός να δηλώνει ο χρόνος πάνω στη μετωπιαία κίνησή τους με την σιωπή εκείνων που γνωρίζουν την ήττα από πρώτο χέρι. Ακολούθως η σιωπή φτιαγμένη από κρύσταλλο στεριώνει στα αξιωμένα σημεία του σώματός των. Εννοείται των νοητικά σε αφύπνιση κούρων που μόλις πήραν εξιτήριο από τα μουσεία της ευγηρίας. Και εν τέλει καλογέρεψε ο πόνος για το υγιές πάθος της γνώσης , λες κι οι δήθεν δυνατοί να μην έχουν επίγνωση της πτώση τους στο βάθρο της μαθητείας για την πρόταση νέων στόχων στην πολιτεία που παρακμάζει κάτω από τα κακόγουστα ενδύματά της. Λοιπόν ξέρετε κάτι, η ιδέα περί ομορφιάς είναι η φυσιολογική προοπτική που γνωρίζει τον τρόπο να φτιάχνει αριστοτεχνικά το δύσβατο μονοπάτι για τον μανιακό ακροατή της ατελεύτητης ροής των ερωτικών λέξεων. Ο έρωτας είναι ανεξερεύνητο ρήμα πέραν λεξικού που υπερβαίνει τα όρια της πρότασης και τελικά κυριεύει το λόγο των ανθρώπων για μιας στιγμής φαινόμενο. Η ουσία του υπάρχει στην αναστροφή που του παραδίνεσαι. Αν βέβαια είσαι θέσει ικανός να τον χαλιναγωγήσεις ως κύριος των δυνάμεών σου.