Παύλος Παρασκευαΐδης, ποιήματα

Ο δρόμος με τις λεύκες στην Αρκαδία, 43 x 34, λάδι σε μουσαμά

Μια μέρα ήρθε η ώρα εκείνη και περπατούσε στο δρόμο με τις λεύκες έτσι ακριβώς όπως τον είχε ζωγραφίσει. Κι ο δρόμος στένευε ώσπου έφτασε στο βάθος του ορίζοντα όπου δεν χωρούσε να περάσει ανάμεσα στα δέντρα. Έπιασε βιαστικά ένα πινέλο νʼ ανοίξει το δρόμο διότι στο σημείο που είχε φτάσει ασφυκτιούσε. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του καθώς η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας έκανε λόγο για εξαφάνιση. Παρότι τον ψάχνουν οι δικοί του εδώ και μήνες τους βάζει σε σκέψεις το γεγονός πως δεν άφησε πίσω του ούτε ένα σημείωμα παρά μονάχα έναν μισοτελειωμένο πίνακα. Το μόνο που κατάφεραν να μάθουν είναι πως κατά καιρούς διάφοροι περαστικοί έχουν αντικρίσει μια σκυφτή τραγική φιγούρα να περπατάει σʼ εκείνον το δρόμο με τις λεύκες στην Αρκαδία.

Περί επανάστασης

Τίποτα.Ούτε καν μια δροσοσταλιά στα ξεραμένα φύλλα της ανάμνησης δεν απέμεινε από κείνες τις φοιτητικές συζητήσεις στα παγερά διαμερίσματα να καίγεται το σύμπαν. Οι τοίχοι θυμούνται με νοσταλγία εκείνες τις κοκκινωπές εξομολογήσεις: Να ξέρεις πως εμείς θα τον αλλάξουμε τον κόσμο τούτο διότι…Τίποτα που λες δεν έγινε τελικά. Δεν πάει πολύς καιρός που την είδανε ρακένδυτη την επανάσταση με λίγα ψίχουλα σύνταξη στις τσέπες να βγαίνει απʼ τα γραφεία ενός ασφαλιστικού οργανισμού βιαστική να κατευθύνεται στο φτωχόσπιτο όπου γεννήθηκε και τώρα απομένουν μονάχα οι τίτλοι τέλους να σφραγίσουν την πολυτάραχη ζωή αυτού του μονάκριβου τέκνου της ουτοπίας.

Τοπίο Αγγελόπουλου
Από νεφελώδες τοπίο του Αγγελόπουλου βγαίνουν.Εξέρχονται πιασμένοι χέρι-χέρι και δεν χαμογελάνε.Διότι απαγορεύεται αυστηρά.Γνώριμες οι φυσιογνωμίες τους ενίοτε και οικογένειες ολόκληρες πλησιάζουν ολοένα και πιο κοντά.Κάτι λείπει από την εικόνα.Προφανώς η ζωή η ίδια. Είναι οι νεκροί του εμφυλίου και σβήστηκε από μνήμης τους ο προσανατολισμός. Πήρανε όρκο βαρύ πως δεν πρόκειται ποτέ ξανά να βαδίσουν προς τʼ αριστερά ή προς τα δεξιά. Καθώς τέτοιες κατευθύνσεις έδιναν κάτι μικρά παιδιά που η ιστορία αστειευόμενη τα εμπιστεύτηκε. Τη ζωή την ίδια. Κι εκείνα κάνανε σχέδια πάνω στα πτώματα. Τόσο τα έκοβε. Κι άλλο τόσο την δήθεν σοφή κυρία με τα τραγικά της αστεία.

Το τσέλο

Δυο νέοι καταφθάνουν σε ένα εξοχικό σπίτι. Και χαίρεται το ερμητικά κλεισμένο σπίτι. Καιρό έχει να νιώσει ανθρώπινη παρουσία. Θέλει να την αγγίξει να την πάρει στην αγκαλιά του κι αυτή. Αυτή χαμογελάει κι απομακρύνεται. Κάθε τόσο φτάνουν κοντά πολύ κοντά έτοιμοι να φιληθούνε αλλά αυτή. Περνάνε στο σαλόνι κι αυτή αρχίζει να παίζει τσέλο. Αυτός την απολαμβάνει βυθισμένος στον καναπέ. Του αρέσει η προσηλωμένη της έκφρασή στο κενό. Με τι πάθος που παίζει. Κι αυτός μικραίνει και μικραίνει. Της αρέσει που μικραίνει μέχρι που γίνεται γάτος βυθισμένος στον καναπέ. Πηγαίνει και τρίβεται στα πόδια της. Της αρέσει πολύ όταν το κάνει αυτό. Πάντοτε της άρεζε. Τώρα που γέρασε περνάει συνήθως ώρες στον καναπέ χαϊδεύοντας το γάτο. Ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό της για κείνον που οι δύστροπες περιστάσεις της ζωής δεν την άφησαν να. Παρατηρεί το σκοροφαγωμένο τσέλο και θυμάται πως από τότε έχει να το αγγίξει. Από τότε που ήθελε να την φιλήσει.

Ο Παύλος Παρασκευαΐδης είναι εκπαιδευτικός-οικονομολόγος