1)
Χωρίς εκείνον απέκτησα μουσική
Αυτές οι γραμμές και οι αποστάσεις
τα ρήματα που
συμφιλιώνονται
μέσα
στο αίμα…
Έτοιμη
καθώς-πάντα
για αναχώρηση
Μη φοβάσαι
Έχω ανοίξει πόλεις
μέσα
ζώα
ανθρώπους
Κανείς όμως δεν φύλαξε
κάτι
για μένα
ποτέ
*
2)
Η ΑΓΑΠΗ
(Στην κρίση των φανερών φετιχιστών)
Μην περιμένεις
αγάπη μου
να είναι φτιαγμένη από σίδερο
Ψάξε στο καπέλο και στο φίδι
Στο ποδήλατο
Στο έλκος
Στα νηπενθή!
Ψάξε παντού
Και όσο θα σε κυνηγώ
Εσύ θα ψάχνεις
*
3)
Πήρα το γόνατο ,το στήθος μου
ένα μαυσωλείο
γεμάτο σκύλους
και τα παρέδωσα στη θάλασσα
« σε σας , δεν ταιριάζει
η σταθερότητα»
Ένα ποτό
Δυο σφαίρες
Το κέρμα που στρίβει
Μία κίνηση -Αρκεί
*
4)
Τα κορίτσια αυτά που
απʼ τα χέρια τους
σάζουν οι πόθοι σας
Διασχίζoυν
Εναποθέτουν
Φαντασιοκοπούν
Πετούν
ανεμόσκαλες
βουβούς κινηματογράφους
πράσινα /νύχια/ κοχύλια/ μακριά
Σέρνονται απʼ τα μαλλιά
και παραμένουν
Νικήτριες:
Τα κορίτσια αυτά ποιος θα τα τιμωρήσει
*
5)
«Αναπνοή Αναπνοή
Η σημασία
φέρνει κοντά δύο βήματα»
Χρόνια πια ακολουθώ
χωρίς την άκρη μου να βλέπεις
και στους άντρες
στις γυναίκες
στη ροή που αγκαλιάζεις
στο διάστημα
πʼ ανοίγεις
θα έλθω
αγάπη
για να μείνω
και θα μπώ
*
6)
Σαν παιδί
δοκίμαζε τον ουρανό
πετώντας τις προσευχές του
έξω απʼ τον κόσμο
Τώρα πια
χωρίς τετραγωνικές ρίζες
για το κεφάλι του
θέλει να ζήσει
σε κάθε σώμα
*
7)
Δεν νοείται
αίρεση
χωρίς
την πτώση
του υδραργύρου
χωρίς ένα χέρι
να ακουμπά
τον αστράγαλο
χωρίς
μετάβαση
του εγκαύματος
από τα χείλη
στην
Έδεσσα
Στη Κάλυμνο
Στη Παρμεζάνα
Και πάλι πίσω στη Καστοριά
δεν νοείται σώμα
γυμνό
που δεν χαρίζει
την πίστη του
σε εμένα
**********************
Βιογραφικό : H Νάνσυ Λέσκα γεννήθηκε το 1988. Ασχολείται με την φωτογραφία και εργάζεται ως σερβιτόρα .Αυτή είναι η πρώτη δημοσίευση ποιημάτων της.
αριστουργήματα !
να είστε πάντα καλά κα Λέσκα
ποιός θα τιμωρήσει τα κορίτσια των πόθων
με τα πράσινα νύχια κοχύλια και τα
μαλλιά ανεμόσκαλες…
μα είναι αθώες
γιατί η ποιήση χρειάζεται τον ερωτισμό
αυτοί που όλο γράφουν για στήθη
πρέπει να μας ξεκαθαρίσουν
πώς γράφονται οι ρόγες
με όμικρον ; ή με ωμέγα ;
Κύριε Ριτσώνη, αν μου επιτρέπετε, θα τολμήσω να σας απαντήσω.
Η ρόγα του γυναικείου στήθους, α ρ χ ι κ ά γράφεται πάντα με όμικρον, ή ακόμη και με μηδέν…
Κατά την ήβη και ύστερα, ε ν ί ο τ ε γράφεται και με ωμέγα.
Υπάρχουν άντρες, δε, που τη γράφουν μόνιμα με όμικρον.
Κυρία Λέσκα, μας κινήσατε την – περί του έργου – περιέργεια.
Καλή συνέχεια στην πορεία σας!
Αυτό είναι που λέμε πηγαίο ταλέντο! Μια προσωπική, ιδιότυπη γραφή διαφαίνεται από τόσο νωρίς. Μια έμφυτη ποιητική ωριμότητα. Ένας πρόγονος, όπως ίσως ο Εγγονόπουλος, σας χαμογελάει αινιγματικά σαν την Τζιοκόντα…
Όμως… χρειάζεται και η πειθαρχία, η μορφοποίηση, οι δομές: σφιχτοδεμένα τα ποιήματα χαστουκίζουν τη νόηση και τα συναισθήματα, εκεί που, ανέμελα και χαλαρά, απλά τις γαργαλάνε.
Είθε η αιώνια Αφροδίτη να σας αποκαλύπτει…
Καλό δρόμο να έχετε, στην ελώδη πορεία της ποίησης…
Περίεργα πλάσματα είσθε οι σερβιτόρες. Νομίζει κανείς πως σκέφτεστε μόνο τις παραγγελίες, αλλά είσθε έτοιμες να απαντήσετε και στην ερώτηση αν υπάρχει Θεός.
Με το πρώτο, αυτή η Αποδελτίωση της Απουσίας με αποσυντόνισε αλλά με τα χρόνια χτίζω υπομονή και παρέμεινα.
Είδα στο δεύτερο την επαγωγή, στο τρίτο τη γλώσσα του κουλουριασμένου σώματος, θυμήθηκα ανακούρκουδα κι εγώ, το δέχτηκα σαν προτροπή στον αναγνώστη,κι είδα το στιγμιαίο της εκδήλωσης των γύρω μου.
Τα κορίτσια που τα περιμένεις αύριο ζόρικες γυναίκες, οι κρυφές τους ελπίδες και προσευχές , το παράλογο τους σαν δικλείδα ασφαλέιας, το πάθος και αυτή η δουλεμένη με πείσμα οικονομία των λέξεων που παράγει συμπύκνωση δημιουργούν ένα σύνολο που μου αρέσει.
Η Μουσική είναι μινιμάλ για τα πρησμένα μακάμια των γούστων μου αλλά και ο philip Glass(http://www.youtube.com/watch?v=3FniHgiyaTY) είναι ωραίος.
Γούστα είναι αυτά. Εδώ είμαι κάλφας αλλά τα πιάνω γρήγορα.
Τα ποιητικά οροπέδια λίγο πολύ γνωστά αλλά έχουν το μαγνητισμό τους, το δίχως άλλο. Έχει και ο κάμπος βέβαια τα τοπία του. Αυτο αν θες το κρατάς σαν φιλική κριτική παρατήρηση, Νάνσυ.
Ελπίζω τα χρόνια που έρχονται να σε δέσουν περισσότερα με ότι συναντήσεις. Το ίδιο κορδόνι περνάει και στο δικό σου το παπούτσι αν κρίνω από το βιογραφικό σου.
Επ’ ευκαιρίας, για μια παλιότερη ανάρτηση που κουβεντιάστηκε για το βιογραφικό και τα λοιπά παρελκόμενα επιβεβαίωνεται με αυτή την ανάρτηση η σκέψη ότι ο μάστορας βάζει υποχρεωτικά υπογραφή μπροστά και ο καλλιτέχνης προαιρετικά πίσω.
Σχολιάζω σπανίως αλλά διαβάζω ανελλιπώς.
Καλημέρα σε όλους.