Σέρνει η ζωή…

Σέρνει η ζωή στο διάβα της αλλιώτικες γραμμές,
μοιάζουν με δρόμους, με βουνοκορφές.
Ό,τι είμαστε τώρα εδώ, με αρμονία αλλού
και ειρήνη θα περατωθεί στα χέρια ενός θεού.

* * *

Του κόσμου ετούτου…

Του κόσμου ετούτου τις χαρές τις έχω εγώ απολαύσει,
οι ώρες της νιότης κύλησαν, ω πριν πόσο καιρό!
Απρίλης, Μάης, Ιούλιος έχουν γεράσει,
πια τώρα είμαι ένα τίποτα, δεν θέλω πια να ζω!

39.
Του ιδίου [Μιχαήλ Ψελλού] έκθεση
κεφαλαιώδης και σύντομη για τα Χαλδαϊκά
δόγματα

[Οι Χαλδαίοι] λένε οτι υπάρχουν επτά
σωματικοί κόσμοι, ένας και ο πρώτος είναι
εμπύριος· μετά από αυτόν υπάρχουν τρεις
αιθέριοι κόσμοι, μετά από αυτούς είναι τρεις
υλικοί, από τους οποίους ο τελευταίος λένε οτι
είναι γήινος και μισεί το φως. Αυτός είναι ο
υποσελήνιος τόπος, ο οποίος περιέχει την ύλη,
την οποία αποκαλούν και βυθό. Πιστεύουν οτι
υπάρχει μια αρχή των πάντων και την εξυμνούν
ως Εν και ως Αγαθό. Μετά [από αυτήν],
κάποιον πατρικό βυθό σέβονται, ο οποίος
αποτελείται από τρεις τριάδες. Κάθε τριάδα
έχει Πατέρα, Δύναμη και Νου. Μετά [από
αυτόν] βρίσκεται η νοητή ίυγξ, μετά από αυτή
οι συνοχείς: ο εμπύριος, ο αιθέριος και ο
υλικός. Μετά από τους συνοχείς βρίσκονται οι
Τελετάρχες, μετά από αυτούς είναι οι πηγαίοι
πατέρες, αυτοί που αποκαλούνται και
κοσμαγοί, από τους οποίους ο πρώτος λέγεται
επέκεινα μια φορά, μετά από αυτόν βρίσκεται
η Εκάτη, μετά από αυτήν [ο πηγαίος πατέρας]
που είναι δύο φορές επέκεινα και μετά από
αυτούς βρίσκονται τρείς αμείλικτοι πατέρες και
τελευταίος είναι ο υπεζωκώς. Ακόμη, σέβονται
και μια πηγαία τριάδα πίστης, αλήθειας και
έρωτα. Μιλούν επίσης και για τον αρχικό ήλιο
που προήλθε από την ηλιακή πηγή και για τον
αρχαγγελικό και για την πηγή των αισθήσεων
και για την πηγή της κρίσης και την κεραύνια
πηγή και την πηγή των διόπτρων και για την
πηγή των χαρακτήρων που καβαλικεύει τα
άγνωστα σημάδια για τις πηγαίες ακρότητες
του Απόλλωνα, του Όσιρι και του Ερμή.Λένε
ακόμη, ότι υπάρχουν υλικές πηγές και ζώνη των
κέντρων και στοιχείων και ονείρων και η πηγαία ψυχή.

Χώρα
Εστιάζεις στη χρυσαφένια λάμψη
ενός ποτηριού σε ένα μπαρ που σερβίρει τζιν.
Αφήνεις να συμβεί.
Τα φώτα σε ταράζουν και
καταρρέεις πάνω στο γυάλινο τραπέζι.
Είσαι αρκετά
λιγότερος,
όμως αγγίζεις το επίπεδο της τελειότητας.
Αφήνεσαι να αγαπηθείς
από την σιωπηλή επανάσταση
κι έναν τόπο μέσα στις σκιές.
Φτάνεις από την πίσω πόρτα,
οδηγείσαι μέσα από τον λαβύρινθο
και η απόσταση από σένα σε σένα είναι
υποφερτή.
Τουλάχιστον, για μερικά δευτερόλεπτα.
Πριν πεις αυτό που σκέφτεσαι
και γίνεις μέλος
στην ακαδημία των λησμονημένων.
Είναι που ανήκεις σε μια καταραμένη χώρα
σε έναν τόπο μαγικό.
Επαναστάτης
δεμένος σε ένα χρώμα,
ένα χρώμα ανάμεσα σε εκατομμύρια αστέρια,
ένα γνώριμο χρώμα που σε βοηθά να αυνανίζεσαι
μια χούφτα ώρες.
Η κρίση ανέδειξε αυτή την επιθυμία,
όσων περιφέρονται τη νύχτα
μέσα σε αυτό το κάτι που λέγεται
μέλλον,
στο οποίο δεν συμμετέχουν όλοι,
στο οποίο κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες φαντασιώνονται πως
σκλαβώνουν τη σκέψη και
σχεδιάζουν τους οργασμούς μιας κοινωνίας.

Για την Ανθολογία Νέων Αυστριακών Ποιητών, [μετάφραση Κατερίνα Λιάτζουρα] Βακχικόν 2019,  της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου  /  Über die Anthologie Junger Österreichischer Lyriker*innen, schreibt Margarita Papageorgiou

Lyrikanthologien sind immer von großem Interesse. In Bezug auf die Auswahl der Lyriker*innen oder/und ihrer Gedichte,aber auch auf diebeabsichtigte Zweckmäßigkeit der Anthologie und ihrer Funktionserwartung. Insofern sich eine Anthologie auch an ein fremdsprachiges Lesepublikum richtet, wie es sich zum Beispiel bei einer übersetzten Anthologie handelt, dann kommt man zu einem interlingualen und interkulturellen Dialog anhand der Literatur. Die Gedichte für die zweisprachige Anthologie Junger Österreichischer Lyriker*innen (vakxikon Verlag, 2019),haben Helmut A. Niederle, Präsident des Österreichischen PEN Clubs, und Elisabeth Erler ausgewählt. Im Vorwort meint Niederle, dass die jüngere Generation der deutschsprachigen Schriftsteller, nach dem Ende des zweiten Weltkrieges, verpflichtet sei«Worte zu finden, die das Unvorstellbare und jede Form der Humanität Missachtende in etwas Benennbares zu wandeln». In unserem Zeitalter gehen die Herausforderungen vom «digitalen Faschismus» hervor, so bezeichnet Helmut A. Niederle die Sprache der Medien und der Politik, sowie auch die Sprachmanifestationen des Demokratieversagens.Was die Absicht der Anthologie betrifft «erscheinen die vorliegende Auswahl anGedichten der jüngeren Generation österreichischer Lyriker als blickende Warnlichter vor einem politischen System, das als frei getarnt einen Zwangscharakter huldigt wie es ihn zuvor nie gegeben hat. Wiederum handelt es sich um einen literarischen Aufbruch, der zu einem geistigen Raum führt, diesen entwirft und markiert. Diese Gedichte sind nicht vordergründig oppositionell, sondern versuchen mit der gezielt gesetzten Wortwahl zu verführen. Diese Gedichte sind der Autonomie des Menschen, dessen Selbstbestimmung und der Freiheit und all dem, was damit eingeht, verpflichtet».

In der vorliegenden Anthologie wird die zeitgenössische österreichische Lyrik von acht jungen Lyriker*innen vertreten (alle wurden zwischen 1970 und 1991 geboren), von vier Männern und vier Frauen, mit jeweils fünf Gedichten: Michael Beisteiner, Mario Keszner, WofgangMillendorfer, Sophie Reyer, Cristian Teissl, Marlies Thuswald, Katharina Tiwald und Cornelia Travnicek.

Katharina Liatzoura, die Übersetzerin dieser Anthologie, hat die Gedichte mit energievoller Übersetzungsdynamik ins Griechische transferiert. Klangvoll und fließend sind die sprachlichen Besonderheiten, jeder der acht poetischen Stimmen, in die griechische Sprache übertragen worden. Liatzouras Übersetzungsvermögen dürftedurch die bilinguale Wiedergabe der Gedichte,der Kritik deutschsprachiger Leser*innen unterzogen werden, da es zwischen Ausgangssprache und Zielsprache vor Ort vergleicht werden kann.

Die Anthologie Junger Österreichischer Lyriker*innen ist Teil des zielstrebigen europäischen Projekts, das der Vakxikon Verlag, mit Geschäftssitz in Athen, in Griechenland, fördert. Bei diesem Vorhaben nehmen Dichter und Dichterinnen aus ganz verschiedenartigen Sprachfeldern Europas teil, die bis 40 Jahre alt sind und 1 bis 3 Lyrikbände veröffentlicht haben.

Rafael Obligado (Argentina, 1851-1920), «Santos Vega» -ΙΙ. Η  αγαπημένη του payador» (μετφρ. -επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

Rafael Obligado (Aργεντινή, 1851-1920), Ποιήματα (μετφρ.: Στέργιος Ντέρτσας)

Σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ το ΙΙΙ και τελευταίο μέρος του έργου

`

Κάτω απ’ το εύρωστο ομπού,
που τ’ αγαπούν τα τρυγόνια
γιατί φωλιά έχουν φτιάξει
εκεί μέσα απαγκιασμένα ∙
στο ευρύχωρο το γιατάκι
που οι ρίζες απλώνουν ως πέρα,
όπου μέσα στη σιέστα η φλόγα
του ήλιου μας δεν πλησιάσει,
ο Σάντος Βέγκα στον ύπνο αφέθηκε,
κείνος ο ξακουστός ως τα πέρατα .

Στα κλαδιά που ‘ναι πιο πέρα
έχει κρεμάσει, σιωπηλή,
τη μελωδική του κιθάρα
των αργεντίνικων ασμάτων.
Κι όπως οι καμπίσιοι περνούν
στον Βέγκα μπροστά σταματάνε ∙
σιωπηλά ανταλλάσουν νοήματα
να τον αφήσουν κει να κοιμάται,
με νεύματα λένε να μη θορυβούν
οι παρόντες κι όσοι είναι να ‘ρθουν.

Ο γηραιότερος πάει μπροστά
απ’ τ’ ακίνητο τσούρμο, και φτάνει
τον Σάντος Βέγκα να ψαύσει,
κουνώντας την πατούσα λιγάκι.
Μια μορφονιά, που μαγεύει
με την άνετη ναζιάρικη αύρα,
έκσταση φέρνει που ηλεκτρίζει
γιατί ευγενική και με θάρρος
ζυγώνει προς τη κιθάρα
και στις χορδές αφήνει φιλί.

Τότε ταραχή προκαλεί στην ιερή
σιωπή που τον Βέγκα κυκλώνει
ένας καβαλάρης π’ όλο ζυγώνει
στον μεγάλο δρόμο σαν βέλος ∙
αντηχεί η πατημένη ερημιά
από το ιπτάμενο κράνος,
κι ας πήγε το τσούρμο, στo θάμπος του,
πασχίζοντας να τον σταματήσει
φτάνει, πηδάει, τους ξεγλιστράει,
και ταρακουνάει τον payador .