Σέρνει η ζωή…
Σέρνει η ζωή στο διάβα της αλλιώτικες γραμμές,
μοιάζουν με δρόμους, με βουνοκορφές.
Ό,τι είμαστε τώρα εδώ, με αρμονία αλλού
και ειρήνη θα περατωθεί στα χέρια ενός θεού.
* * *
Του κόσμου ετούτου…
Του κόσμου ετούτου τις χαρές τις έχω εγώ απολαύσει,
οι ώρες της νιότης κύλησαν, ω πριν πόσο καιρό!
Απρίλης, Μάης, Ιούλιος έχουν γεράσει,
πια τώρα είμαι ένα τίποτα, δεν θέλω πια να ζω!
* * *
Για τον θάνατο ενός παιδιού
Η ομορφιά είν’ των παιδιών η ουσία,
είν’ ίσως του θεού του ίδιου η φύση –
είναι η γαλήνη κι η σιωπή τους περιουσία
άξια και αγγέλους της Εδέμ να υμνήσει.
* * *
Σωκράτης και Αλκιβιάδης
«Γιατί ανυμνείς, Σωκράτη ισάγιε, πάντα τόσο
τούτο τον νέο; ανώτερο κάτι άλλο δεν γνωρίζεις;
Γιατί η ματιά σου πάνω του λατρευτική,
καταπώς στους θεούς τους ίδιους, πέφτει;»
Το πιο βαθύ όποιος στοχαστεί, ποθεί το πιο ζωογόνο,
της νιότης τον ανθό εννοεί όποιος τον κόσμο είδε,
έτσι που κι οι σοφοί πολλές φορές
προς το ωραίο τελικά να κατατείνουν.
* * *
Ρουσσώ
Γιατί υπήρξες! κι ακόμη, ακόμη σε στέφει
με χαρούμενο φως ο απόμακρος ήλιος,
από αχτιδοβόλους πιο εράσμιους καιρούς.
Μηνύτορες την καρδιά σου συνάντησαν.
Κι εσύ τους εισάκουσες, των ξένων τη γλώσσα εννόησες,
διάβασες την ψυχή τους! Όποιος πόθο τρέφει βαθύ
ένα νεύμα τού αρκεί, κι είναι από νεύματα
των θεών η αρχέγονη γλώσσα φτιαγμένη.
(απόσπασμα)
* * *
Σοφοκλής
Πολλοί του κάκου πάσχισαν με τη χαρά να εκφράσουν τη χαρά.
Νά που επιτέλους την ακούω εδώ, να μου μιλά απ’ τη λύπη.
* * *
Βιοπορία
Στα ύψη το πνεύμα μου έτεινε, αλλά η αγάπη πάλι
το ’συρε καταγής· σκληρή οδύνη πια το ’χει λυγίσει·
έτσι πορεύτηκα εγώ ώς του βίου την καμπή
και στην αφετηρία μου τώρα ξανά γυρνώ.
* * *
Προς εαυτόν*
Μάθε την τέχνη απ’ τη ζωή και τη ζωή απ’ την τέχνη.
Αν δεις ετούτη καθαρά, τότε θα δεις κι εκείνη.
* ελληνικά στο πρωτότυπο
