Η ΜΑΓΙΣΣΑ

«Πολὺ καιρὸν ἐβάδισα πάνω στ’ ἀφρᾶτο χιόνι,
καὶ μήτε εἶμαι ψηλή, μήτε γερή.
Ἡ φορεσιά μου ἐμούσκεψε, τὰ δόντια μου ἐσφίξαν,
κι’ εἶχα πορεία τραχειὰ καὶ μακρυνή.
Στὰ πέρατα ἐπλανήθηκα τῆς γῆς τῆς καρποδότρας,
μὰ ἐδῶ γιὰ πρώτην ἔρχομαι φορά.
Ὤ, πέρνα με, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι σου,
στῆς πόρτας σου ἄσε με τὴν μέσα τὴν μεριά!

Εἶναι ἀπάνθρωπος ἐχθρὸς τ’ ἀγέρι ποὺ θερίζει
κι’ ἀνάντια τῶν ῥιπῶν πῶς νὰ σταθῶ.
Τὰ χέρια μου ἐξύλιασαν κι’ εἶν’ βογγητὸ ἡ φωνή μου,
τὸ χεῖρον τοῦ θανάτου πειὰ ἀψηφῶ.
Εἶμαι ἀκόμα ἕνα μικρὸ κι’ ἀπάρθενο κορίτσι,
πονεῖτε ποδαράκια μου λευκά.
Ὤ, πέρνα με, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι σου,
στῆς πόρτας σου ἄσε με τὴν μέσα τὴν μεριά!»

Εἶχε φωνὴ σὰν τὴν φωνὴ ποὺ ἔχουν οἱ γυναῖκες
ὡς ἱκετεύουν γιὰ τὸν πόθο τῆς καρδιᾶς.
Κι’ ἐπέρασεν – ἐπέρασεν – κι’ ἡ πηδηχτὴ πρὶν φλόγα
βυθίστη, πέθανε, στὴν μέσι τῆς φωτιᾶς.
Στὴν στιά μου δὲν ξανάναψε ποτέ, στὸ παραγώνι,
ἀπ’ ὅταν διέσχισα τὸ πάτωμα γοργά,
νὰ τὴν περάσω, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι μου
στῆς πόρτας μου τὴν μέσα τὴν μεριά.

Αγάπη
Ένα μήνα τώρα, δε σε είδα ούτε μιά μέρα.
Καμιά αλλαγή. Ίσως να ‘μαι πιο χλωμή,
λίγο νωθρή, πιο σιωπηλή. Φαίνεται, μπορεί
και ζει κανείς χωρίς αέρα.

Ζέστη
Βαρειές, κατάκοπες οι μέρες γυρνάν αργά, σα μουλάρια στο αλώνι.
Κατακαλόκαιρο χτυπάει τα πατζούρια.
Η κάψα ανέβηκε απ’ τον κήπο και στα δωμάτια τρυπώνει.
Αχ, πώς νιώθω την έλλειψη της παγερής καρδιάς σου.

Νίκη
Είσαι σαν τη Νίκη της Σαμοθράκης
στο Παρίσι, αγάπη που δεν τελειώνεις!
Αν και νεκρή, με τον ίδιο ζήλο πάντα τρέχεις,
όπως τα κομμένα χέρια σου απλώνεις.

Joaquín Pasos (Nicaragüa, 1914-1947), Τρία ποιήματα (μετφρ. – επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Ο δικός μας άνεμος μανιασμένος ουρλιάζει

μέσα από θεόρατους φοίνικες

υπόκωφοι βρυχηθμοί κατεβαίνουν απ’ τα φλεγόμενα ουράνια

με γλώσσες λεοπάρδαλης

ο δικός άνεμος μανιασμένος πέφτει απ’ τα ύψη.

Ο γδούπος του σώματος του  δονεί τις ρίζες

των μεγάλων δέντρων

βγαίνουν απ’ το έδαφος τα σκαθάρια

τα αρσενικά φίδια.

Ο δικός άνεμος μανιασμένος ακολουθεί

τη βρεγμένη του στράτα

είναι ο μελανός ζωμός τού απόβραδου

που τον πίνουν οι άγριοι ταύροι

είναι ο τιμωρός κάμπος.

Οι άνδρες ακούνε βουβοί

τους στεναγμούς τού αγέρα

με την ψυχή σακαταμένη, το κορμί ορθωμένο

τα πόδια και την όψη από πηλό.

Οι νέες  ινδιάνες βγαίνουν στην αυλή,

σκίζουν τις πουκαμίσες τους

προσφέρουν στον άνεμο τα γυμνά τους στήθη,

κι εκείνος αναλαμβάνει

να τ’ ακονίσει

σαν να ‘ναι ηφαίστεια.

When you let go of your arms for a bit

I wanted to meet you, rushed to see you

but I was slow like a Galápagos tortoise.

I commissioned my hands to bring me your touch.

(my arms are faster than the rest of my body)

They caught up with you, caressed you, captured your scent,

clasped it firmly within the palms of their hands.

They returned to me overjoyed—

but in their place they found a new pair of arms.

Now new arms have sprouted on my shoulders

that know nothing of you, have never skimmed your skin.

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Ακόμα υπάρχουν πεταλούδες

Φαντάσου να λείψουν οι πεταλούδες απ’ τον κόσμο

Τα εύθραυστα στον άνεμο φτερά

Το αλαφρό πέταγμα

Η ομορφιά

Φαντάσου να λείψει

το τριγωνικό σχήμα της σιωπής

στην αόρατη των λουλουδιών γεωμετρία

Σε είδα δίπλα στους βράχους

να δίνεις νόημα στις πέτρες

ν’ ανταγωνίζεσαι στο πέταγμα το κύμα

να κλείνεις τη σιωπή σου στον άνεμο

και να ζητάς, εσύ, πόσο να ζητάς

την αποκατάσταση της ομορφιάς στον κόσμο

*

DIE WIEDERHERSTELLUNG DER SCHÖNHEIT

Immerhin gibt es die Schmetterlinge

Stell dir vor, verschwinden würden die Schmetterlinge von der Erde

Die zerbrechlichen im Winde Flügel

Das federleichte Fliegen

Die Schönheit

Stell dir vor, verschwinden würde

die dreieckige Form der Stille

bei der unsichtbaren Geometrie der Blumen

Ich habe dich neben den Felsen gesehen

den Steinen Sinn zu geben

mit den Wellen ums Fliegen zu wetteifern

dein Stillschweigen dem Wind zu schließen

und zu verlangen, Du, wie stark hast du verlangt

die Wiederherstellung der Schönheit auf Erde.