Οι τυφλοί Ινδιάνοι Ας ανοίξουμε έναν δρόμο στον αέρα, για να κοιταχτούμε, ας γυρέψουμε μια γωνιά στον αέρα για να πλαγιάσουμε. Δίχως φως το κορμί με φωτιά μονάχα. Ετούτο το χρώμα του ίσκιου έχει την όψη σου. Ετούτο το χρώμα του ίσκιου είναι της ψυχής σου ο ίσκιος. Ας ανοίξουμε έναν δρόμο στον αέρα με το μπράτσο σου. Εάν δεν σε βλέπουν τα μάτια μου, ας σε δει η σάρκα μου. Αχ! Δεν έχουμε φως στο κορμί. Φωτιά έχουμε.   * Οι γέροι Ινδιάνοι Οι γέροι άνθρωποι, οι πολύ γέροι, καθισμένοι είναι στις κατσίκες τους δίπλα, δίπλα στα μικρά, οικόσιτα ζώα τους. Οι γέροι άνθρωποι καθισμένοι είναι δίπλα σ’ ένα ποτάμι που πάντα πηγαίνει πολύ αργά. O αγέρας, μπροστά τους , σταματάει την στράτα του, περνά ο αγέρας, παρατηρώντας τους, προσεχτικά τους αγγίζει για να μη σκορπίσει τις καρδιές τους που ‘ναι από στάχτη. Οι γέροι άνθρωποι στις εξοχές βγάζουν τις αμαρτίες τους, αυτή είναι η μόνη δουλειά τους. Τις ξαμολάνε όσο κρατάει η μέρα, στη λησμονιά περνάνε τη μέρα τους , και το σούρουπο βγαίνουν να τις … Συνεχίστε να διαβάζετε το Joaquín Pasos (Nicaragüa, 1914-1947), Τρία ποιήματα (μετφρ. – επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας).