Μετά από εξάντληση πολλών μηνών κι αδιάκοπες μετακινήσεις –: τη χώρα αυτή θέλω να την κατακτήσω, συλλογίστηκε ο Ρέννε, και στα μάτια του συγκράτησε τη λευκή αναλαμπή του δρόμου, την ψηλάφησε, τη σύγκρινε με τα στρώματα της ατμόσφαιρας, με τον φωτεινό περίβολο ενός σπιτιού, και πρόθυμα τότε υποδέχτηκε τη νύχτα, την ευκρινή συνέχεια του φωτός, στο ψυχρό τελείωμα εκείνης της ανοιξιάτικης μέρας.

Η κατάκτηση ολοκληρώθηκε, μουρμούρισε, πατήσαμε γερά το πόδι μας εδώ. Οι άλλοι κουβαλιούνται τώρα στα σπίτια τους εξουθενωμένοι, μες στα χρώματα, με κορδέλες κόκκινες και κίτρινες, και σημαιάκια στους επενδύτες, αλλά προς το παρόν δεν πρόκειται να μας διώξουν από εδώ. Παρ’ όλα αυτά, ό,τι συνέβη, συνέβη για πρώτη φορά. Μια ξένη γλώσσα, όλα αποπνέουν  μίσος και βαδίζουν αργά στον γκρεμό. Θέλω να προχωρήσω βήμα-βήμα εδώ. Αν είναι να γίνει, τότε μόνο εδώ θα το πετύχω.

Ξεκίνησε να περπατάει· γύρω του ακτινοβολούσε η πόλη, θαρρείς όρμησε καταπάνω του, χτισμένη πάνω σε λόφους, με γέφυρες να ενώνουν τα γύρω νησιά, και στεφανωμένη με βοερό διάδημα. Οι δρόμοι της κατέληγαν σε μια κοιλάδα, αφού πρώτα διέσχιζαν τοποθεσίες, ξεχασμένες πια, που είναι στην ίδια θέση εδώ κι αιώνες. Ήταν ανηφορικά, η πόλη έμοιαζε να πέφτει από ψηλά και να βουλιάζει στα πεδινά. Τα τείχη της ξεφύτρωναν μέσα από αμπελώνες.

Την μοναξιά να ’ναι βουβή, αφήστε.
Μόνο τ’ αγέρι για ό,τι χάνετε, κατηγορήστε,
πού πήγαν πια, μόνο τ’ αγέρι,
τα όσα χάσατε, το ξέρει.
Τ’ ανέμου η ανάσα είναι που θα ’ρθει να σωριάσει
δέντρα φλεγόμενα, ψηλά και να μουδιάσει
τα κοκκαλάκια απ’ τα πουλιά.
Που το εξουθενωτικό φιλί του διαλύει τη μαλακιά
δέση του ρόδου στη βραγιά.
Ξέρει πού πάει κάθε χαμένη ομορφιά
τ’ αγέρι, το χωρίς μιλιά.

Κι αν χάσεις την αγάπη που ’χες ταίρι,
πες πως, στο τέλος, την άρπαξε τ’ αγέρι.

Λέσβος

Υπάρχει κακία σ’ αυτήν την κουζίνα!

Οι πατάτες τηγανίζονται.

Μου θυμίζει Χόλυγουντ έτσι χωρίς παράθυρα,

με το εκτυφλωτικό φως να αναβοσβήνει σαν φρικτή ημικρανία

και τα σεμνότυφα χαρτάκια απάνω στις πόρτες-

με κουρτίνες θιάσου, σαν κατσαρά μαλλιά μιας χήρας.

Και εγώ, γλυκιά μου, είμαι παθολογική ψεύτρα

και για δες την κόρη μου -με το κεφάλι μπρούμυτα στο πάτωμα,

σαν μικρή μαριονέτα δίχως κλωστές, επιθυμεί να εξαφανιστεί-

είναι σχιζοφρενής,

με πρόσωπο κόκκινο και άσπρο γεμάτο πανικό,

καθώς έχεις στοιβάξει τις γάτες της έξω απ’ το παράθυρο σου

σαν τσιμεντένιο πηγάδι,

όπου εκεί χέζουν και ξερνούν και κλαίνε, δίχως να τις ακούει.

Μου είπες πως δεν την αντέχεις,

πως είναι μπάσταρδο.

Μιλάς εσύ με τα αχτένιστα μαλλιά που θυμίζουν παλιό ράδιο,

που από μέσα του δεν βγαίνει φωνή, παρά μονάχα

κάνει παράσιτα.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΚΟΓΙΑ

[CARTA A MEUS FILHOS SOBRE OS FUZILAMENTOS DE GOYA]

Δε γνωρίζω, γιοι μου, ποιος θα ’ναι ο δικός σας ο κόσμος.

Είναι πιθανό -αφού τα πάντα είναι πιθανά- πως θα ’ναι

κείνος που ποθώ για σας. Ένας κόσμος απλός,

όπου η μοναδική τυχόν δυσκολία να ’ναι

πώς δε θα υπάρχει τίποτα που να μην είν’ απλό και φυσικό.

Ένας κόσμος όπου τα πάντα θα επιτρέπονται,

σύμφωνα με το γούστο σας, τις προσδοκίες, την επιθυμία σας,

το σεβασμό σας για τους άλλους και των άλλων για σας.

Κι είναι πιθανό πως δεν θα γίνει τούτο, ούτε καν

αυτό που σας δίνει έναυσμα για να ζήσετε. Όλα είναι πιθανά,

ακόμα κι όταν αγωνιζόμαστε, όπως πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε,

για κείνο που για μας σημαίνει ελευθερία και δίκιο,

ή -ακόμη περισσότερο- με μια σταθερή

αφοσίωση στην τιμή του να ’σαι ζωντανός.

Por mayo era, por mayo

Τον Μάη ήταν, τον Μάη
που οι ζέστες πλησιάζουν,
τα στάχυα όταν μεστώνουν
κι οι κάμποι λουλουδιάζουν,
όταν τραγουδά η γαλιάντρα
και τ’αηδόνια απαντούν
κι όταν οι ερωτευμένοι,
την αγάπη υπηρετούν.
Μα ‘γω θλιμμένος, μοναχός,
που ζω μεσ’ στη φυλακή,
δεν ξέρω αν ξημέρωσε,
η φεγγάρι αν έχει βγει,
μον’ ένα πουλάκι εμένα
τραγουδάει την αυγή.
Το σκότωσ’ ένας κυνηγός,
κακή να ‘βρει ανταμοιβή.

(Ισπανία)