Υπάρχουν νεκροί που αργούν να πεθάνουν.
Ανώφελο να τους θάψεις,ξαναγυρίζουν,
Ξεχνιούνται καμιά φορά στη σκιά,
Στο χέρι μιας πολυθρόνας,ή στη σπασμένη άκρη
Ενός φλιτζανιού.’Η κρύβονται
Στα μικρά κουτιά πάνω στα τραπέζια.
Υπάρχουν αντικείμενα που κατοικούν ακόμη
Και είναι σαν το πρόσωπο,το μεταμορφωμένο από τους απόντες
Τα σημάδια τους στο σπίτι και στο εφήμερο.

Γι ‘αυτό είναι τόσο σκληρό να πάρεις απ’το τραπέζι
Το πιάτο και τα μαχαιροπήρουνα
Να τακτοποιήσεις τα ρούχα,ν’αλλάξεις
Τα σεντόνια.Υπάρχουν νεκροί
Που δεν φεύγουν ποτέ.
Υπάρχουν νεκροί που δεν σταματούν να κάνουν κακό.

(από την Ανθολογία Σύγχρονης Πορτογαλικής Ποίησης, που πρόκειται να κυκλοφορήσει αυτόν τον μήνα,από τις Εκδ.ΡΟΕΣ,σε Επιλογή,Παρουσίαση,Μετάφραση Γιάννη Σουλιώτη,Πρόλογο Αnna-Maria Soares,Λέκτωρ Ινστιτούτο Camoes,και Επιμέλεια Παυλίνας Παμπούδη)

ΚΡΑΥΓΗ ΩΣ ΤΗ ΡΩΜΗ
(ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΚΡΑΪΣΛΕΡ ΜΠΙΛΝΤΙΝΓΚ)

Μῆλα ἐλαφρὰ πληγωμένα
ἀπὸ λεπτὰ σπαθάκια ἀσημένια,
σύννεφα σκισμένα ἀπὸ ʼνα κοραλλένιο χέρι
ποὺ ἔχει στὴ ράχη ἕνα μύγδαλο ἀπὸ φωτιά,
ψάρια ἀπὸ ἀρσενικὸ σὰν καρχαρίες,
καρχαρίες σὰν σταγόνες θρήνου γιὰ νὰ τυφλώσουν ἕνα πλῆθος,
ρόδα ποὺ πληγώνουν
καὶ βελόνες μπηγμένες στοὺς σωλῆνες τοῦ αἵματος,
κόσμοι ἐχθρικοὶ κι ἔρωτες μὲ κάμπιες σκεπασμένοι,
θὰ πέσουν πάνω σου. Θὰ πέσουν πάνω στὸ μεγάλο θόλο
ποὺ ἀλείφει μὲ λάδι τὶς γλῶσσες τῶν στρατιωτικῶν,
ὅπου ἕνας ἄντρας κατουράει σʼ ἕνα ἀστραποβόλο περιστέρι
καὶ φτύνει κάρβουνο κοπανισμένο
τριγυρισμένος ἀπὸ χιλιάδες καμπανάκια.

Προδημοσίευση.

Περιοδικό και Εκδόσεις Οδός Πανός
και εκδόσεις Σιγαρέττα
Αθήνα 2008

Mottetti

II

Molti anni, e uno piω duro sopra il lago
straniero su cui ardono i tramonti.
Poi scendesti dai monti a riportarmi
San Giorgio e il Drago.

Imprimerli potessi sul palvese
che s’agita alla frusta del grecale
in cuore… E per te scendere in un gorgo
di fedeltΰ, immortale.

Πολλά χρόνια και ένας πιο σκληρός πάνω απʼ την
ξένη λίμνη όπου φλέγονται τα ηλιοβασιλέματα.
Ύστερα κατέβηκες από τα βουνά για να μου ξαναφέρεις
τον Αϊ Γιώργη και το Δράκο.

Να μπορούσα να τους αποτύπωνα πάνω στη σημαία
που κουνιέται στο μαστίγωμα του γραίγου
στην καρδιά…Και για σένα στη δίνη
να έμπαινα μιας πίστης, αθάνατος.

Αεράκι

Θυμάμαι ότι τα σκεπάσματα του κρεβατιού
τα βγάζαμε στο μπαλκόνι για να πάρουν αέρα.
Ήταν ελαφρύ το πάπλωμα από πούπουλα,
βατόμουρα σε κίτρινο διάκοσμο,
μάλλον ιξός ή ανθάκια της μυρτιάς,
ρίγες των σεντονιών άσπρες και κόκκινες.
Ξεφλουδίζαμε αρακά στο γύρισμα της μέρας
ή κατεβαίναμε στις ποτίστρες των αλόγων
να μαζέψουμε εκεί γύρω
κουκουνάρια για το προσάναμμα.
Έτσι περιμέναμε τον πατέρα μου.
Μερικές φορές τα σεντόνια τʼ αφήναμε έξω,
τα μούσκευε η ξαφνική βροχή,
αλλά τα στέγνωνε γρήγορα ο αέρας,
ώσπου έπιανε πάλι η βροχή,
για να τα στεγνώσει ξανά ο αέρας.
Σουρούπωνε, αλλά εμείς τα διακρίναμε
από μακριά, επιστρέφοντας στο σπίτι ,
μέσα στο πλάγιο φως,
ανάμεσα στα φωσφορίζοντα αυτιά της χλόης.
Κι αναδεύονταν εκεί,
στο βάθος των πραγμάτων, αδιάκοπα,
σαν κάτι να τα έψαχνε από μέσα, να τα ερευνούσε,
αλλά αυτά απλώς αερίζονταν.

***

Προκλητικό σκαλίζω τον οργισμένο παλμό μου
Σε βράχο βασαλτικό, Κρανίου τόπος,
Χριστέ μου, ο ποιητής που λάτρεψα,
Σε πούλησα, Θεέ μου.

Ονειρεύτηκα κάθε όνειρο που στιγμάτισε την καρδιά σου,
Έζησα σαν να ʽμουνα η ψυχή σου, σωσίας σου στη σκιά σου,
Σʼ έστεψα, απʼ όλους τους ανθρώπους εγώ·
Τότε σε αγαπούσα.

Τώρα σε πούλησα, παντοδύναμε βασιλέα,
Ότι Ζωή είνʼ η αγάπη μου, είναι το πάν μου.
Ότι είχα κι εγώ οράματα κραταιά,
Καθώς οι ποιητές μονάχα έχουν.

Τα χείλια σου ιερά δεν χλευάζουνε τη φωτιά μου,
Η αυτοκρατορία σου πάνσεπτη δεν ήταν για μένα,
Ένα κορίτσι θέλει λεφτά, να φορέσει μετάξια,
Με θέλει εδώ.

Είμαι θαρρείς ποταπός; Η ζωή στερείται νοήματος,
Έχασʼ ο Λόγος την υπέροχη σημασία του;
Γιατί θνητός να δελεάζομαι
Από την πληρωμένη ηδονή;

Τώρα το σκαλισμένο μου βράχο εκσφενδονίζω στην άβυσσο,
Θα τρέμει για αιώνες η γη
Και κατεστραμμένο το μέλλον, μάτια παραιτημένα
Θα με κοιτούν με εμπάθεια.