Ρώτησαν έναν εργάτη στο δικαστήριο αν ήθελε να δώσει τον πολιτικό ή τον θρησκευτικό όρκο. Εκείνος αποκρίθηκε:«Είμαι άνεργος». Αυτό δεν το είπε μόνο από αφηρημάδα, παρατήρησε ο κ. Κ. Με αυτή την απάντηση τους έδωσε να καταλάβουν ότι τέτοιες ερωτήσεις, ναι, ίσως ακόμα κι αυτή η δικαστική διαδικασία μπορεί να μην έχουν γι’αυτόν καμία σημασία

(Απο τις “Ιστορίες του κου Κόινερ”, εκδ. Θεμέλιο)

“Αυτή η ανεργία”

Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία
πρόβλημα είναι ακανθώδες.
Εφ’ω και είναι ευκαιρία
το Συμβούλιό μας το εργώδες
να της αφιερώσει μίαν…συζήτησιν
εφ’όσον η εργασία δεν έχει ζήτησιν.
Διότι είναι καθαρά θεομηνία
διά το έθνος η ανεργία.

Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον
πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον
της ανεργίας το φαινόμενον.
Και επιτέλους εξόχως επιζήμιον.
Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!
Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,
εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,
δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον,
και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν
του λαού,ήτις μας είναι λίαν χρήσιμος.
Πρέπει λοιπόν,δεόντως ν’αντιδράσωμεν.
Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος
εάν κρούσματα κοινωνικής έχωμεν αναταραχής,
ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!
Θα ήτο διά το έθνος απειλή ολέθρία,
που το μαστίζει τόση ανεργία!
Δεν συμφωνείτε κύριοί μου;
Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,
είναι ν’αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,
και να το παραδώσωμεν στη λήθη.

Την άποψή σας να τη βράσουμε!
Η ανεργία,
πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!

(1930)

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

“Το τραγούδι της απεργίας”

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε 
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι 
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή 
Και της δουλιάς τη θέση που αύριο θα χάσεις! 
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! 
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ! 
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και 
Διεκδίκησε το μεροκάματό σου! 
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις 
Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν! 
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! 
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ! 
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη 
Την αλληλεγγύη!

(1929-1930) 
Μετάφραση: Νάντια Βαλαβάνη,

Εξορία

Στον Raúl Gustavo Aguirre

Αυτή η μανία να με νομίζω άγγελο
δίχως ηλικία,
δίχως ένα θάνατο που να μπορώ να ζήσω,
δίχως συμπόνια για τ’ όνομά μου
μήτε γι’ αυτά τα κόκκαλα που περιφέρονται και κλαίνε.

Και ποιος δεν έχει μια αγάπη;
Και ποιος δεν χαίρεται ανάμεσα σε παπαρούνες;
Και ποιος δεν κατέχει μια φωτιά, ένα θάνατο,
ένα φόβο, κάτι φρικτό,
κι ας είναι με πούπουλα
κι ας είναι με χαμόγελα;

Μοχθηρό παραλήρημα ν’ αγαπάς μια σκιά.
Η σκιά δεν πεθαίνει.
Κι η αγάπη μου
αγκαλιάζει μονάχα αυτό που ρέει
σαν λάβα κόλασης:
μια σιωπηρή στοά,
φαντάσματα σε γλυκιά διέγερση,
ιερείς από αφρό,
και πάν’ απ’ όλα αγγέλους,
αγγέλους ωραίους σαν μαχαίρια
που ανυψώνονται τη νύχτα
κι αφανίζουν την ελπίδα.

[από την ποιητική συλλογή,
Οι χαμένες περιπέτειες (1958)]

Στίχοι γραμμένοι με κατάθλιψη

Πότε κοίταξα για τελευταία φορά

Τα στρογγυλά πράσινα μάτια και τα μακριά τρεμουλιαστά κορμιά

Των σκοτεινών λεοπαρδάλεων της σελήνης;

Όλες οι άγριες μάγισσες, εκείνες οι διακεκριμένες κυρίες,

Παρά τα σκουπόξυλά τους και τα δάκρυα,

Τα οργισμένα τους δάκρυα, χάθηκαν.

Οι ιεροί κένταυροι των λόφων εξαφανίστηκαν·

Δεν έχω τίποτα εκτός από τον πικραμένο ήλιο·

Εξόριστη ηρωίδα μητέρα η σελήνη και εξαφανισμένη,

Και τώρα που πάτησα τα πενήντα

Πρέπει να υπομένω τον δειλό ήλιο.

Για να ακούσετε τον ίδιο τον ποιητή να απαγγέλει αυτό το ποίημα πατήστε εδώ :

Οι πρώτες συναντήσεις

Tων συναντήσεων μας την κάθε στιγμή,
γιορτάζαμε σαν ευλογία,
μόνοι εμείς στον κόσμο ολάκερο. Κιʼ από
φτερό πουλιού πιο τολμηρή κι ανάλαφρη ήσουν,
σα παραζάλη στη σκάλα,
πηδούσες τα σκαλιά και
μέσα απʼ την υγρή την πασχαλιά
πήγαινες στη δική σου επικράτεια
Απʼ του καθρέφτη την άλλη την πλευρά.

Σαν έπεφτε όμως η νυχτιά με της ευμένειας
το δώρο οι πύλες άνοιγαν
του θυσιαστηρίου, μεσʼ στο σκοτάδι έλαμπες,
αργά γέρνοντας η γδύμνια,
κι, αποκοιμιόσουν: «Ας είσαι ευλογημένη!» –
έλεγα ξέροντας πως η ευλογία μου
είναι παράτολμη: κοιμόσουν,
και για νʼ αγγίξει τα βλέφαρα της βαθυγάλανης οικουμένης
σέρνονταν από το τραπέζι η πασχαλιά,
και τα βλέφαρα που γαλανάδα άγγιξε
κοιμούνταν ήρεμα, το χέρι ήταν ζεστό.

                                   
Μεταφράσεις έργων των: Claude Haumont, Eugene Guillevic,  Philippe Jaccottet, Jean Follain, Baptiste-Marrey, Jacques Reda

“… Γιατί άραγε οι φωνές τους έρχονται από μακρυά; Ούτε με τον τόπο τους με χωρίζουν οι μεγάλες αποστάσεις -δεν κατάγονται από εξωτικές και μυστηριώδεις χώρες, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ελβετία βρίσκονται κοντά μου (αν και η οποιαδήποτε πολιτισμική διαφορά είναι σίγουρο ότι απομακρύνει τη φωνή)- ούτε χρονικά έζησαν μακριά απ’ την εποχή μας· είναι όλοι τους παιδιά του εικοστού αιώνα. (Από τον πιο νέο α’ αυτούς, τον Claude Hammont -γέννηση 1936- απέχω μόλις δέκα χρόνια). Ωστόσο αυτοί πρόλαβαν να ζήσουν κάτι που τους έκανε να μιλήσουν μεσ’ από τη σιωπή. Και αυτή η σιωπή έρχεται από τον θάνατο, τον συσσωρευμένο θάνατο…”

(από την εισαγωγή του ανθολόγου και μεταφραστή, “Σιωπηλή ποίηση”)

1. Claude Haumont

TROM
[απόσπασμα]

Πού πάει ο Τρομ; Στο μυστικό της μικρής γρίλιας.
Πούθε έρχεται ο Τρομ; Από το μαυρόμαλλο αλάτι.
Πού πάει ο Τρομ; Στην άκρη της βελόνας της καρδιάς.
Πούθε έρχεται ο Τρομ; Από το σταχτί γάλα των μητέρων.
Πού πάει ο Τρομ; Στο δέλτα των αρτηριών.
Πούθε έρχεται ο Τρομ; Από τη γαλάζια γλώσσα τού αίματος.
Πού πάει ο Τρομ; Στον άσπρο δρόμο της φλόγας.

***
Ο Τρομ κοροϊδεύει την τάξη των πραγμάτων. Είναι εσωτερικά δέντρο σάρκας κάτω απ΄ τη φλούδα, το από μέσα ενός οστρακόδερμου, το περίφημο βελούδινο χέρι μέσα στο σιδερένιο γάντι. Αν μπορούσε κανείς να τον ξεκολλήσει από το καύκαλό του, θα έμοιαζε με το γδαρμένο σώμα των εικόνων, διακλαδωμένο σε όλες τις ελαστικές σωληνώσεις της Φύσης.
***

 
Για να καταλάβει τη λεπτή αριθμητική των μερμηγκιών, ο Τρομ πέφτει στα τέσσερα και παρατηρεί. Δεν είναι στ΄αλήθεια μόνος. Μια σκιά, η σκιά ενός φυλλώματος, βαραίνει στον ώμο του, που άλλωστε βαστάει όλο το βάρος τ΄ ουρανού. Μα σε ποιο είδος ανήκει λοιπόν; Ούτε ο κλαδευτής των κήπων δεν μπορεί ν΄απαντήσει.