Ρώτησαν έναν εργάτη στο δικαστήριο αν ήθελε να δώσει τον πολιτικό ή τον θρησκευτικό όρκο. Εκείνος αποκρίθηκε:«Είμαι άνεργος». Αυτό δεν το είπε μόνο από αφηρημάδα, παρατήρησε ο κ. Κ. Με αυτή την απάντηση τους έδωσε να καταλάβουν ότι τέτοιες ερωτήσεις, ναι, ίσως ακόμα κι αυτή η δικαστική διαδικασία μπορεί να μην έχουν γι’αυτόν καμία σημασία
(Απο τις “Ιστορίες του κου Κόινερ”, εκδ. Θεμέλιο)
“Αυτή η ανεργία”
Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία
πρόβλημα είναι ακανθώδες.
Εφ’ω και είναι ευκαιρία
το Συμβούλιό μας το εργώδες
να της αφιερώσει μίαν…συζήτησιν
εφ’όσον η εργασία δεν έχει ζήτησιν.
Διότι είναι καθαρά θεομηνία
διά το έθνος η ανεργία.
Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον
πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον
της ανεργίας το φαινόμενον.
Και επιτέλους εξόχως επιζήμιον.
Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!
Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,
εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,
δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον,
και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν
του λαού,ήτις μας είναι λίαν χρήσιμος.
Πρέπει λοιπόν,δεόντως ν’αντιδράσωμεν.
Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος
εάν κρούσματα κοινωνικής έχωμεν αναταραχής,
ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!
Θα ήτο διά το έθνος απειλή ολέθρία,
που το μαστίζει τόση ανεργία!
Δεν συμφωνείτε κύριοί μου;
Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,
είναι ν’αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,
και να το παραδώσωμεν στη λήθη.
Την άποψή σας να τη βράσουμε!
Η ανεργία,
πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!
(1930)
Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
“Το τραγούδι της απεργίας”
Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή
Και της δουλιάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!
Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και
Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!
(1929-1930)
Μετάφραση: Νάντια Βαλαβάνη,
…Όπως από πολύ νωρίς μάς έγραφε ο Γιώργος Μαρκόπουλος:
“Άθλιος καιρός στη φοβερή πατρίδα μου
και λίβας ανελέητος σκληρός του Ιουλίου!”… Με τους νεκρούς που προκάλεσαν οι ζωντανοί-νεκροί κι ακολουθούσαν τους υπερ-ζωντανούς-νεκρούς-κρατικούς ηγέτες της άτεγκτης πατρίδας που πάσχει από λήθη…
Η κατάρα
Οχτώ να είναι οι ώρες σου,
αλήτη σαπισμένε!
Που έκρυψες κι έγδαρες
τη φλόγα από τα λόγια.
Που έκανες τον άνθρωπο
να ζει σαν πεθαμένος,
να ζει μέσα στη κόλαση,
με ψέμα φορτωμένος.
Οχτώ να είναι οι ώρες σου,
μεγάλε ψεύτη, κράχτη!
Που έδωσες το λόγο σου
με όρκους στον εργάτη.
Σʼ αυτόν που πάντα προσπαθεί
να ζήσει με το νόμο.
Το νόμο που του έφτιαξες,
απλώς για να υπάρχει.
Οχτώ να είναι οι ώρες σου,
σατράπη εξουσίας!
Που έκλεισες το στόμα του
με πόλεμο και βία.
Οχτώ να είναι οι κραυγές!
Το στόμα σου να πνίξουν.
Να σε γεμίσουν ενοχές,
το ψέμα να γκρεμίσουν.
Να ζήσεις έστω μια φορά,
με πόνο κι αγωνία.
Να δεις πως ζούνε οι απλοί.
Αυτοί που σε στηρίζουν.
Νίκος Τσίντρος
Το ποίημα “Αυτή η ανεργία” θα συμπεριλαμβάνεται στον 2ο -μόλις- δίσκο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα με πρωτότυπες μελοποιήσεις κειμένων του Μπρεχτ, από τον Τάσο Γκρους.
Περισσότερα εδώ:
http://www.musicpaper.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1058&catid=17&Itemid=22
..κι αυτή ακριβώς η κοινωνική αλληλεγγύη είναι που παταγωδώς εκλείπει από τα συμβαίνοντα της εποχής που διάγουμε..
Ο καθείς αποστειρομένος μες στην επίφαση της ιδιωτικής του συμπύκνωσης ,εκπροσωπεί το κάθε λογής δικαίωμα του συντεχνιακά και απροστάτευτα από οικουμενικές διαδικασίες λες και πρωτίστως τον αφορά να ενυπάρχει σαν μέλος ομάδας και μετά σαν ολότητα της προσωπικής παρουσίας του..
Αν δεν ξεχωριστούν οι ρόλοι που αφορούν πρωτίστως την ανιδιοτέλεια του να εξαιρείσαι από εκεί που σε υπολογίζουν οι άλλοι, δυσκολα θα υγιανθεί η ευστροφία του να προχωράς μαζί με αυτούς που μπορούνε..