The Deep του Jackson Pollock (1953)

John Keats (1795- 1821)

Πού είναι ο Ποιητής; Φανερώστε τον! Φανερώστε τον!
Πού είναι ο Ποιητής; Φανερώστε τον! Φανερώστε τον,
εννέα Μούσες, για να τον γνωρίσω!
Είναι ο άνθρωπος που με τον άνθρωπο
είναι ίσος, είναι αυτός βασιλιάς,
ή φτωχότερος απ’ τη φάρα των ζητιάνων,
ή κάτι άλλο θαυμαστό
Ένας άνθρωπος ίσως να’ ναι ανάμεσα σε πίθηκο και Πλάτωνα
Αυτός είναι ο άνθρωπος που με το πουλί,
το σπουργίτι ή τον αετό, βρίσκει το δρόμο του
σε όλα του τα ένστικτα. Αυτός έχει ακούσει
του λιονταριού το βρυχηθμό, και μπορεί να πει
τι εκφράζει ο σκληρός λαιμός του,
Και σε αυτόν έρχεται της τίγρης η κραυγή
ευφραδής και πατά
στ΄ αυτί του σα γλώσσα μητρική…

[…]Ο Τρακλ εκφράζει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα που τον βιώνει: έρωτας, ναρκωτικά και πόνος.

Η απόγνωση του ανεκπλήρωτου έρωτα, η αποστασία από τον αστικό τρόπο ζωής, το ταξίδι των ναρκωτικών, η αυτοκτονιά ως εντολή λύτρωσης.

Η γλώσσα του Τρακλ δεν κατανοείται• βιώνεται. Το ανέφικτο του έρωτα γίνεται ανέφικτο της γλώσσας. Στην ποίηση του Τρακλ βαδίζεις χορευτικά, με έναν χορό όμως μακρόσυρτο και θλιμμένο, που ωστόσο κοιτάζει πάντα ψηλά στην πιθανότητα εξαΰλωσης.
Μια ποίηση που γνωρίζει το νόημα του περιεχομένου της και επικεντρώνεται στoν εντοπισμό της τέλειας μορφής για να το εκφράσει. Ο Τρακλ, ενδιαφερόμενος για την ουσία, την ανακαλύπτει ξανά μέσα από την επεξεργασία της• είναι ένας στυλίστας της Αλήθειας.

Τα κείμενα του Χάιντεγκερ συμπεριλαμβάνονται όχι σαν μια φιλολογική ανάλυση ποίησης αλλά σαν ένα μοναδικό παράδειγμα συνομιλίας ανάμεσα
στη φιλοσοφική και στην ποιητική γλώσσα.

Ο Τρακλ είχε πει πως «η γνώση ανήκει σε αυτόν που περιφρονεί την ευτυχία», κι έτσι μέθυσε με παπαρούνες και αγάπησε σκοτεινά. […]

(Από τoν πρόλογο του Νίκου Ερηνάκη)

Eπιλογή από τις “Παροιμίες της Κόλασης” , στο: William Blake, “Προφητικά”, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Βαγγέλης Αθανασόπουλος

Η Σύνεση είναι μια πλούσια άσκημη γεροντοκόρη που την κορτάρει η Ανικανότητα
*
Αυτός που επιθυμεί αλλά δεν πράττει, τρέφει πανούκλα μέσα του.
*
Το κομμένο σκουλήκι δίνει συγχώρεση στ’ αλέτρι.
*
Ένας ανόητος δεν βλέπει το ίδιο δέντρο που βλέπει ένας σοφός.
*
Η πολυάσχολη μέλισσα δεν έχει χρόνο για θλίψη.
*
Καμιά ωφέλιμη τροφή δεν πιάνεται με δίχτυ ή παγίδα.
*
Κανένα πουλί δεν πετάει πολύ ψηλά αν πετάει με τις δικές του φτερούγες.
*
Η πιο υψηλή πράξη είναι να βάζεις σαν σκοπό σου κάποιαν άλλη.
*
Αν ο ανόητος επέμενε στην ανοησία του θα γινόταν σοφός.

 
ΑΚΟΥΣΤΕ: ΕΔΩ

Όχι μόνο το μυρωδάτο σήμερα αγαπώ των ματιών σου
αλλά και το μυστικό κορίτσι που εκεί μέσα
κοιτάει την απλωσιά του κόσμου με αμηχανία στρογγυλή,
κι αγαπώ το παράξενο γκρίζο που μου θυμίζει
σε μια γωνιά του χρόνου πως ο χειμώνας υποθάλπει..
Το πλήθος από σένα, τη φούγκα των ωρών σου,
αγαπώ τις χίλιες σου εικόνες σε πτήση
σαν μιαν αναγγελία από άγρια πουλιά.
Όχι μόνο την Κυριακή σου τη σύντομη από χάρες
αλλά επίσης και μια τραγική Παρασκευή, ποιος ξέρει,
κι ένα Σάββατο από θρίαμβο και δόξα
που δεν θα δω ποτέ, αλλά επαινώ.
Κορίτσι κοριτσάκι και νεαρά ήδη γυναίκα, εσύ όλες,
γεμίζουν την καρδιά μου, και ήσυχος σας αγαπώ.

August Stramm, Το αίμα στάζει

Σημαντικός όσο και γριφώδης ποιητής, ο Αουγκούστ Στραμμ (1874-1915), στη σύντομη ζωή του πρόλαβε να αφήσει δυο συλλογές ποιημάτων, τέσσερα θεατρικά, δυο μικρές πρόζες και μερικές επιστολές. Ανώτερος υπάλληλος στην ταχυδρομική υπηρεσία της Γερμανίας, ταξίδεψε αρκετές φορές στην Αμερική, πριν εγκατασταθεί στο Βερολίνο. Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα στο γενικό ενθουσιασμό που επικρατούσε τότε, θα σπεύσει να καταταγεί στο στρατό, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι ευρωπαίοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι που έβλεπαν τον πόλεμο σα μια μοναδική ευκαιρία για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Γρήγορα όμως θα γνωρίσει από κοντά το μεγαλείο της φρίκης και θα το αποτυπώσει σε ποιήματα που έγραψε από το φθινόπωρο του 1914 ως τον Αύγουστο του 1915. Ο ίδιος δεν πρόλαβε να τα δει τυπωμένα. Το θεατρικό του Sancta Susanna «Αγία Σουζάννα», δημοσιευμένο το 1913 στο περιοδικό Der Sturm (Η Θύελλα) του κύκλου των εξπρεσιονιστών στο Βερολίνο, έγινε αργότερα λιμπρέτο από τον Πάουλ Χίντεμιθ.
Ο Στραμμ πολέμησε αρχικά στο Δυτικό Μέτωπο και ακολούθως στο Ανατολικό όπου έχασε τη ζωή του σε μάχη σώμα με σώμα στην περιοχή του Χόροντετς της σημερινής Λευκορωσίας. Οι συλλογές του: Du, Liebesgedichte «Εσύ, Ερωτικά Ποιήματα» και Tropfblut, Gedichte aus dem Krieg «Το αίμα στάζει, Ποιήματα από τον Πόλεμο», κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του. Αν και το όνομά του απουσιάζει από παλιότερες ανθολογίες, την τελευταία εικοσαετία η φωνή του λοχαγού Στραμμ έχει αναγνωριστεί ως μια από τις πλέον πρωτοποριακές και αυθεντικές ποιητικές φωνές του 20ου αιώνα.