Eπιλογή από τις “Παροιμίες της Κόλασης” , στο: William Blake, “Προφητικά”, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Βαγγέλης Αθανασόπουλος
Η Σύνεση είναι μια πλούσια άσκημη γεροντοκόρη που την κορτάρει η Ανικανότητα
*
Αυτός που επιθυμεί αλλά δεν πράττει, τρέφει πανούκλα μέσα του.
*
Το κομμένο σκουλήκι δίνει συγχώρεση στ’ αλέτρι.
*
Ένας ανόητος δεν βλέπει το ίδιο δέντρο που βλέπει ένας σοφός.
*
Η πολυάσχολη μέλισσα δεν έχει χρόνο για θλίψη.
*
Καμιά ωφέλιμη τροφή δεν πιάνεται με δίχτυ ή παγίδα.
*
Κανένα πουλί δεν πετάει πολύ ψηλά αν πετάει με τις δικές του φτερούγες.
*
Η πιο υψηλή πράξη είναι να βάζεις σαν σκοπό σου κάποιαν άλλη.
*
Αν ο ανόητος επέμενε στην ανοησία του θα γινόταν σοφός.
*
Οι χαρές γονιμοποιούν: οι λύπες γεννάνε.
*
Η δεξαμενή περιέχει, η πηγή ξεχειλίζει.
*
Να σκέπτεσαι το πρωί. Να πράττεις το μεσημέρι. Να δειπνάς το βράδυ. Να κοιμάσαι τη Νύχτα.
*
Οι τίγρεις της οργής είναι σοφότερες από τα άλογα της διδαχής.
*
Να περιμένεις δηλητήριο από το στάσιμο νερό.
*
Αυτός που δέχεται μ’ ευγνωμοσύνη έχει πλούσια σοδειά.
*
Η δημιουργία ενός μικρού λουλουδιού είναι μόχθος αιώνων.
*
Η Πλησμονή είναι Ομορφιά
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος γεννήθηκε το 1946 στον Πειραιά. Σπούδασε στο τμήμα φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο King’s College του University of London. Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε με δύο διηγήματα, “Επαφή και αποστροφή” και “Οι τρόποι του κάλλους”, ενώ για το πρώτο αυτοτελές λογοτεχνικό βιβλίο του, “Εαυτόν τιμωρούμενος”, που κυκλοφόρησε το 1976, πήρε το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα (1977). Έχει επίσης τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής (1991) για το βιβλίο “Ο λογοτέχνης ως πρότυπο δημιουργικής δράσης” και με το Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το βιβλίο “Οι μύθοι της ζωής και του έργου του Γ. Βιζυηνού”. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει πεζογραφία, ποίηση, δοκίμιο, κριτική και μετάφραση λογοτεχνικών και κριτικών έργων. Έκανε κριτική της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας σε εφημερίδες και περιοδικά και εργάστηκε ως καθηγητής στον τομέα νεοελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Κηδεία του θα γίνει σήμερα στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών, στις 11.00.
Νέο θλιβερό.Ένας από τους ελάχιστους μετρημένους και σεμνούς Καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Θ. Βολκώφ
Από την πρώτη σουρρεαλιστική νουβέλα.
Ουιλ. Μπλαίηκ, Ένα νησί στο φεγγάρι, 1785.
“Καθώς περπατούσα λοιπόν σε μια γοτθική πλατεία, είδα κάμποσα χελιδόνια σε κάτι κάγκελα.
Κι όπως τα κοιτούσα, κάποιος με τράβηξε απ’ το μανίκι και μου φώναξε:
-Πέστε μου Κύριε, σε ποιόν ανήκουν αυτά τα χελιδόνια;
Του έριξα ένα άγριο βλέμμα και του είπα:
-Άντε να χαθείς, ηλίθιε!
Κι αυτός είπε:
-Ηλίθιε; Ποιόν λες ηλίθιο; Εγώ έκανα απλά μια πολιτισμένη ερώτηση…”
ήταν καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο. έχω το βιβλίο του για τον Βιζυηνό στη βιβλιοθήκη μου..
ίσως απ’ τα λίγα πανεπιστημιακά συγγράμματα που με κέντριζαν τότε να τα διαβάσω με ενδιαφέρον..και ίσως το μοναδικό βιβλίο που, χρόνια μετά, ξαναδιάβασα..
Μια σημείωση:
He who desires but acts not, breeds pestilence.
,λέει ο στίχος.
δεν αναφέρει πουθενά το “μέσα του”..
Είναι αστείο να απευθύνετε διαδικτυακά αυτή την ερώτηση κε Αθανάσιε.
Ρωτήστε κάτι ουσιαστικό ή μάθετε Αγγλικά…
δεν απευθύνω ερώτηση. μάλλον παραμιλώ.
τα αγγλικά μου είναι σε υψηλό επίπεδο.
πού διαφωνείτε;
Θέλοντας να αποφύγω απάντηση θα πω και αυτό:
Δείτε τη φωτογραφία αυτού του ανθρώπου – που κατά γενική ομολογία υπήρξε σπουδαίος – και σκύψτε τουλάχιστον σήμερα το κεφάλι που συνεχίζει να είναι ανάμεσα μας.
Εσείς το χετε σκύψει;