1.

Κωνσταντινούπολη

Αν οι μιναρέδες μάκραιναν τον ίσκιο τους
ξεμπέρδευαν πέταλα από μπλε γαρύφαλλα
ως και μέσα απʼ τα μαλλιά
εκείνων των αποκαρδιωμένων λούστρων
θεςπαπούτσιασαναστέριαχίλιεςλίρες
θα σταματούσε ο χρόνος
στη γωνία ντροπής
του ξενοδοχείου Ερμής.
Θα κατέρρεε ο χρόνος
με κεραυνόπληκτα φτερά
πάνω στο χαλί
των μετανοιών.

Και το Πέραν
θʼ αντιλαλούσε άξαφνα
από παιχνίδια και φωνές
να τρέχουν ξέφρενα
κυνηγώντας την πλώρη των πλοίων στο κανάλι
να ψάχνουν κατά μήκος των τάφρων
καλάμια ανθεκτικά
χλωρά να ξεφλουδίσουν
ύστερα τραβώντας κατά τη γέφυρα για να ψαρέψουν
στην τσέπη σταφύλι από τη Σμύρνη
μέχρι το δείλι.

Ο Κεράτιος θʼ αντίκριζε
ακόμα τις αντανακλάσεις του
στʼ ανοιχτόχρωμα μαλλιά
στα σκιρτήματα στο αγκίστρι
στις αναλαμπές
της παιδικής υπερηφάνειας.

Το βράδυ βουλιάζει
το Μεγάλο Παζάρι των ονείρων
σε σάρκες μεδουσών
σουλτάνους σμαραγδένιους
σαν σαύρες
ότανμεγαλώσωθέλωναγίνωκαπετάνιοςέμποροςψαράς

Πάνω στο προσκέφαλο
γλυκάνισος και ζαφορά.

`

Από το βιβλίο: Kalam Le-l-Shabad, «A multilingual anthology of contemporary Egyptian poetry with International contributions», Edited by Dante Marianacci and Paolo Vanino, Must Cairo 2013

`

1) Islam El-Sha’rawy (1991)

Τα μάτια σου

Όμορφα σαν παλάτι λαμπρό, που η λάμψη του με τύφλωσε. Άσε με να πιω απ΄το κρασί σου…
Όλες οι μούσες είναι δάκρυα χυμένα… Έχω χαθεί στο μέσο και βλέπω δυο φτερά από μακρυά
Ένα μαγικό ιπτάμενο χαλί, είσαι ένας άγγελος…η σελήνη σε ζηλεύει
Εκείνος είπε «κοίτα με και θα ξαναβρείς την όρασή σου
Κοίταξα, ώστε να δω, να ζήσω ξανά!! Χωρίς εσένα, όμως, είμαι ένα παιδί μονάχο στην έρημο
τα μάτια σου είναι ένα πέλαγος που με γιατρεύει, με πνίγει καθώς κολυμπώ…
Εύχομαι να είσαι εδώ, να είσαι εγώ κι εγώ να είμαι εσύ…
Μόνο τότε θα δω, ο Φόβος θα φύγει από την καρδιά μου και θα αναφωνήσω το όνομά σου που παίζει μουσική σε ρόδινα αυτιά, το χρώμα των παρειών σου, τις βλεφαρίδες και τα μαλλιά σου που φωτίζουν τον κόσμο και καθοδηγούν όσους έχουν ξεστρατίσει
Σίγουρα είμαι άνθρωπος που μόνο εσένα θέλει…!

Silenzi

Sapessi come stringe il petto
la cavalcata delle nubi
quando a stormi s’allungano:
basse:
frangia
di chi neppure piange la sconfitta
perché non la può leggere:
volge le mani pesanti
nell’inedia dei pensieri,
ranicchiato nel suo grembo.

*

Σιωπές

Αν ήξερες πως σφίγγει το στήθος
των νεφών ο καλπασμός
όταν σαν κοπάδια απλώνονται
χαμηλά:
τσακίζει
ακόμη κι αυτόν που δεν θρηνεί για την απώλεια
επειδή δεν μπορεί να την ερμηνεύσει:
γυρίζει τα χέρια αδέξια
στην αβουλία της αγωνίας
κουβαριασμένος στα γόνατά του.

`

1. Ποιητική Τέχνη (απόσπασμα)  [Είναι, επίσης, ο τίτλος της συλλογής]

Αν κάνω την άμμο να κυλά
Από το αριστερό μου χέρι στην δεξιά παλάμη,

Αυτό είναι, δίχως άλλο, διασκέδαση
Να αγγίζω την πέτρα που έγινε σκόνη

Είναι, όμως, και κάτι παραπάνω
Να ζωντανεύω τον χρόνο,

Για να τον αισθάνομαι
Να κυλάει, να περνά

Κι ακόμα να τον κάνω
Να γυρίζει πίσω, να υποχωρεί.

Κάνω την άμμο να γλιστρά
Και γράφω ποίημα ανάποδα

Guillevic (“Ποιητική Τέχνη” – ποίημα 1985-1986, Gallimard, 1989)

*

1. Art poétique (extrait) C’est aussi le titre du recueil.

Si je fais couler du sable
De ma main gauche à ma paume droite,

C’est bien sûr pour le plaisir
De toucher la pierre devenue poudre,

Mais c’est aussi et davantage
Pour donner du corps au temps,

Pour ainsi sentir le temps
Couler, s’écouler

Et aussi le faire
Revenir en arrière, se renier.

En faisant glisser du sable,
J’écris un poème contre le temps.

Guillevic (“Art Poétique” – poème 1985-1986, Gallimard, 1989)

`

NEL NOORDZIJ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ

Θεέ μου αγαπημένε,
Κάνε τους εμπόρους πιο λίγο να καπνίζουν
Να πλένονται λιγάκι παραπάνω
Λιγότερο καφέ να πίνουν
Και συγχώρα τους αμαρτωλούς

Οι αγρότες τα δόντια τους να πλένουν,
Και οι κρεοπώλες με πλαστικά καλύμματα
Τα πτώματα των μοσχαριών να κρύβουν
Να μην είναι τόσο βρωμεροί
Προτού σε μένα έρθουν
Συγχώρα τους αμαρτωλούς

Και βρες μου ένα χωριό σʼ αυτό να κατοικήσω
Δίπλα σε έναν ποταμό:
Μην είμαι μοναχή

Κατά τα άλλα:
Κάνε ανίκανους όλους τους άνδρες
Μέχρι τον τελευταίο
Και συγχώρα τους αμαρτωλούς,

Γιατί κουρασμένη είμαι πολύ
Και νευρασθενική