`

1. Ποιητική Τέχνη (απόσπασμα)  [Είναι, επίσης, ο τίτλος της συλλογής]

Αν κάνω την άμμο να κυλά
Από το αριστερό μου χέρι στην δεξιά παλάμη,

Αυτό είναι, δίχως άλλο, διασκέδαση
Να αγγίζω την πέτρα που έγινε σκόνη

Είναι, όμως, και κάτι παραπάνω
Να ζωντανεύω τον χρόνο,

Για να τον αισθάνομαι
Να κυλάει, να περνά

Κι ακόμα να τον κάνω
Να γυρίζει πίσω, να υποχωρεί.

Κάνω την άμμο να γλιστρά
Και γράφω ποίημα ανάποδα

Guillevic (“Ποιητική Τέχνη” – ποίημα 1985-1986, Gallimard, 1989)

*

1. Art poétique (extrait) C’est aussi le titre du recueil.

Si je fais couler du sable
De ma main gauche à ma paume droite,

C’est bien sûr pour le plaisir
De toucher la pierre devenue poudre,

Mais c’est aussi et davantage
Pour donner du corps au temps,

Pour ainsi sentir le temps
Couler, s’écouler

Et aussi le faire
Revenir en arrière, se renier.

En faisant glisser du sable,
J’écris un poème contre le temps.

Guillevic (“Art Poétique” – poème 1985-1986, Gallimard, 1989)

`

*****

2. Caillou

Viens encore une fois
Te consacrer caillou

Sur la table dans la lumière
Qui te convient,

Regardons-nous
Comme si c’était
Pour ne jamais finir.

Nous aurons mis dans l’air
De la lenteur qui restera.

2. Βότσαλο

Έλα και πάλι
Να αφιερωθείς
Βότσαλο

Πάνω στο τραπέζι
Μέσα στο φως
Που σου ταιριάζει.

Ας κοιταχτούμε
Σαν να μην υπάρχει τέλος
Ποτέ σ΄αυτό.

Θα έχουμε σκορπίσει στον αέρα
Βραδύτητα που θα παραμείνει.

`

****

3. Élégie

Lorsque nous tremblions
L’un contre l’autre dans le bois
Au bord du ruisseau,

Lorsque nos corps
Devenaient à nous,

Lorsque chacun de nous
S’appartenait dans l’autre
Et qu’ensemble nous avancions,

C’était alors aussi
La teneur du printemps

Qui passait dans nos corps
Et qui se connaissait

Guillevic (“Sphère” – éditions Gallimard, 1963)

3. Ελεγεία

Όταν τρέμαμε
Ο ένας πάνω στον άλλον μέσα στο δάσος
Στην όχθη του ρυακιού

Όταν τα κορμιά
Γίνονταν δικά μας,

Όταν ο καθένας
Ανήκε στον άλλον
Και μαζί προχωρούσαμε

Ήταν τότε ακριβώς
Που η ουσία της άνοιξης

Διαπερνούσε το σώμα μας
Και το αναγνώριζε.

Guillevic (“Sphère” – éditions Gallimard, 1963)

`

******

4. Habitations

J’ai logé dans le merle.
Je crois savoir comment
Le merle se réveille et comment il veut dire
La lumière, du noir encore, quelques couleurs,
Leurs jeux lourds à travers
Ce rouge qu’il se voit.

J’ai fait leur verticale
Avec les blés.
Avec l’étang j’ai tâtonné
Vers le sommeil toujours tout proche.

J’ai vécu dans la fleur.
J’y ai vu le soleil
Venir s’occuper d’elle
Et l’inciter longtemps
A tenter ses frontières.

J’ai vécu dans des fruits
Qui rêvaient de durer.

J’ai vécu dans des yeux
Qui pensaient à sourire.

Guillevic (“Sphère” – éditions Gallimard, 1963)

4. Καταφύγια

Έμεινα στο σπίτι του κότσυφα.
Πιστεύω ότι ξέρω με ποιον τρόπο
Ο κότσυφας ξυπνά και πώς αυτό σημαίνει
Φως, σκοτάδι ακόμα, μερικά χρώματα,
Να αναπνέουν πνιχτά μέσα από
Αυτό το κόκκινο που ξεχωρίζει.

Τράβηξα τις κάθετες τους
Στο σιτάρι.
Την λιμνούλα ψηλάφισα
Γυρεύοντας τον ύπνο εκεί κοντά.

Έζησα μέσα στο άνθος.
Είδα τον ήλιο
Να το φροντίζει
Και να το ενθαρρύνει για καιρό
Να δοκιμάσει τα όριά του.

Έζησα μέσα σε φρούτα
Που ονειρεύονταν να διαρκέσουν.

Έζησα μέσα σε μάτια
Που σκέφτονταν να χαμογελάσουν

Guillevic (“Sphère” – éditions Gallimard, 1963)

`

******

5. Paroles

Peu de paroles
Car trop de paroles
Bouchent le creux,
Et la résonance : adieu.

Peu de paroles
Pour que chacune ait dans la sphère
Tout un circuit,
Sa résonance.

Guillevic (“Inclus” – Gallimard, 1973)

5. Λόγια

Λίγα λόγια
Γιατί τα πολλά
Φράζουν τις κοιλότητες,
Και η ηχώ: αντίο.

Λίγα λόγια
Ο καθένας μέσα στη σφαίρα του να έχει
Μία καμπύλη μόνο,
Την ηχώ του.

Guillevic (“Inclus” – Gallimard, 1973)

`

******

6. Rites

à Colomba

Quʼil fasse clair
Ou quʼil fasse nuit
Sur les prairies,

Un jour il faudra
Prendre avec les mains
De lʼeau dʼun fossé.

Pour quʼen tombe une goutte
Au hasard du vent,
Sur un mur perdu
Entre bois et prés.

Parce que cʼest la pierre,
Parce que cʼest lʼeau,
Parce que cʼest nous.

Guillevic (“Terraqué” – Gallimard, 1945)

6. Τελετουργίες

στην Colomba

Ξημερώνει
Ή σκοτεινιάζει
Στα λιβάδια,

Μια μέρα θα χρειαστεί
να πάρεις με τα χέρια
Νερό από ένα χαντάκι.

Για μια σταγόνα που θα πέσει
Τυχαία απ΄τον άνεμο
Σ΄έναν τοίχο χαμένο
Ανάμεσα σε δάση και λιβάδια.

Επειδή είναι η πέτρα,
Επειδή είναι το νερό,
Επειδή είμαστε εμείς.

Guillevic (“Terraqué” – Gallimard, 1945)

`

* Σημ.: Η Colomba Yoronca ήταν η πρώτη ερωμένη του Eugène Guillevic, σύζυγος του ποιητή
Ilarie Yoronca από τον οποίο χώρισε. Ήταν επίσης η αδελφή του ποιητή Claude Sernet,
την οποία ο Guillevic γνώρισε το 1938.

`

`

********************************************************

Ο Eugène Guillevic (1907-1997) είναι ένας ποιητής του Καρνάκ, του οποίου η απλή, σαφής και διεισδυτική γραφή ερευνά την μυστηριώδης παρουσία των αντικειμένων και των ανθρώπων γύρω του. Συγγραφέας είκοσι περίπου συλλογών: «Gagner» (1949), «Terre à bonheur» (1952 και 1985), «Ville» (1959), «Carnac» (1961), «Sphère» (1963), «Avec» (1966), «Euclidiennes» (1967), «Ville» (1969), «Paroi» (1970), «Encoches» (1970), «Inclus» (1973), «Du domaine» (1977), «Étier» (1979), «Autres» (1980), «Trouées» (1981), «Requis» (1983), «Art poétique» (1989), «Le Chant» (1990), «Possibles futurs» (1996), έλαβε το μεγάλο βραβείο της ποίησης της Γαλλικής Ακαδημίας το 1976 και το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1984. Πέθανε τον Μάρτιο του 1997. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της εποχής μας, του οποίου το έργο μεταφράστηκε σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες σε 60 χώρες .

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο