`

`

Fog

The fog fell early this evening
– the lightship lost –
and you came out of the blue
in the wheelhouse to see me.

Your white dress is drenched;
I plait your hair into ropes.
Down Port Pegasus way
it always rains this time of year.

The fireman is eyeing us,
both his feet in the anchor chains.
Never look at topmasts when
storms are raging; youʼll get dizzy.

The bosun curses the weather,
and Tocopilla lies below the horizon.
Better periscopes and torpedoes
than to wait and be in a funk.

Go! Your place is on dry land.
You came to see me and saw me not;
from midnight on Iʼve been drowned
a thousand miles off the Hebrides.

`

The Camels

The camels are coming rhythmically
from the desert,
with the wooden bells,
their nonchalant gait.
The camels are leaving for the desert
weighed down with sacks,
obedient,
unsuspecting –
no other desert
have they ever imagined.

Καρλοφόρτε 14/7/15

Αν αλαφρό ένα σώμα πάνω στο νερό
ήταν αυτός ο έρωτας
στο βάθος της θάλασσας άμμου γραφές
ανταύγειες ήλιου στις ανεπαίσθητες πτυχές των κυμάτων.

Ίσως το όνειρο δε θα μας πονούσε τόσο πολύ.

Απʼ το χέρι κρατιούνται
αυτός γερασμένο παιδί
αυτή αμφίρροπη αλλά αποφασισμένη στο μητρικό της καθήκον.

Ο άντρας και η γυναίκα
το διπλό μιας προέλευσης
που ακόμη δεν έχει ξεδιαλύνει,
χώρος νοσταλγικών επιστροφών
και πολέμων δίχως μάχες.

Καρλοφόρτε 18/7/15

Η ομορφιά των τόπων
σαν του έρωτα
ζει μέσα στο ονειροπόλο παρόν
του βλέμματος.
Πιο ευτυχής όμως εκείνος που γνωρίζει το σκοτεινό σύνορο
ανάμεσα στην απώλεια και την ανεύρεση
στο μικρό θάνατο μιας αναχώρησης
και την έφοδο της ζωής
κάθε επιστροφής.

*
Φλέγεται ήδη το καρπούζι. Το βράδυ
πέφτει πιο πυκνό τώρα πια. Κι εσύ επιστρέφεις
λιγάκι μελαγχολικός στον έρωτά μου.

*
Νωχελικά ατονούσε η εποχή
πέρα απʼ τους καθρέφτες σου, κουρέα μου.
Τα μάτια σου όμως μετέδιδαν στο πρόσωπο μου
έναν ξανθό ήρεμο ήλιο της δύσης.
Η ατέρμονη βουβή τρυφερότητα απʼ τα δάκτυλα σου
μέσα σε κείνο τον πνιγερό Απρίλιο.

*

Μονότονη είναι η ζωή μου όταν στα πράσινα
πατζούρια καίει ένας ήρεμος ήλιος.
Γίνεται βλέμμα καλόβουλο, ήρεμη ανώνυμη
αγάπη, ποίημα τεσσάρων στίχων.

Ο Αρχίλοχος έγραψε ποιήματα, ελεγείες, ύμνους σε ιαμβικό και τροχαϊκό μέτρο. Εισήγαγε το λόγιο ίαμβο για σατιρική χρήση. Εμπνέονταν από το έπος, επιστρατεύοντας νέες λέξεις και ιδιωματισμούς. Ολιγόστιχα, σε ποικίλα μέτρα και στροφικούς συνδυασμούς τα ποιήματά του (ελεγειακά δίστιχα, ιαμβικά τρίμετρα, τροχαϊκά τετράμετρα, επωδοί). Κυρίαρχα θέματα ήταν ερωτικά, συμποτικά, πολιτικά, ηθικά συχνά σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ενώ αναδεικνύεται η εποχή της διαρκούς πολεμικής προπαρασκευής . Η νέα ποίηση, που διαμορφώνει ο Αρχίλοχος, διακρίνεται από το ομηρικό ιδεώδες όσον αφορά τον πατριωτισμό που επιτάσσει την αυτοθυσία. Επιπλέον το αντικείμενο του έρωτα αποδίδεται ως «καλόν» και συγκεντρώνει ελκυστικά, εξιδανικευμένα χαρακτηριστικά. Συνάμα ως συναίσθημα οδυνηρό βιώνεται που πολιορκεί την ψυχή με έντονη συναισθηματική φόρτιση .
Παρακάτω καταγράφεται η μορφή του αρχιλόχειου λόγου που διασώζει ο West .

[4]

Πιθανόν ο Αρχίλοχος να ανήκε στη φρουρά στην ποιητική παράσταση του πλοίου (έτσι η φυλακή αποδίδεται ως βάρδια). Η επιβεβλημένη πόση κρασιού συνυφαίνεται με τη διάθεση ανάπαυλας κατά την περάτωση της βάρδιας. Προτρεπτικά αναδεικνύεται η αγάπη για τη ζωή συνάμα με τη ροπή προς την ανέμελη ψυχαγωγία.

ἀλλʼ ἄγε, σὺν κώ[θωνι θοῆς διὰ σέλματα νηὸς
φοίτα καὶ κοίλ[ων πώματʼ ἄφελκε κάδων,
ἄγρει δʼ οἶνον [ἐρυθρόν ἀπὸ τρυγός• οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς
νηφέμεν [ἐν φυλακῆι τῆιδε δυνησόμεθα

αλλά εμπρός με την κούπα στο αμπάρι του γρήγορου πλοίου
πήγαινε και αφαίρεσε τις τάπες των βαθουλών βαρελιών,
τρύγησε κόκκινο κρασί από τον πάτο∙ διότι ούτε εμείς
θα μπορούμε στην βάρδια αυτή να μην πίνουμε