Καρλοφόρτε 14/7/15

Αν αλαφρό ένα σώμα πάνω στο νερό
ήταν αυτός ο έρωτας
στο βάθος της θάλασσας άμμου γραφές
ανταύγειες ήλιου στις ανεπαίσθητες πτυχές των κυμάτων.

Ίσως το όνειρο δε θα μας πονούσε τόσο πολύ.

Απʼ το χέρι κρατιούνται
αυτός γερασμένο παιδί
αυτή αμφίρροπη αλλά αποφασισμένη στο μητρικό της καθήκον.

Ο άντρας και η γυναίκα
το διπλό μιας προέλευσης
που ακόμη δεν έχει ξεδιαλύνει,
χώρος νοσταλγικών επιστροφών
και πολέμων δίχως μάχες.

Καρλοφόρτε 18/7/15

Η ομορφιά των τόπων
σαν του έρωτα
ζει μέσα στο ονειροπόλο παρόν
του βλέμματος.
Πιο ευτυχής όμως εκείνος που γνωρίζει το σκοτεινό σύνορο
ανάμεσα στην απώλεια και την ανεύρεση
στο μικρό θάνατο μιας αναχώρησης
και την έφοδο της ζωής
κάθε επιστροφής.

Καρλοφόρτε 19/7/15

Περπατούν στο νερό
χωρίς ντροπή τις λευκές τους δείχνουν σάρκες,
τις κοιλιές τους, τις κυρτές πλάτες τους.
Με τα χρόνια έρχεται η ελευθερία
ή με την αδιάφορη ομορφιά
μιας κρυσταλλένιας θάλασσας
τη ξημέρωμα;

Καρλοφόρτε 26/7/15

Το βλέμμα που κατασκοπεύει με αγωνία
τους μέλλοντος χρόνου ορίζοντες
δεν αντιλαμβάνεται που κιόλας
τα μάτια σταμάτησαν
στην υδεία εναρμόνιση
της γυμνής πέτρας
και της πράσινης ανθοφορίας.

Καρλοφόρτε 26/7/15

Έτσι θα ʽθελα να δω τη θάλασσα:
μια πτυχή γαλάζιου όπου αργά
ερχόμαστε
απʼ την αγκαλιά μιας αμυγδαλιάς
στα κλαδιά του πεύκου
ακολουθώντας το δέσιμο των κεραμιδιών
που κόβει και διπλασιάζει
τον ορίζοντα

Έτσι θα ʽθελα να ʽναι και η ευτυχία
που δε γνωρίζει βαθμιαίο πλησίασμα
μήτε χωμάτινους και θαλασσινούς δρόμους
αλλά μονάχα τον πυρετώδη στρόβιλο του λογισμού.

Καρλοφόρτε 29/7/15

Το τοπίο που σε γοητεύει πάλι
αγνοεί τα σημάδια του χρόνου
κι επιστρέφει αναλλοίωτες τις συγκινήσεις της πρώτης συνάντησης.
Η αιωνιότητα που μάταια ζητάμε απʼ τον έρωτα
είναι το γαλάζιο και το γκρίζο της γραμμής των βουνών
το λευκό σιωπηλό αυλάκι του πλοίου στη τάβλα της θάλασσας
η δροσερή αναπνοή του αγέρα πάνω σʼ ένα σώμα προσήλιο.

Καρλοφόρτε 30/7/15

Ένας-ένας κατεβαίνουν
αργά
ομπρέλες και τσάντες χρωματιστές κουβαλούν
με το πόδι ψηλαφούν το βράχο
χαιρετούν τη θάλασσα με τα μάτια.
Νωρίς το πρωί
στην έρημη ακόμη ακροθαλασσιά
τους αιφνιδιάζει η γυμνή αλήθεια
που προσπάθησαν πάντα να ξεχάσουν.

Καρλοφόρτε 2/8/15

Οι πληγές που σκάβει η θάλασσα στα βράχια
κι ο άνεμος στη φλούδα του δέντρου
ροζ και κόκκινο βάφονται.
Και του έρωτα οι καημοί αφήνουν κάποτε
χρωματισμούς που φτάνουν ανεπαίσθητα ως στο μυαλό
κι όμως τα μάτια αρνούνται να δουν.

Καρλοφόρτε 11/8/15

Φίλοι που φεύγουν, άλλοι που έρχονται,
σιγά-σιγά δαντέλλες ροζ και γαλανές διατρέχουν
τη βραδινή στιγμή.
Μόνο η θάλασσα μένει ακίνητη κι όπως η καρδιά
τοίχο υψώνει στις μεταβολές.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο