`

`Κυκλοφορεί στις 5 Νοεμβρίου
`

****

Στη μνημονιακή Αθήνα οι άνθρωποι πεινούν για ζωή. Για τη ζωή που θεωρούν ότι θα τους άξιζε, για τη ζωή που δεν μπορούν πια να ζήσουν. Η μωρόπιστη Ντίνα και ο μεγαλομανής Πάνος, ο συνταξιούχος Μενέλαος και η κόρη του Όλγα, η Αλίκη (ή Βίλμα ή Ελευθερία ή…), ο Γιάννης ο Τσακ Μπαμ και ο φίλος του Μάκης συγκρούονται με σκιές και φαντάσματα, αγαπούν και υποφέρουν μέσα από το Facebook, το Erodate και το Skype, κυνηγώντας ένα κομμάτι ευτυχίας. Κάτω από τον μανδύα του καθωσπρεπισμού και του «φυσιολογικού» ανθρώπου, οι ήρωες του Υπόγειου καταγράφονται με αδιακρισία και ρεαλισμό από μια υποδόρια κάμερα που κινηματογραφεί κάθε λεπτομέρεια από τις παράλληλες ζωές τους, αποκαλύπτοντας τη διαστροφή και την παθογένεια της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που αναζητεί τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

*****

`

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το Κεφ. 6 του Β΄ Μέρους

`

Αυτό που σε τσάκιζε ήταν ο φόβος. Και ο φόβος ήταν παντού. Όχι μόνο μέσα σου, όχι μόνο στον διπλανό σου, παντού. Σαν το άζωτο. Το άζωτο δεν το καταλαβαίνεις, δεν το μυρίζεις, δεν το βλέπεις, δεν το αισθάνεσαι, κι όμως είναι παντού. Είναι πολύ και παντού, παρʼ όλα αυτά πιστεύεις ότι δεν υπάρχει, νομίζεις ότι αυτό που αναπνέεις είναι οξυγόνο. Το άζωτο είναι ύπουλο αν αντικατασταθεί από κάτι άλλο άχρωμο και άοσμο, όπως ο φόβος λόγου χάρη, γιατί δεν θα το πάρεις ποτέ χαμπάρι. Το να αλλάξει κανείς το άζωτο με τον φόβο είναι μια πολύ παλιά και δοκιμασμένη συνταγή που εξελίσσεται μέσα από τους αιώνες και όμως παραμένει τόσο απλή στα συστατικά της, τόσο ίδια και αποτελεσματική που κανείς μάγειρας δεν τόλμησε ποτέ να της αλλάξει δομή. Ο φόβος εκτοπίζει σιγά σιγά το άζωτο, γίνεται φυσιολογικός παράγοντας, απαραίτητο στοιχείο, αυτονόητος. Ο φόβος σε ελέγχει πολύ καλύτερα από το άζωτο.
Μα ο φόβος έχει χρώμα, έχει οσμή, θα μου πεις· το χρώμα της ώχρας, και του ιδρώτα την οσμή. Τον μυρίζεις στον αέρα. Στις τυχαίες κουβέντες που ακούς στον δρόμο. Στο γάλα της νέας μάνας. Στη ραχοκοκαλιά του απολυμένου. Στις άδειες βιτρίνες της Πατησίων και της Σταδίου, της Εγνατίας και της Τσιμισκή, της Πάτρας, του Ηρακλείου, της Λάρισας, της Αλεξανδρούπολης και του Βόλου και των Ιωαννίνων. Από παντού έρχεται η μυρωδιά του φόβου. Ταξιδεύει χιλιόμετρα κι μπαίνει στη μύτη σου. Κι αν κλείσεις τη μύτη, μπαίνει από τʼ αυτιά. Μέσα απʼ τα ραδιόφωνα, απʼ τις τηλεοράσεις, από τα κορναρίσματα των οδηγών, από τις ικεσίες του άστεγου. Κι αν κλείσεις τα αυτιά, μπαίνει από τα μάτια, μέσα απʼ τις εφημερίδες, απʼ τις ρημαγμένες συνοικίες, απʼ τους ανθρώπους που ψάχνουν φαγητό στους κάδους των σκουπιδιών, απʼ τους αυτόχειρες. Τον βλέπεις στα μάτια των περαστικών. Στα μάτια του περιπτερά, του ταξιτζή, στα μάτια της κοπέλας που κάθεται στο ταμείο του σουπερμάρκετ, στα μάτια της νεαρής πωλήτριας στο πολυεθνικό κατάστημα ρούχων. Στα μάτια του μετανάστη κάθε φορά που ακούει περιπολικό ή βλέπει ξυρισμένο κεφάλι, στα μάτια της ηλικιωμένης κυρίας όταν βλέπει μετανάστη. Στα μάτια του μικρού μπάτσου όταν βλέπει πορεία, στα μάτια του διαδηλωτή όταν βλέπει μπάτσο.

Artwork εξωφύλλου: Πέτρος Παράσχης

`

* Σήμερα συμπληρώνονται 25 χρόνια από το θάνατο του Τάσου Λειβαδίτη.

`

Τις προσεχείς ημέρες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μετρονόμος το βιβλίο: «Τάσος Λειβαδίτης, Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι». Πρόκειται για μια συλλογή με όλους του στίχους που έχει γράψει ο Λειβαδίτης όπως μελοποιήθηκαν από τους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε και με νέα κείμενα των: Γιάννη Βάγια, Γιώργου Δουατζή, Γιάννη Κουβαρά, Γιώργου Μαρκόπουλου, Απόστολου Μπενάτση. Το φωτογραφικό υλικό και τα χειρόγραφα που δημοσιεύονται είναι μια ευγενική παραχώρηση του Στέλιου Χαλά, εγγονού του Τάσου Λειβαδίτη.

Στο Β’ Μέρος του βιβλίου θα υπάρχει εκ νέου επεξεργασμένο το Αφιέρωμα στον μελοποιημένο λόγο του Τάσου Λειβαδίτη, όπως κυκλοφόρησε στο 49ο τεύχος του περιοδικού Μετρονόμος σε επιμέλεια Σπύρου Αραβανή και Θανάση Συλιβού. Σε αυτό το αφιέρωμα  τα κείμενα υπογράφουν οι: Μίκης Θεοδωράκης, Φώντας Λάδης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Πέτρος Πανδής, Μιχάλης Γρηγορίου, Θανάσης Συλιβός, Σταύρος Καρτσωνάκης, Λίνος Ιωαννίδης, Σπύρος Αραβανής, Μιχάλης Γελασάκης,  Ηρακλής Οικονόμου (επιμ.), Αλέξης Λιόλης (επιμ.), Χρήστος Α. Μιχαήλ (επιμ.). Επίσης, φιλοξενούνται δυο καινούρια ζωγραφικά έργα του Άντη Ιωαννίδη, εμπνευσμένα από την ποίηση του Λειβαδίτη, δημοσιεύεται το κείμενο του Ορατοριου, «Σκοτεινή Πράξη»,  (σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη), του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου καθώς και αναλυτικός κατάλογος της Εργογραφίας και της Δισκογραφίας του.

`

Ακολουθεί μια μικρή  ανθολόγηση στίχων του Λειβαδίτη από ποιητικές του συλλογές που αναδεικνύουν την ποιητική και προσωπική του σχέση με τη μουσική, όπως εμπεριέχονται στο κείμενο του ποιητή Λίνου Ιωαννίδη, «Η μουσική στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη» :

`
“Κι αυτό το τραίνο που ήρθε από μια μακρινή πόλη, σταμάτησε στον έρημο σταθμό / δεν κατέβηκε κανείς παρά μόνο κάποιος μουσικός μ’ ένα φαρδύ ανεμοδαρμένο καπέλο / άνοιξε τη θήκη του βιολιού κι άρχισε να παίζει μια παράξενη μουσική / σα νά ‘θελε να μάς πείσει ότι όλα είναι δυνατά κι ότι δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος” (“Ο μουσικός με το φαρδύ καπέλο”),

`

“ή χτίζω ένα λαβύρινθο από χειρονομίες που ζητούσαν βοήθεια ή πηγαίνω κουτσαίνοντας, σαν ένας δίσκος γραμμοφώνου που γυρίζει ακόμα μέσα στα παιδικά μου χρόνια – γι’ αυτό κιόλας πολλοί παραπονιούνται για μυστηριώδεις θορύβους, αλλά εγώ αδιαφορώ ή ακόμα καλύτερα τινάζομαι απ’ τον ταραγμένο ύπνο μου, σαν μια δυνατή κι απρόοπτη μέρα – ή όπως η ποίηση που είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια” (“Περίπατοι”).

`

!*!

Κάθε φορά στο όνομά της
Μία άγρια τρυφερότητα ανεβαίνει και πολιορκεί
Την κατεστραμμένη οδοντοστοιχία
Δονούνται τα γράμματα κι οι λέξεις πολεμούνται
Όλα συνθλίβονται στους ποταμούς της ρέουσας λάβας
Η έκρηξη ενός αβυσσαλέου ηφαιστειογενούς
Θαλασσινού ασπασμού και η ανάδυση
Ενός απεγνωσμένου άναρχα
Κρατήρα

!*!

Η βραδυπορούσα κίνηση
Ο ρυθμός της αφέλειας
Το ασίγαστο πάθος

`

«Επόμενη στάση Συγγρού-Φιξ». Περασμένες έντεκα. Ζήτημα να κατεβήκαμε δέκα άνθρωποι απʼ
το μετρό. Τους έφαγε όλους η «Έξοδος Συγγρού– Δράκου». Φτύνω στον κόρφο μου και περνάω τελευταία. Το μακρύ παλτό με προστατεύει απʼ την κρύα ανάσα της Δράκου. Στη Συγγρού οι περισσότεροι σκόρπισαν στα στενά. Ένας κι άλλος ένας βαδίζουν βιαστικοί μπροστά μου. Δεν βιάζομαι.
Στην είσοδο της υπόγειας διάβασης είμαι μόνη.Κατεβαίνω τα σκαλιά και κάνω το σταυρό μου. Όπως κάθε μέρα. Στο τελευταίο σκαλί έπεσε στα πόδια μου. Λιπόθυμος. Τον είχα ξαναδεί. Ζούσε στον πάτο της διάβασης. Σʼ ένα χαρτόκουτο. Του ρίχνω δύο μπάτσες. Τίποτα. Ψάχνω γύρω μου για βοήθεια. Τέτοια ώρα. Κάνω να φύγω, μη βρω τον μπελά μου. Στα τρία βήματα γυρίζω πίσω. Καλώ το 166. «Ελάτε γρήγορα κοντά στο σταθμό Συγγρού-Φιξ, στην είσοδο της υπόγειας διάβασης… όχι, όχι μέσα στη διάβαση, έξω στο δρόμο». Τον σέρνω μέχρι επάνω.– Πρέπει να τον συνοδέψεις.
– Μα δεν τον ξέρω.
– Δεν έχει σημασία. Αφού μας κάλεσες…
– Καλέ, πρέπει να πάω στη δουλειά μου.
– Έλα, μέχρι να συνέλθει. Μετά μπορείς να φύγεις.
Όταν βγαίνει απʼ τις πρώτες βοήθειες, συνέρχεται.
– Μη φύγεις, ψιθυρίζει. Ακολουθώ το φορείο.

`

Μοναχοπαίδια ήταν

Τόσα πρωινά
μαχαιρωμένα βρέφη
στη Βηθλεέμ σου

κι εγώ να γεννώ
κάθε που δύει ο ήλιος
μʼ έξαλλο πείσμα

πως κάποιο πρωί
το ένα απʼ τα δίδυμα
θα σε προλάβει.

Περνούν τα χρόνια,
κι εσένα ο φόνος
κι εμένα η γέννα
τάφρους ανοίξαν
στα μέτωπά μας –

φονιά λυπάμαι,
μοναχοπαίδια ήταν
όλες οι γέννες.