`
!*!
Κάθε φορά στο όνομά της
Μία άγρια τρυφερότητα ανεβαίνει και πολιορκεί
Την κατεστραμμένη οδοντοστοιχία
Δονούνται τα γράμματα κι οι λέξεις πολεμούνται
Όλα συνθλίβονται στους ποταμούς της ρέουσας λάβας
Η έκρηξη ενός αβυσσαλέου ηφαιστειογενούς
Θαλασσινού ασπασμού και η ανάδυση
Ενός απεγνωσμένου άναρχα
Κρατήρα
!*!
Η βραδυπορούσα κίνηση
Ο ρυθμός της αφέλειας
Το ασίγαστο πάθος
!*!
Περιδιάβαινε σκοπεύοντας χρησιμοθηρικά
Καθώς ερχόταν αριστοκρατική
Μέσα στο νόθο αίμα
!*!
Το βλέμμα ύποπτα απλανές
Το άγγιγμα κολασμένα ηδονικό
Το γέλιο προσποιητά στοχευμένο
Η φωνή αναπάντεχα ψεύτικη
Η γλώσσα φιδίσια ιερόδουλη
Η μνήμη βιασμένα αλεσμένη
Ο έρωτας διαστρεβλωμένα αφροδιτικός
Ο σκοπός σκοτεινά προδοτικός
Ο φόνος αυτουργικά ηθικός
!*!
Τον κέντριζε
Στις μεταβάσεις
Να σκοτώνει
Το χρόνο που απέδιδε
Στις αποστάσεις που διένυε
!*!
Μʼ αυτό ο αναγραμματισμός κόσκινο
!*!
Ναρικατέ
!*!
Μεσημεριανή παρουσία
Ύμνος στον εναγκαλισμό της πυράς
Η πόλη που στεριώθηκε το έγκλημα
Όταν επιστρέφοντας την αναχώρηση ο κάτοικος
Βαδίζει αγέρωχα ηττημένος
Την εγκαθίδρυση της αυτοκρατορίας
Του σκοτωμένου αίματος
!*!
Ήχος σπάτουλας καλημερίζει
Το νυχτερινό νεύρο του εφιάλτη
Το μάτι εγείρεται στη θέα του κήπου της
Πρώην οφθαλμολογικής χειρουργικής κλινικής
!*!
Η οδός Πενταδαχτύλου ορίζει
Το φοίνικα παρατηρητή μαστροπό
Της βουνοκορφής τού
Αιματοκτόνου ορίζοντα
!*!
Ώρες ένα κυκλοτερές μπαλκόνι
Φιλοξενεί εναέριους πλοηγούς ιχνηλάτες
Ενός αστερωμένου ουρανού
!*!
Κληματαριάς εξόδου τρίστρατο
!*!
Ασκληπιείο της πικροσύνης
!*!
Προετοιμασία εισόδου διαφυγής
Διαθλώντων πλασμάτων αντικατοπτρισμός
Παραμορφωτικών συνειδήσεων βδελυρών πρακτικών
!*!
Έτσι
Ρήμαξε το πλάσμα στο ρήγμα του άσματος
Το βλέμμα καθετή ψαριά στον πυθμένα της ύπαρξης
Εκείνης όπου ανύπαρκτη καρδιά έστυβε
Τους χυμούς της σάρκας άπιστη
Σʼ ό,τι το δέρμα όρκιζε
Το σώμα
!*!
Οικτιρμός
!*!
Εγκιβωτισμένη κατακλυσμιαία εντός ορίζοντας αγάπη πιστή
!*!
Μία γυναίκα που δεν υπήρξε
Ο Ρεούσης μας αποδεικνύει ότι μπορεί να γράψει ποίηση που να την καταλαβαίνει όχι μονάχα η τρέλλα μας αλλά και η σπαραλιασμένη συναισθηματική μας νοημοσύνη. Ποιητές πολλοί ή που κάνουν τους ποιητές, αλλά σέρνοται απ εδώ κι απ εκεί στις κοσμικές εκδηλώσεις και στις δημόσιες σχέσεις. Ο Ρεούσης όμως είναι εκεί καρφωμένος στο περιθώριο της ζωής, άνεργος εδώ και χρόνια, απορροφά όλη την παρακμή και την ανηθικότητα της εποχής μας το μεδούλι του. Καμιά φορά σκέφτομαι όλες τούτες οι περισπούδαστες κριτικές για την ποίηση ή και επιθέσεις, ποιό ηθικό δικαίωμα έχουν να γίνονται αν ο συντάκτης τους δεν έχει βιώσει έστω για λίγο την οδύνη του ποιητή.
Και ανατρέχω στον Sarajlić:
Οι επικριτές της ποίησης
Γιατί οι επικριτές της ποίησης
δεν γράφουν ποίηση
επειδή γνωρίζουν τα πάντα για την ποίηση;
Αν ήξεραν,
ίσως να προτιμούσαν να γράψουν ποίηση παρά για την ποίηση.
Οι επικριτές της ποίησης είναι σαν τους γέρους.
Και αυτοί ξέρουν τα πάντα για την αγάπη.
Αυτό που δεν ξέρουν είναι να κάνουν έρωτα.
….Η βραδυπορούσα κίνηση
Ο ρυθμός της αφέλειας
Το ασίγαστο πάθος….
… όμορφοι στίχοι…
Κι όμως υπάρχεις Ναρικατέ
μεσημεριανή παρουσία
ύμνος στον εναγκαλισμό της πυράς
το μάτι εγείρεται στη θέα του κήπου σου
στο ασκληπιειο της πικροσύνης
όπως κατερίνα…….;;;;;;
ναι υπάρχω, θα έλεγα
πολύ όμορφη περιγραφή γυναίκας..ανύπαρκτης
Αλλά… ο νους είναι κοινότυπος, αρέσκεται σ’ αυτό που δεν υπάρχει.
Στον φίλο Κάπα Ρω, που δεν πτοούν φευγαλέα νυστέρια, μικρόψυχος καιρός, ισόβιες γάζες.
Ευχές γκαρδιακές…