`

Το πατάκι

κάποτε ζούσα στο μικρό κενό που αφήνει
από κάτω η πόρτα της φιλοδοξίας
με λίγο αέρα και λίγο φως που περνά
απ’ αυτή τη χαραμάδα

τίποτε άλλο

δεν επηρέαζε ποτέ τη ζωή μου
το άνοιγμα ή το κλείσιμό της, γιατί ποτέ δεν ήμουν
ούτε μέσα ούτε έξω

αλλά με τον καιρό και κάπως αργά
συνειδητοποίησα ότι αν αρκείσαι στα λίγα
καταλήγεις το πατάκι
που σκουπίζουν πάνω σου τα πόδια τους
άνθρωποι με φιλοδοξίες

και παρόλη την πλούσια πλέον εμπειρία μου
ακόμα να καταλάβω τι νούμερα παπούτσι
φοράει η ματαιότητα

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟ ΤΑΦΟ
(του Αντώνη Μποσκοΐτη)

Τρίζει τα φτερά του το κυκλάμινο
μικρό με την μαβιά πνοή του
αντιμιλά στην βροχή περήφανο
από βαθιά ρίζα αυτοφυή
φυτρώνει στου αρχαίου μαρμάρου την ρωγμή
λες και από τα έγκατα της γης
η Περσεφόνη
με καρδιοχτύπι το δονεί
όπως κάθε ανθάκι που τολμά
με την χθόνια ισχύ του
γλώσσα να βγάλει αυθάδη
να ραγίζει
την σκληρή θνητή άσφαλτο
το αμείλικτο τσιμέντο
τις πλάκες τις βαριές
και όλα τα εφήμερα
με χρώμα ευωδιά και χνούδι
από τον Άδη
ασύλητα.

`

1.
Το Εμβατήριο της Λείανσης

Σαν μάτια πουλιών τα μάτια τους
λάμνουν στις σήραγγες ανάμεσα
στα δέντρα.

Πρώην δέντρα,
σταυρωμένα τώρα,
κουτιά διαλογής
και θήκες άλγους.

Το μόνο δάσος που λυγίζει
από τον άνεμο, εδώ, είναι τα οστά
ινωδών πλασμάτων, κλαδιά
διατεταγμένης φυλλόρροιας.

Η δεντροστοιχία των στομάτων,
οι ξύλινες σιωπές του διαφράγματος,
κλωστές από ανάσες
ξεπλέκουν ρίγες ζωής.

Ο κήπος Άουσβιτς,
ο κήπος Μπούχενβαλντ,
ο κήπος Τερεζίν,
ο κήπος Τρεμπλίνκα

Αμίλητοι οι κηπουροί,
πασπαλίζουν το έργο τους
με στάχτη.

Τρώνε χιόνι στάχτης,
πίνουν λάσπη στάχτης,
τέλεια εξοικειωμένοι με
τα καπρίτσια του καιρού.

Η ίδια τέφρα σαβανώνει
τη μνήμη και στομώνει
τα κανάλια της οργής.

Κοιτάξτε τις στιλπνές στολές τους
πως σπιθίζουν αναγγέλλοντας
το εμβατήριο της λείανσης!

`

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

Επιμένει το ψέμα και σαν παραγωγικό ζιζάνιο
σκεπάζει και πνίγει τον αγρό της μαργαρίτας.
Καθώς κορυδαλλός λαλεί ο κουλόμυαλος
και το ανυπεράσπιστο δίκαιο ακούγεται άδικο.
Ατεκμηρίωτους άθλους και κατορθώματα
επικαλείται ο σύγχρονος άπραγος φωνακλάς
κι επινοημένα θαύματα ο ευμαρής ιερωμένος.
Και καθώς επιμένω να αποβάλλω τα άχρηστα
αυτά πολλαπλασιάζονται
σαν τις εννιά κεφαλές της Λερναίας Ύδρας.

Έρχονται άνθρωποι κραδαίνοντας
ο καθένας κι από ένα λείψανο σαν σπαθί
και πολεμούν να επιβάλουν τη δική τους αλήθεια.
Όμως τώρα πρέπει να περάσουμε
ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη
με μια μικρή έστω σταγόνα αλήθειας
στις αποσκευές μας
για να βγούμε ζωντανοί στην άλλη μέρα.

Μικρή σταγόνα της αλήθειας αμόλυντη
που διατρέχεις κι από την κανονική ροή
κι απʼ την ανάποδη τον ποταμό
και ρόδο που φυτρώνεις κάτω απʼ τα ζιζάνια
σʼ εσάς ελπίζω, όπως ο άρρωστος
στη μαγική σταγόνα αθάνατου νερού.

Γράφω
ημερολόγιο
γράφω μηνύματα
γράφω.
Τι θα ‘κανε η Πηνελόπη χωρίς γράψιμο;
Μ’ αυτό παλεύει τη φθορά, τον χρόνο,
τη λαγνεία, τον φόβο, την απόγνωση.
Τα υφαντά τελειώνουν κάποτε,
το γράψιμο κρατάει όσο κι η ζωή μας.
Πρόσεξε πώς διαβάζεις τα μηνύματά μου.



Οδυσσέα Dear,
ελπίζω να περνάς καλά με την αντροπαρέα σου.
Και να σου πω ότι, παρά την άρνησή σου για βοήθεια,
βρήκα τους αριθμητικούς συσχετισμούς που με βασάνιζαν.
Ευελπιστώ, λοιπόν, να ολοκληρώσω το υφαντό που σχεδιάζω.
Με άλλα λόγια, τα καταφέρνω και χωρίς εσένα!



Άκου τι μου είπαν:
Σε τούτο το ποτήρι με νερό
κρύβονται μόρια νερού απʼ τους προγόνους μας!
Γιʼ αυτό λες βάζουμε γαβάθες με νερό,
να μαζευτούνε οι ψυχές;
Συντηρούν τα μόρια του νερού την ύλη μας;
Αχ, Οδυσσέα dear,
μου φαίνεται παραλογίζομαι.
Αφήνω το ζεστό νερό να τρέξει πάνω μου,
οι πόροι μου ζητάνε το παρόν
κι όχι το παρελθόν σου.

