Tίτλος
Πάντοτε ο τίτλος
είναι πρόβλημα.
Όμως εδώ το δίλημμα
βαρύνει εσένα.
Κατά την έκδοση
θα ‘χεις εσύ αποφασίσει
ανάμεσα στα δύο:
“Βαθέος γήρατος”
ή
“Ύπνου βαθέος”;
***
Τηλεφωνήματα
Σε σκέπτομαι
και μου έρχεται για σένα
ιδέα ποιητική.
Όμως τη θυσιάζω
για να σε παίρνω στο τηλέφωνο
***
Αντίδωρο
Μπορεί
ήδη από έφηβος
να μη σε ακολουθώ στις εκκλησίες
να μη νηστεύω
να μην κοινωνώ`
όμως όταν γυρίζεις κάθε Κυριακή
από της θείας λειτουργίας
τη ζηλευτή ηρεμία
πάντοτε παίρνω από τα χέρια σου
το λευκό αντίδωρο –
είδος αρχαίου μαστού γαλακτοφόρου
που έχει από τόσα χρόνια κοιμηθεί
***
Aναδρομικό νήπιο
Καθώς κοιτάζω τώρα
φωτογραφίες μου μες στην κολυμπήθρα
παρατηρώ το βλέμμα μου έντρομο
θα ‘ξερα φαίνεται το τι με περιμένει.
Kι όμως αμαχητί ηττήθηκε το φίλτρο σου
μόνον εσύ μπορούσες
να πάρεις το παιδί από τα χέρια τους
να βγεις στους δρόμους.
***
Δυσαρέσκιες
Στο ίδιο αυτό ξενοδοχείο
πριν σαράντα χρόνια.
Όμως
οι βρύσες τώρα στάζουν λίγο
μόνωση δεν υπάρχει ούτε μοκέτες
κι όσο για την τηλεόραση
δυο τρία κανάλια πιάνει μοναχά.
Τέλειωσε, λες, για μας
ετούτο το ξενοδοχείο.
Μας ενοχλεί το γήρας του
ή μήπως ενοχλείται απ΄ το δικό μας;
***
Οίκοι ευγηρίας
Και βέβαια σε τίποτε
δε χρησημεύει η ποίηση.
Εκτός αν κάποιος που διαβάζει τώρα
τρέξει μετανιωμένος και την ξαναφέρει
σπίτι.
Kι έξαφνα ..έτσι στα καλά καθούμενα που λένε οι μόρτες των καφενείων ή στα καλά στεκούμενα καθώς λέγαν κάποιες κάποτε γριές,νοιώθεις να επικυρώνεσαι μέσα σε κάτι στίχους κοφτερούς σαν το δρεπάνι που μπορέσαν κάποιοι ανυπόμονοι της συνείδησης να τους χαράξουνε σε χαρτιά και σε σήμαντρα..
Ύστερα θα τραβήξανε προφανώς καθώς γίνεται κατά των κληματαριών την δεινή την εσπέρα για να συναντήσουν την μάνα τους να τους καρτερά στο αιώνιο παγκάκι ..
“Κι εμείς
τι θα απογίνουμε
σε ‘ενα παγκάκι αθάνατοι
καθώς γύρω νυχτώνει;”