«Όπως το δάκρυ έτσι έρχεται το ποίημα
μέσα από τις βαθιές χαραγματιές
του σώματος μου…»
«Αφήστε με να πω τι είναι ποίηση
αφήστε με να απαντήσω τι είναι ποίηση
κύριοι
ένα καντήλι που καίει αίμα
το αίμα μου…»
Στέφανος Μπεκατώρος
ΠΟΙΗΣΗ
Ποίηση είναι
Το ηδονικό παιγνίδι των λέξεων
Που συνευρίσκονται στις ακρογιαλιές του ονείρου
Ποίηση είναι
Η αντίσταση του Λόγου
Στην τάξη της Λογικής
Το πήδημα του Αλόγου
Η εκσφενδόνιση του σπέρματος
Στο σώμα του φεγγαριού
Ποίηση είναι
Η έκρηξη μολότοφ
Στα μούτρα του Ορθολογισμού
Ποίηση είναι
Η Εμπειρίκειος στύση των λέξεων
Η συνουσία των Κυκλάδων
Στο κρεβάτι του Ελύτη
Ποίηση είναι
Η νικηφόρος ρομφαία της Επιθυμίας
Η γραφή
Η αφή η ραφή
Η παρθενο γ ραφή
Ενός σκισμένου κειμένου
Που αιμάσσει
Μετά το βιασμό που υπέστη
Από της κουκουβάγιας τη νυκτωδία
Η γραφή είναι αφή
Επ αφή
Και άρα επαφίεται
Εις τον ερωτισμόν του γράφοντος
***
Η ποίηση είναι μια χρονο πόνος διαδικασία
Και ως τέτοια δεν αποτελεί αναπτυξιακόν έργον
Η γραφή
Ως απόπειρα χειραγώγησης
Του πονοχρόνου
Και κάθε ποίημα
Ως κατʼ εξοχήν πονοχρονογράφημα
Και άθυρμα εγκλωβισμένο
Στον ιστό του πονοχρόνου
Η ποίηση είναι μια στύση ζωής που δεν ελέγχεται
***
Η ποίηση η σωμα το ποίηση με έκανε
Επι λεκτικό ηδονό λεξία.
***
Η ποίηση
Δεν είναι ανώδυνος
Αλλά φιλήδονος τοκετός
*
ΠΟΙΗΤΟΓΕΝΕΣΗ
Όταν το χάδι ενός στίχου
Φθάνει από το δέρμα
Στα βάθη της ψυχής
Προκαλώντας σεισμικές δονήσεις
Στις ευαίσθητες περιοχές
Που πάλλονται και γονιμοποιούνται
Ποίηση είναι τελικά
Η οργασμιαία έκρηξη των λέξεων
Επί του γυμνού σώματος της πανσελήνου
Τις λέξεις να τις χαϊδεύεις
Στα γεννητικά τους όργανα
Για να μπορείς μέσα από τη στύση τους
Να συγγράφεις οργασμούς
***
Ανοίγω τα σκέλη της λέξης
Και πετάγονται χίλια αιδοία – πουλιά
***
Τις λέξεις σου να τις φυλάς
Στην κάβα των ονείρων σου
Και σαν παλιό κρασί
Να τις προ σ φέρεις
Ανηφορίζοντας στα παλάτια μάτια σου
Εκσπερμάτωσα τις λέξεις μου
Συγγράφοντας τη δια τριβή
Του βλέμματός σου
***
Οι λεξεις μου υγράνθηκαν και τρέχουν γάλα
Μέσα από την ποιητική έκφραση διαφαίνεται το πάθος για έρωτα, ζωή συνυφασμένο με το θάνατο. Οι λέξεις παίζουν παιχνίδια διαποτίζοντας το κείμενο με τον πιο γλυκό τρόπο!
Ένας συνδυασμός παιχνιδιού, ρομαντισμού, αγάπης για τη ζωή και τον έρωτα που εκπηγάζει μέσα από την δημιουργική, ανεπανάληπτη και συνάμα αναπάντεχη χρήση των λέξεων και εξυμνεί το πάθος που χαρακτηρίζει τον ποιητή.
“Ανοίγω τα σκέλη της λέξης
Και πετάγονται χίλια αιδοία – πουλιά”
Αποκαλύπτει αυτή η ποιητική απόπειρα τον παιδικό χώρο του Έρωτα στη Λέξη (Μόριο ζώπυρο!) και στον ήχο (Άτομο ζείδωρο!).
Αιφνιδιάζει ο “ακαλλιέργητος” στίχος. Η λυρική εικονοποιεία παρακινεί τον αναγνώστη.
Ο δημιουργός ολοφάνερα επιδιώκει τη διαρκή αναζήτηση ισορροπίας στον Κόσμο και στη σχέση μορφής-περιεχομένου. Η επίτευξη της ισορροπίας λένε ότι έρχεται μετά από πολυετή αγώνα. Την ποίηση όμως πλαγιοκοπεί η σπουδή σε θέματα Ψυχολογίας; Πόσο καλό θα αποβεί αυτό; Ο Χρόνος θα το δείξει. Τα δείγματα γραφής είναι ευπρόσδεκτα.
Ποιήματα εικονοπλάστες, αισθησιογόνα.
Μια σπάνια αγνή αποκάλυψη της ανθρώπινης ουσίας μέσα από τις «γυμνές» απενοχοποιημένες λέξεις. Έμπνευση αναζήτησης της ομορφιάς, πίστη στην ύπαρξη της ανθρώπινης ουσίας, της ζωής, της σιγουριάς, της εμπιστοσύνης, της αγάπης. Προκαλούν να ζήσεις για να βιώσεις!
Εντυπωσιακή η πυκνότητα των συναισθημάτων, μέσα σε τόσο λίγες λέξεις. Αν ήταν ζωγραφιές θα αποτυπώνονταν με όλα τα χρώματα της ίριδας σε πλήρη αρμονία, έντονα, χωρίς να προκαλούν, χωρίς να τρομάζουν, χωρίς να κουράζουν.
Εγώ βρίσκω κάπως πεπαλαιωμένο αυτό υπερρεαλιστικό ύφος. Έχει καταντήσει πια τετριμμένο να ορμάει κανείς στην ποίηση, όπως σε μια αθώα παιδούλα, για να την αποπλανήσει και να την θωπεύσει.
Ο υπερρεαλισμός του Μπρετόν και των πρώτων υπερρεαλιστών έχει ξεπεραστεί απο το ίδιο το έργο του ύστερου Φρόυντ. Οι έλληνες υπερρεαλιστές, όπως ο Εμπειρίκος και ο Εγγονόπουλος, γρήγορα το κατάλαβαν, και στράφηκαν σε περισσότερο ελεγειακές και σκοτεινές περιοχές. Το ίδιο και ο Ελύτης, σχεδόν απο την αρχή του.
Μπορεί η λιβιδική αθωότητα και ελαφρότητα να εντυπωσιάζει ακόμα, αλλά είναι η σκοτεινή πλευρά της λίμπιντο αυτή που πρέπει να φωτιστεί…
Εχω την εντυπωση πως αν ο κος Ραπτης μπει στον κοπο και διαβασει ολοκληρη τη συλλογη και οχι μονο τα αναρτηθεντα ποιηματα ισως αλλαξει γνωμη.Τα περι αποπλανησης της αθωας παιδουλαςειναι προδηλον πως δεν αποτελουν κριτικη εκτος κι αν υπαρχει καποιο Σωμα Κομμα που εκδιδει αδειες για να ασχολειται καποιος με την ποιηση.
Στον υπερρεαλισμό οι αδαείς αντιδρούν αρνητικά
εμπρός σε αυτό που δεν κατανοούν .
Ένα πρόσθετο στοιχείο είναι πως ντρέπονται
για την μη δυνατή συμμετοχή τους στο έργο
και έτσι καταλήγουν σε ……έπεα πτερόεντα
Κύριε Παπαδόπουλε, ίσως να έχετε δίκιο. Είναι προφανές ότι έκρινα με βάση το αναρτηθέν δείγμα. Δεν έχω υπ’ όψιν μου όλη τη συλλογή.
Καλή συνέχεια.
Συγγνώμη αγαπητοι μου
εν ποίηση αδελφοί
αν αυτο το συνονθύλευμα λεξεων
ονομάζεται ποίηση
Τότε εγω ειμαι ο νεος πάπας της Ρώμης
Ενα αδαείς
Σίγουρα με αυτή την εικόνα γραφής αγαπητή/έ Velvet δεν θα μπορούσατε να είστε πάπας ούτε και εκτιμητής της ποίησης…
Δεν είναι δυνατό να μην εκτιμήσει κανείς από τη Σωματοποίηση την ανοίκεια σύναψη των λέξεων, το αναπάντεχο γλωσσικό παιχνίδι, που αναδεικνύει ακριβώς το αναπάντεχο και απρόβλεπτο στοιχείο των ανθρώπινων καταστάσεων, όπως επίσης και τη σπιρτόζικη ματιά του γράφοντος, την ευαισθησία του, την έκρηξη των συναισθημάτων, τον ψυχαναλυτικό ερωτισμό που διέπει τους στίχους του. Και όλα αυτά τα συνέχει η πικρή συνειδητοποίηση του εύθραυστου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ειναι μια υπέροχη συλλογή, απολαυστικη και αχορταγη αναγνωση, ευγε!
provinces…provinces..!
Σε ένα θέατρο με γυμνούς ηθοποιούς, ο αδαής βλέπει το γυμνό. Λίγοι βλέπουν την τέχνη πίσω από αυτό…
“Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο
Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι
Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς
Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς
Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο
Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες
Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!”
(Οδυσσέας Ελύτης)
Με αυτό το “συνονθύλευμα λεξεων”… “..ορμάει στην ποίηση, όπως σε μια αθώα παιδούλα…” και ο Ελύτης…
“Ποίηση είναι η ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης και του βίου ανθρώπων, αλλά και τόπων που έζησαν αυτοί”.
Είναι μια ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ συλλογή που συνδυάζει τις εμπειρίες και τον προσωπικό ψυχισμό του ποιητή, μαζί με τις γνώσεις του από το πεδίο της ψυχολογίας…
Εκπληκτικά λογοπαίγνια, υπέροχη χρήση των λέξεων!!
Η ποιητική συλλογή που εκπλήσσει
Ποιήματα επηρεασμένα από τον υπερρεαλισμό , με αυτοαναφορικότητα πολλά από αυτά ,δηλαδή αναφέρονται στην ποίηση την ίδια , είναι ποιήματα εντελώς διαφορετικά ,άλλης γραφής , αναπάντεχο παιχνίδισμα λέξεων το κύριο χαρακτηριστικό τους . Ξεχειλίζουν από ευαισθησία και έντονο ερωτισμό ,τα συναισθήματα εκρήγνυνται εντελώς απρόσμενα με τρόπο κατακλυσμιαίο…
Το συναίσθημα κυριαρχεί ,αλλά δίνεται με εντελώς πρωτότυπο τρόπο ,με το λογοπαίγνιο και το παιχνίδι της λέξης….έρωτας ,ηδονή ,φαντασιώσεις , όλα μαζί συνυφαίνουν μια ποίηση εντελώς διαφορετική ,μια απόλαυση αισθητική