Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος απουσίας του αγαπημένου μας δανδή
Ελεγεία
Περικλειόμενος από έναν ουρανό που το πολύ να είμαι αιώνιος,
ένας ουρανός συνδεδεμένος κι όμως ασύνδετος με τα όρια της ζωή μου.
Μόνο δακτυλικά αποτυπώματα μπορώ ν’ αφήνω στις πράξεις μου όταν φύγω.
Αν κοιτάξετε στο λεξικό κάτω από τη λέξη «μοναχικός»,
θα βρείτε το όνομά μου. Κοιτάζω το φεγγάρι που λάμπει
με φως αντανακλαστικό και σκέφτομαι πώς ν’ απαντήσω στο ζήτημα
της ύπαρξης μου. Δεν υπάρχει κάτι που να ανταμείβει την δοκιμασία μου;
Πρέπει όλες οι μέρες να είναι δυσοίωνα γεγονότα;
Πλένομαι με νερό νοσταλγίας, πίνω ένα τσάι ή έναν καφέ με φλιτζάνι
νοσταλγίας. Αυτό δεν είναι πλέον σπίτι, είναι περισσότερο εργαστήριο
για συναισθηματικά πειράματα. Μόνο τα παιδιά μού χαμογελούν
γιατί νομίζουν ότι περιπλανώμαι νοερά.
*************
Φτάνει!
Έχω φορέσει την αντοχή μου πάρα πολύ καιρό.
Και δεν μπορώ να την ξηλώσω σαν μια μπλούζα.
Κακουχίες, αντιξοότητες και το άγχος δεν είναι
κουμπιά που ξεκουμπώνεις. Πού να φανταστώ ότι
μεγαλώνοντας θα είναι η τιμωρία μου που υπέστην
τα υποτιθέμενα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.
Δεν θα ήθελα να ήμουνα πάλι παιδί,
ούτε για μια στιγμή. Αν η αιωνιότητα έχει
γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων,
ίσως βρείτε εκεί τη ζωή μου.
*******************
Δεν ξέρω
Δεν ξέρω τι χάρη η μοναξιά μού κάνει,
αλλά δεν επιθυμώ τίποτα πιο πολύ από το να κάνω το μπάνιο μου το βράδυ
και να πάω για ύπνο. Δεν έχω κανέναν να κλάψω πια,
άλλωστε τα δάκρυά μου σάπισαν, σκούριασαν, μούχλιασαν –
ό, τι θες! Έχω βαρεθεί με την ιδέα του θανάτου
όπως και της ζωής. Αλλά ομολογουμένως μοιάζω
με άνθρωπο που αγαπάει τη ζωή. Μια φορά κι έναν καιρό
ήμουν χαρισματικό παιδί. Είχα ελπίδες, φιλοδοξίες, οράματα,
αλλά χάρη στον πατέρα μου καταδικάστηκα σε ισόβια δυστυχία.
Μου απαγόρευσε να αισθάνομαι το ιδανικό για μένα. Η κάθε αναπνοή
με έπνιγε, το κάθε καρδιοχτύπι ήταν γροθιά μποξέρ.
Το γήρας δεν είναι τίποτα για να καυχηθεί. Όλοι μας γερνάμε
αλλά δεν γινόμαστε σύγχρονοι του χρόνου.
Είμαι σε επιφύλαξη πριν την απόκτηση λήθης.
************
Μακάρι να μπορούσα
Μακάρι να μπορούσα να χρησιμοποιήσω μια οδοντογλυφίδα
για να αφαιρέσω τη θλίψη…
Αν αυτή η προσγείωση μελαγχολικών αναμνήσεων δεν έμοιαζε
με πάχνη, το μόνο πράγμα που σημαίνει ύπαρξη…
Κάνω το καλύτερο δυνατό για τη μοναξιά κρατώντας παρέα
στον εαυτό μου.
Άγνωστη για μένα οποιαδήποτε αρμονία στη ζωή, κατέφυγα
στα όνειρα
αλλά με έφερναν πάντα πίσω στην πραγματικότητα. Έκτοτε
ό,τι πρόκειται για μένα μου φαίνεται σαν θαύμα.
Έχω μια κοινή καταγωγή με την απουσία. Το να σηκώσω
τα χέρια να σφίξω ποιανού το χέρι; Να σηκώσω τα χέρια
να αγκαλιάσω ποιον;
Ο υπολογιστής είναι υπέρβαρος από τα γραπτά μου.
Η επιρρεπής ταπεινότητα να είμαι εγώ
σε μια ζωή πέρα από το χρόνο.
*************
Ελπίδα
Ένα λυπημένο πιάνο παίζει πέρα μακριά.
Τα έξι παράθυρα του σπιτιού μου είναι του λυκόφωτος
βιτρίνες. Ό,τι γυρίζει γύρω μου
το οδηγώ μέσα στο μυαλό μου. Υπάρχει
κίνηση σε κάθε ακινησία που με περιέχει.
Το να μην υψώνω τα μάτια μου στον ουρανό δεν είναι
θρησκευτική απέχθεια. Η Άννα μου είπε κάποτε
ότι όταν αγαπάς τον κόσμο
ακούς τους αγγέλους να τραγουδούν. Κοίτα πάνω, είπε.
Κοιτάζω πάνω και νιώθω πιασμένος σ’ ένα δίχτυ
σκόπιμα ριγμένο πάνω μου για να αισθάνομαι άνετα
με τον θάνατο, την αγωνία και την μοναξιά.
Λέω στον εαυτό μου αυτό που του λέω
σχεδόν όλη μου τη ζωή: «Ελπίδα
είναι μια εξαναγκαστική μέθοδος να ζεις. Είναι
έκλειψη, που έρχεται και φεύγει.»
