Τα μικρά (02.03.2011)

1.
Το σοφό
Όταν φιλοσοφώ
Κρύβεται

2.
Κ λαίω
Λ έω
Π λέω, κλπ, κλπ, κλπ…

3.
Πονάω
Πονώ
Πόνος συνηρημένος

4.
Ερωτάω
Ερωτώ
Έρως συγ-κεκρυμμένος

5.
-Μητέρα…
Τι θηλάζω τώρα;
-Χιόνι…

6.
-Πατέρα…
Μ’ ακούς;
-Όχι…

7.
-Θεέ μου…
Πού είμαι;
– Στις ερωτήσεις…

8.
-Θεέ μου…
Πού είσαι;
-Στις απαντήσεις…

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

Ερμηνεία: Χρόνης Αηδονίδης, Νεκταρία Καραντζή

Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,

σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,

σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά κι’ οι τρισκαταραμένοι

για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι

να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.

Κι’ η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,

τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.

Φωνή τους ήρθ’ εξ Ουρανού απ’ Αρχαγγέλου στόμα:

-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι’ οι μετάνοιες,

το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.

 
Μεγάλη Τετάρτη
Το συνέδριο των ανόμων

Ιούδας ο δόλιος και είπεν το Κύριε Ελέησον
τετράκις
και δωδεκάκις στη συνέχεια εν χορώ
σε ήχο τρίτο περί της ωραιότητός σου
κατόπιν τέταρτο κι έπειτα πάλι απʼ την αρχή
ουράνια.

Τι να προλάβουνε νʼ αποστηθίσουνε τα μάτια
Δόξα και νυν και αύριο στις ταβέρνες
Τον θησαυρόν σου δολίως εμελέτησας
μα ήθελα σώνει και καλά να αγγίξω μέχρι τέλους
και βιαίως
τʼ άρωμά σου.
Κάθε που έφευγα το χέρι σου στην άκρη
να επιστρέφει
εκεί ορθός και πάλι νʼ ανασαίνω μόνος
στο χαμόγελό σου.
Τώρα τι να τα λέμε εκ του μακρόθεν
κι ανασφαλείς…
Λέγε με Περσεφόνη τις νύχτες.

Ο Φίλιππος στη Βηθσαϊδά
εγώ κατά Κουκάκι περιφέρομαι
και να ξεχνώ τη γενική:
Δράκου ή Δράκοντος;
Το πρώτο στη δημοτική
ταʼ άλλο πιο πέρα να χάνεται στα μάτια σου.
Κι όμως σε είδα ξαφνικά να κυματίζεις
ανάμεσα σε δυο τρολέδες
γοργόνα δε ακρόπρωρο τρικάταρτο.
Στον ουρανό το μπλε
βαθύ στο χρώμα των ματιών σου
γαλάζια η λεπτή απόχρωση στα βλέφαρα
κυματοειδή τα πέπλα σου στο πορφυρό
κι εσύ φωτιά ολόρθη στους τρολέδες
να καις και να μακραίνεις μες τη νύχτα.

Απεμπολώ την ευσπλαχνία σου
ως τραμβαγέρης
οσμίζομαι νεκρόν και έρωτα.

Ξέρω τους ήχους που θα γράψω σήμερα
και νυν και αύριο στους αιώνες.

–Τι μοι θέλετε δούναι;
–Το σώμα σου, θα αποκριθώ
σε πέντε στίχους.
Τετύφλωκεν γαρ αυτών τους οφθαλμούς
κι οι μέρες μου να χάνονται σαν χρόνια
Φωτιά-Φανή-φωστήρας-φύσημα και φλόγα
κι ας προσπαθώ να σε διακρίνω σʼ ένα έψιλον.

Αχ, να σε ονομάτιζαν Ελένη!

Λεύκιος Ζαφειρίου, Ιανουάριος 2012, βιβλιοπωλείο «Τα Οχτωβριανά», Λευκωσία

ΚΑΘΑΡΟΣ

Θρασυδειλία αναίσθητη ζώο
Λερό αναίσχυντης τρομολαγνείας
Έτσι εγείρομαι
Ώρες μεταίχμιες
Μʼ έναν αρχέτυπο θυμό.

ΤΑΦΡΟΣ

Το όνομα ανάμεσα στο τείχος και
Το τείχος του κάστρου
Τάφρος βενθώδης
Νερό πολεμικό
Αστείρευτο πνέει μένος.

ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ

Το τριζόνι
Έκρινε
Το σύμπαν
Πλανάροντας
Παράλληλα.

Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Το ποίημα πρέπει να το περιμένεις να φουσκώσει μέχρι το πρωί, σαν το ψωμί.

Εδώ αγάλματα ξεβράστηκαν χωρίς μορφή
Μπράτσα γυμνά και σώματα από γάλα
Τα καΐκια με πάνε μακριά, εκεί που ποθεί η ψυχή μου Και στα δίχτυα τους – σʼ ορκίζομαι στη μάνα μου – Χρόνια πάνε τώρα που ψαρεύουνε τη γλώσσα μου

Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Καθώς κατέβαινα ένα πρωί στο λιμάνι
Αλιευτικά σκάφη, ταχύπλοα και θαλαμηγοί Λικνίζονταν από τον ξαφνικό άνεμο, σήμερα Θα μεταφέρω αλεύρι, λάδι, ρύζι, ζάχαρη Και αντιασφυξιογόνες μάσκες, ο εμφύλιος Είναι έξω, από τα τείχη των τσακισμένων ανθρώπων

Τη χώρα μου με ήλιο θα υπερασπιστώ

Από τις πολεμίστρες μέσα του μεσαιωνικού κάστρου Μʼ εκείνα τα ψαροκάικα στο μάτι του απογεύματος Να διασχίζουνε το νερό πάνω σε άδεια μπουκάλια Που λαμπυρίζουνε στον ήλιο και στο βάθος Νʼ αχνίζει από το φως ο Κεραμικός κόλπος Μʼ εκείνα τʼ αερόστατα των τουριστών που αιωρούνται ακόμα Ως αργά πάνω απʼ τη θάλασσα στη σκόνη του βασιλέματος Μʼ εκείνα τα πρώτα κύματα των τουριστών, με τα Ξεφλουδισμένα σώματα από τα εγκαύματα του ήλιου