α

Στον Γάμα Κάπα

Έπεσαν τα τελευταία φύλλα και τα κλαδιά γυμνά
προσεύχονται στον χειμώνα που τις νύχτες φυσά.
Στις πόλεις αλλάζουν οι εποχές ανάλογα με
τους λογαριασμούς κοινοχρήστων.
Μικρό θα ʽναι κι αυτό το φθινόπωρο
όταν έρχεται στη σημασία των πεσμένων φύλλων
με το χέρι της μέρας να πολεμά τον πόθο σου
δεν είναι παρά το βλέμμα σε μια νέα αγωνία.

Τις προάλλες ρωτούσα ένα φίλο:
«Ρε βλαμμένε πως χαθήκαμε;»
Και απαντά: «Η ομίχλη φταίει από λόγια
που δεν τόλμησαν να βγουν και αυτός
ο αρχαίος φιλόσοφος που έφτυσε τη γλώσσα του.
Εγώ πάντως μέθυσα με τη χθεσινή βροχή.
Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ καλός ή κακός
απλά καταδικασμένος. Κοίτα τώρα
αυτή τη γάτα καθώς μπαίνει και ξαπλώνει
στο κρεβάτι. Μου ʽρχεται να τη γαργαλήσω.
Με απασχολεί το Ένα το Άπαν και ασφαλώς
είμαι πολύ τεμπέλης να πηγαίνω κάθε πρωί
στη δουλειά γιατί διανυκτερεύω δικέφαλος.
Έχω ακριβώς όσα χρειάζομαι να κάνω τη ζωή μου
δύσκολη αλλά δεν είναι πρόβλημα κανενός αυτό».

Κάποιες φορές είνʼ άχρηστα τα λόγια
όμως ασήκωτη η σιωπή
και τότε αλλάζει η κουβέντα.
«Η γυναίκα μου» του λέω «μου σπάει
τα νεύρα». «Μα αυτή είνʼ η φύση της»
με προλαβαίνει ο Γάμα Κάπα «ως γνωστόν»
και με τη γλώσσα έξω συνεχίζει:
«η κόρη μου στα δυο…κοίτα ζωγραφιές!
Θα πιείς άλλο ένα; Ειλημμένες αποφάσεις:
θα γεράσω με ρακή προπονούμαι εντατικά
στη μετουσίωση των ιερών αποσταγμάτων
της Μάνας Γαίας. Αφού υπάρχει
ένας και μοναδικός θεός ο άνθρωπος
οι πολλοί είναι απλές εκδοχές
του ανθρώπινου δράματος.
Το ʽξερες πως ο ήλιος είναι αλμυρός;»
«Αν δεν ήσουν τόσο βλαμμένος
σίγουρα δε θα ʽσουν φίλος μου»
είπα και μου ʽρθε να ρευτώ δυνατά
αλλά κράτησα χαρακτήρα.

Όπως καταλαβαίνετε το γέλιο
είναι μια σπάνια τέχνη
που χάνεται μαζί με την παιδική ηλικία
για να καταντήσει γκριμάτσα
και τέλος χαρούμενη πληγή.

β

Στον Σίγμα Πι

Είπες: «ο βράχος επιμένει να προβάλλει
το αύριο σαν χιόνι».
Τα λόγια αποκτούν σημασία
όταν δεν τα σκέφτεσαι.
Τα ξεχνώ με σκοπό
ένα αρχαίο λογοπαίγνιο.
Οι ποιητές είναι τα πλέον ανίκανα όντα.
Σκέψου πόσο χρόνο χρειάζονται
για μια αράδα λέξεις.
Συμφωνήσαμε: η εξουσία αρχίζει
εκεί που καταργείται το χαμόγελο.
Σοβαρά που ʽναι τα πρόσωπα
σε βιβλία ιστορίας: πόζες
πριν ή μετά από εγκλήματα.
Είναι να φυλάγεσαι
απʼ τους σοβαρούς.
Κατά τα άλλα
ματώνουν τα ούλα
όπως βαπτίζουμε τη συμπάθεια
επιλογή. Για να γεννηθείς
ξανά πρέπει να βγάλεις
όλα σου τα δόντια.
Έχεις το κουράγιο;
Καταλήξαμε: οι ποιητές είναι
τα πλέον αδέξια όντα.
Ακούνε άριες και σκέφτονται σύμφωνα.
Ευτυχώς δεν αποκτούν εξουσίες-
θα εξαφανιζόταν το ανθρώπινο είδος
χάρη μιας έμπνευσης.
Γιατί πώς να το κάνουμε;
Ποίηση είναι άλλο ένα αδιέξοδο
στην πραγματικότητα.
Ήπιαμε και είπαμε πολλά απʼ αυτά
τα γενικά κι ασήμαντα
γιατί τα άλλα σπάνια λέγονται

και κείνη η νύχτα έσβησε με κρασί.

γ

Στην Κάποια Χθες

Έμπαινε Νοέμβρης με βροχές
δέκα χρόνια πάνε τώρα
και δε σε περίμενα στην πόρτα.
Ξαφνιάστηκα σαν είπες:
«το μουνί μου ʽναι
το λυκαυγές του άντρα».
Μέτρησα ξανά όλα τα βήματα
αλλά δεν έβρισκα το πρώτο…
φιλί στο σκοτάδι
και κατεβασμένη κυλότα.
Πέρασαν μήνες και πάλι
το ίδιο τρίλημμα:
εραστής-αδερφός-πατέρας.
Σκέφτηκα την Χειραφέτηση του Νότου
το Σύνδρομο του Οδυσσέα και της Πόρνης.
Αλλά η σκέψη βοηθά
να ξεπερνάς προβλήματα.
Γιʼ αυτό άλλαξα γειτονιά
αφού πόλεμο δεν έχουμε ακόμη
ό τι μπορεί κανείς φαντάζεται.
Μπορείς να ζήσεις μόνο
με ό τι μπορείς
να δικαιολογήσεις.
Έτσι δεν είναι;

Ασπρίζουν τα μαλλιά μου
κορίτσι
με πιάνουν ταχυπαλμίες
οι ρυτίδες είναι δισταγμοί
και αδυνατίζω για να χωρέσω
στο τελικό κοστούμι.
Αλλά χαίρομαι αυτό το ελάχιστο πανηγύρι.
Παίζω πιάνο
κορίτσι
και απʼ το παράθυρο κοιτώ
σχολιαρόπαιδα να τσακώνονται στο δρόμο.
Αλλά χαίρομαι
και περιμένω τα νέα γούστα.
Δεν έχω εχθρούς
κορίτσι
γιατί ποτέ δε νοιάστηκα
νʼ αποκτήσω.
Όλοι μου οι φίλοι
είναι τρελοί για δέσιμο
αλλά κανείς δεν κινδυνεύει
από τέτοιους τρελούς.
Τώρα που βλέπω το πεύκο απέξω
κι ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι
σκέφτομαι την αγέρωχη σιωπή των φτωχών.

Όλη αυτή τη φλυαρία
που θα μας βγάλει
τώρα που γίναμε
φιλέτα θανάτου;

από Σωτήρης Παστάκας
20 Comments