Σε έπαιρναν τηλέφωνα συχνά, όλη μέρα χτυπούσαν τα τηλέφωνα
των φίλων, δικών σου ανθρώπων
κι εσύ με το ξυρισμένο ακόμα πρόσωπο των καλών ημερών, με των πρόσφατων γιορτών
το κομψό σου ντύσιμο, με τις ρυτίδες ακόμα των χαμόγελων κοντά στα χείλη…
καθώς και την πρόσχαρη διάθεση της κεκτημένης ταχύτητας αντάλλασες φιλοφρονήσεις
μαζί τους συγκινημένος, αν και όπως και να το κάνουμε ήδη ολίγον τι καταβεβλημένος.
Είναι πολύ παρήγορο, πολύ παρήγορο… επέμενες το ότι δικαιολογούσαν, καταλάβαιναν
της θλίψης σου το βάρος, τους είπες.

Μετά από κάποιο διάστημα, όχι πολύ ομολογουμένως, χτυπούσαν τα τηλέφωνα περιοδικά.
Μια εβδομάδα ο ένας, την επόμενη ο άλλος. Σαν να είχαν συνεννοηθεί ακόμα και
άνθρωποι μεταξύ τους άγνωστοι… μεταξύ τους ξένοι.
Έπαιρνε πότε ο ένας, πότε κάποιος άλλος και μόλις ολοκληρωνόταν η κάπως αδύναμη
της χρονικής περιστροφής φορά… τανάπαλιν… ξανά.
Δεν είχες κουράγιο να αρνηθείς την καλή τους πρόθεση, την άψογη υπεροψία της
καλοσύνης τους. Γιʼ αυτό δεν τους βάραινες με τα δικά σου φορτία που σε καθήλωσαν εδώ
και καιρό θλιμμένο. Για τα δικά τους άγχη τους μιλούσες, για τη δική σου γνώμη, τη δική
σου παλιά εμπειρία στην αποφυγή σκοπέλων ή την επανόρθωση της πλεύσης
μετά τα απόνερα ριψοκίνδυνων ελιγμών.
Είναι πολύ παρήγορο, πολύ παρήγορο… επέμενες το ότι δικαιολογούσαν, καταλάβαιναν
της θλίψης σου το βάρος, τους έλεγες.
Με βαριά καρδιά το έκλεινες ανήσυχος και μόνος, άδειος από λόγια.

Henri de Toulouse Lautrec

Λονδίνο, άνοιξη του 1898
στη γκαλερι Goupil γίνονται εγκαίνια
και το συνωστισμένο πλήθος φθάνει μέχρι
έξω στο πεζοδρόμιο στο τσουχτερο κρύο.
Περιμένει με αγωνία να θαυμάσουν
τους άσεμνους πίνακες και να δούνε
απο κοντα τον τολμηρο ζωγράφο
κόμητα Henri Marie Raymond
de Toulouse-Lautrec-Monfa.
Ανάμεσα στο εκλεκτο πλήθος
και ο Εδουάρδος Η΄, ο πρίγκιπας
της Ουαλίας. Το αετίσιο μάτι του πρίγκιπα
δρεπάνι που κόβει το πλήθος
ψάχνει απεγνωσμένα να ξεχωρίσει
τον 34χρονο ζωγράφο με ύψος 1 και 52.
Ο Toulouse Lautrec σκνίπα στο μεθύσι
απʼ ώρα βρισκόταν δένδρο ξεραμένο
σε μία βελούδινη πολυθρόνα σωριασμένος
παραδομένος στα φαρμακωμένα δίχτυα
του Μορφέα.

Μόνο το δεξι χέρι του
που ήταν τοποθετημένο ανάμεσα
στα μουσκεμένα σκέλη του
έδειχνε κάπως να σαλεύει.
Με αυτό το χέρι κατά διαστήματα
ο μεθυσμένος Henri έξυνε
ασυναίσθητα τʼ αχαμνά του
στη θέα των έκπληκτων φιλότεχνων
που ήταν τριγύρω του, ωσαν
να τους έλεγε με περισση ικανοποίηση
«εδω σας έχω γραμμένους», ρε μαλάκες!

14.8.2011, Αγία Φύλα

ΚΗΔΕΙΕΣ ΕΝΤΟΜΩΝ

Κηδέψαμε το τελευταίο έντομο
– ανίας μύγα –
στο μαυσωλείο των προγόνων.
Πεταλούδες στομάχου
μέλισσες του έρωτα
αράχνες του θανάτου.
Ξεπλύναμε τις μυγοσκοτώστρες μας
και ήπιαμε καφέ.
Αμετανόητα συνένοχοι.
Απαρηγόρητα βουβοί.
Δεν είχαμε πια άλλον συγγενή να χάσουμε
παρά ο ένας τον άλλον.

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Αυτή η κακοτοπιά!
Μοίρα εκείνου που ενδίδει στη χολή.
Ψηλαφώντας με το βλέμμα,
το πνεύμα μου πληγώθηκε.

Ήταν θυελλώδης όταν
εξακόντιζε ακτίνες, τις μάζευα
-Ακάνθινα δεμάτια- για ένα καταφύγιο.
Κι όλη τη νύχτα έστηνα αυτί
έξω στα πατήματα των λύκων,
στις οδυνηρές ακτίνες από τ΄άστρα.

Τέλος, φύσηξε πάλι, σπάζοντας
την φλέβα του νερού.
Άνθισε:Βόμβος των μελισσών,
ήρθαν τα μυρμήγκια.

Των ενδόξων ημερών

Έβαλα την αγαπημένη μου στην τσέπη
Κέρμα χαρτάκι αποκύημα
Μέρες που είναι
Και νύχτες επίσης δυνατές
Τα έπη των Ελλήνων
Σε ντοκιμαντέρ
Σε χαρτί υγείας
Σε τσιχλόφουσκες
Σε απορρυπαντικά
Σε γιαούρτια
Άνθρωποι σπίτια δέντρα ζώα και πουλιά
Η αγαπημένη μου στην τσέπη
Ατενίζει τον Κάτω κόσμο μου
Το τσίρκο στην πηχτή καταχνιά
Ότι έχω και δεν έχω
Αυτός είμαι που λυσσομανά της λέω
Και της ξαναδείχνω τα ανδρεία γραπτά
Το Διαφωτισμό
Τους Διαφωτιστές
Τους Δειπνοσοφιστές
Το Δνείπερο
Το Σπερχειό

*

Τα βγάλαμε πέρα

Τα βγάλαμε πέρα πατρίδα μου
Με τους κακούς
Που θα ξανάρθουν
Και τους καλούς
Που μας πολεμούν
Όλο ανδραγαθήματα
Πιρουέτες
Ακούω το αίμα στα σακιά με τα κεφάλια
Να γίνεται πηχτό
Τον πόνο
Το συναίσθημα
Γάργαρο δελτίο ειδήσεων
Που παρακολουθεί από ψηλά τα μερμήγκια