Poema visual de Joan Brossa (1919-1998) concebido en 1970 y realizado en 1978/Οπτικό ποίημα του Joan Brossa (1919-1998) εμπνευσμένο το 1970 και πραγματοποιημένο το 1978

Α΄. Εντός εκτός κι επί τʼ αυτά του … Τείχους

#16

Αργόσυρτοι «συνετοί οικογενειάρχες» μπλοκάρουν τις εισόδους/εξόδους στην άφιξη/αναχώρηση των περήφανων ιπτάμενων συντρόφων. Οι «κυρίες» τους έχουν ανοιχτό ολημερίς το μαγαζί της ασυδοσίας των ζώων. Ένας απερίγραπτος κανιβαλισμός απάτριδος προδοσίας. Συντονισμένοι στου Μαμωνά την ξενική λατρεία περιπλέκουν, απείθαρχοι και φασαριόζοι, την ευλάβεια του όρκου, βωμού και θυσιαστηρίου της απόλυτης ελευθερίας των αδέκαστων ποιητών του κοσμικού χάους.

#17

Ένα παροδικό χαμόγελο φορεμένο μόνιμα και εορταστικά σε άκρατα καταναλωτικές οδοντοστοιχίες, λάμποντας την υποβόσκουσα τρέλα της ανθρωποφαγίας. Ακατάσχετες ομιλίες αορίστου χρόνου, όπως οι βολεμένες εργασιακές σχέσεις/συμβάσεις, πέφτουν στο κενό αναγκαστικών συνευρέσεων. Η κοινωνικοποίηση, πλέον, έχει τη μορφή άμορφων συγχύσεων, ενώ η ελλειμματική προσοχή θριαμβεύει των εντυπώσεων. Οι μάσκες δεν έπεσαν ακόμη, προσαρμόζονται διαρκώς κι ανά περίσταση στην επικράτεια της ανήκεστης αμνησίας: μακριά πολύ μακριά, δυστυχώς, από τον Άνθρωπο.

#18

Η πειθήνια υποταγή της πόλεως/νήσου/γυναίκας στην υπηρεσία των ανέντιμων «είναι» το βοηθητικό τους, αλίμονο, το ρήμα. Οι ανάρμοστοι ξενιστές έχουν, εκ νέου, εγκαθιδρύσει τα πορνικά εμπορεία τους στο πρόσφορο σώμα της. Άψυχη κι άκαρδη, εκ γενετής, συμπληρώνει το εξακολουθητικό πλιάτσικο των αφανών νταβατζήδων/μαστροπών/προαγωγών της. Από την εποχή της αναδύσεως, οι Ύπουλοι, έβρισκαν πάντοτε την πρόθυμη ιθαγενή εταίρα που -με το πρόσχημα της νομίμου αριστοκρατικής αντιπροσώπου- μαγείρευε στο υπερπολυτελές μπορντέλο της την ηδονιστική περιήγηση των απεσταλμένων κατασκόπων/πρακτόρων.

`
Γενιά Χαμένη
Κατάρα είναι για μας η ουτοπία
πατά στα χνάρια μας και δένεται στο ντόκο
πλευρίζει ύπουλα και τρίζει σα συρμός
Τρύπια οροφή
– Δεν έμεινε μεδούλι να ξεράσω –
που μου χαρίστηκε για ουρανός

Κατάρα δίπτερη η ουτοπία
– Εκείνες τις ατσάλινες αρβύλες θέλω να δαμάσω –
πώς σώπαινε η ψυχή μου δε γνωρίζω
την ώρα που με πάταγαν στο στήθος
και του κελιού τα σύρματα κλωτσούσαν
– θε να καώ στου πέλαγου την πρύμη –
Έχτισα τείχη για τη μνήμη…

Λείπει η μάνα μου απόψε
– Ζητούν ψωμί οι πεινασμένοι –
γενιά χαμένη
σέρνεται στα χώματα
θρέφει ο τρόμος τους κροτάφους της μ’ αλάτι
αχνές σκιές δε σείουν κιγκλιδώματα
σήκω μικρέ και τα δεσμά σου κόψε
λείπει η μάνα σου απόψε…
φείδονται λόγων τα γεμάτα στόματα.

`
Soul Love

Πέτρινη αγάπη, γονατίζει μπροστά στον τάφο
Ένας γενναίος γιος που έδωσε τη ζωή του για να σώσει το σλόγκαν,
Που στριφογυρίζει στην ταφόπετρα και στα μάτια της.

Καινούρια αγάπη, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που μιλάνε
Καινούριες λέξεις, που μόνο αυτοί μπορούν να μοιραστούν
Καινούριες λέξεις , μι’ αγάπη τόσο δυνατή που σκίζει τις καρδιές τους,
Για να κοιμηθούν, μέσα στις φευγαλέες ώρες του πρωινού.

Η αγάπη δε νοιάζεται στην εκλογή της
περνάει πάνω απ’ το μωρό.
Αγάπη πέφτει στους ανυπεράσπιστους.
Η ηλίθια αγάπη θα ανάψει το φυτίλι.
Δεν έχω καμία έμπνευση.

Μόνο θέλω ν΄αγγίζω το φλεγόμενο περιστέρι
Το μόνο που έχω είναι η αγάπη μου για αγάπη
κι η αγάπη δεν αγαπάει.

Ψυχική αγάπη, είμαι ο παπάς που δοκιμάζει τη λέξη
Και μου έχουν πει γι’ αυτήν και πως ο Θεός μου ψηλά είναι γεμάτος αγάπη
Και φθάνοντας στη μοναξιά μου, ελίσσεται μες στο σκοτάδι που τον κυκλώνει.

Νύχτα μη φοβάσαι

Νύχτα μη φοβάσαι τη σκιά σου
ο χτύπος της καρδιάς σου είναι δυνατός
μα δεν κινδυνεύεις, κανείς δεν θα ξυπνήσει
κανείς δεν θα ακούσει
και θα είσαι πάντα η νύχτα
που αγνοούμε

Πλίθινες οι ώρες και στεριώνουνε
στο μυαλό και την ξεχασμένη τη ζωή μας
μια ολόιδια νυχτερινή ολότητα
αναβιώνουμε
χωρίς να βλέπουμε, θυμόμαστε
την ύπαρξη μας

Νυχτερινέ ουρανέ μας αποκάλυψες
το τίποτα το όλο και το ίσως
μα ό,τι κι αν σκεφτούμε μπερδευόμαστε
ίσως γιʼ αυτό προτιμάμε να καθόμαστε
σε μια σκιά κρυμμένοι

Μα… χέρι είναι αυτό που μας βοήθησε;
δίχως την άδεια να ζήτησε
και στέκουμε μόνοι, βουβοί
που είναι το ύψος;
Να στέκουμε κι αντάμα να φοβόμαστε
μάταιη η φυλακή σαν θα κοιμόμαστε
σʼ αγάπης αγκαλιά που γέννησε το μίσος

ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΣΕ ΤΕΛΜΑ

ΝΕΕΣ ΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΠΑΛΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ – Μέρος αʼ

Καμία αναφορά στο χρόνο
και τις υποδιαιρέσεις του
καμιά αναφορά στον έρωτα
και τις απογοητεύσεις του
καμιά αναφορά στον ΜίστερΝτεθ
και τα πολλαπλά προσωπεία του –
μα, το κυριότερο:
καμιά αναφορά στον εαυτό,
τον παγκοσμίως γνωστό
στο σύμπαν του Εγώ
μα παντελώς άγνωστο
(και συνεπώς αδιάφορο)
στο υπόλοιπο έμβιο σύμπαν.

Μέρος βʼ

Κατ΄ αρχήν να απαλλαγώ από όσα
μέχρι σήμερα με καθορίζουνε:
«η ποίηση της Τ.Κ. είναι διακριτή»
«η Τ.Κ. είναι άσημη, δεν την έχει διαβάσει κανείς»,
«η Τ.Κ. γράφει μόνο για τον εαυτό της»
και επίσης
«η Τ.Κ. γράφει μόνο όταν πίνει»
«η Τ.Κ. έχει να γράψει κάτι μήνες»…

Ε, τώρα, λοιπόν, πίνω
κι έχουν περάσει μήνες
κι αυτή η εκατοστή φορά μοιάζει με την πρώτη
και τέλος πάντων δυσκολεύομαι
λες και προσμένει ο κόσμος όλος
την ποιητική μου ρητορεία
λες και ζητούνται αποδείξεις Άνωθεν
για τη δεινότητά μου,
λες και η ίδια μου η ύπαρξη εξαρτάται
από αυτή την αμήχανη ώρα
που ακούω τόσο όμορφη μουσική
κι όμως δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα
παρά μόνο τη μεθοδολογία:
«καταρχήν πρέπει να απαλλαγώ…»