`

Στον οίκο του άρτου

Και τότε ανέτειλε η νύχτα η ελπιστή, αφού η γόρδια προσμονή λύθηκε σαν κοπάδια άστρων γύρεψαν το βοσκό τους, ενώ η Μαρία περπατούσε ψάχνοντας για κάποιο χάνι, μια γωνιά για να γεννήσει Αυτόν που άλλαξε τον τρόπο που κοιταζόμαστε στα μάτια. Ύστερα άπλωσε την αγωνία της σε άχυρα απροετοίμαστα και τα ζώα όλα θυμιάτισαν με την άχνα τους την υπόσχεση της καλοσύνης, όταν σαρκώθηκε με το πρώτο κλάμα η απλόχερη ευσπλαχνία.

* Οίκος του Άρτου: Μπέϊτ-Λεχέμ =η Βηθλεέμ, υπήρξε Παλαιστινιακή πόλη, η επονομαζόμενη Εφραθά= γόνιμος, τόπος γέννησης και του βασιλιά Δαβίδ.

`

`

ΜΙΚΡΕΣ ΑΡΚΑΝΕΣ

`

Ντάμα Μπαστούνι

Με πούδρα κιμωλίας
Και μαύρο γαρύφαλλο Στόμα
Απλώνει τα Χέρια
Στο έλεος Της βροχής
Είναι Άντρες τα σύννεφα
Χαίνουν

Κοιμάται στις Άδειες λίμνες
Των μικρούτσικων Τυφλών της ματιών
Είναι Κωφή και Άλαλη
Την διακονούν Οι
Πεινώντες την Σάρκα

Ωραία Άσχημη
Άσχημη ομορφιά Της

Ανδρόγυνο πλάσμα Μαρία Imperio
Ντάμα κομμένο Σπαθί
Βαλές Σαμουράι

`

Η Ραγιουέλα
ήταν ένα όμορφο και ιδιαίτερα
έξυπνο για την ηλικία του
κορίτσι που κούτσαινε.
Κάποια μέρα στο σχολείο
καθόταν παράμερα στεναχωρημένη
και η δασκάλα της την ρώτησε,
τι της συμβαίνει.
“Τα άλλα παιδιά δεν με αφήνουν
να παίξω κουτσό•
λένε ότι επειδή είμαι κουτσή,
έχω προβάδισμα και
είναι σαν να κλέβω” είπε.
Η δασκάλα που ήταν και μάγισσα
τις αποκάλυψε τις μαγικές της ιδιότητες
και της έκανε την πρόταση
να την μεταμορφώσει από τη μέση
και κάτω σε σβούρα,
με την προϋπόθεση να μη σταματήσει
να σβουρίζεται.
Της Ραγιουέλα της φάνηκε καλή ιδέα,
γιατί της άρεσε να περιφέρεται
και να περιστρέφεται γύρω από τους
ανθρώπους και ιδίως γύρω
από τον εαυτό της,
κι έτσι δέχθηκε.
Όσο τα χρόνια περνούσαν, ανακάλυπτε
πως ζαλίζει τους ανθρώπους.
Ότι ενώ όλοι ενθουσιάζονταν μαζί της στην
αρχή, αργά ή γρήγορα απομακρύνονταν.
Άλλες πάλι φορές, την ζήλευαν αφόρητα
που ήταν σβούρα και τόσο ευχαριστημένη
που ακόμα και μόνη της δεν σταματούσε
να σβουρίζεται.
Ακόμα χειρότερα, κάποιοι προσπάθησαν
να της αλλάξουν φορά, να την σβουρίσουν
οι ίδιοι — κάτι που η ίδια δεν το ήθελε καθόλου.
Λένε ότι η Ραγιουέλα τελικά σταμάτησε να
σβουρίζεται και έγινε πάλι κουτσή.
Από τότε που το άκουσα την αναζητώ.
Εγώ που δεν έχω καν το ένα μου πόδι,
νομίζω πως μπορώ να την βοηθήσω ή ίσως
να βοηθήσει εκείνη, εμένα.
Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι αυτή η ιστορία
είναι πραγματική.

`

Εκείνο
Όταν έρχεται «εκείνο»
ξεχνάει πού έβαλε τη ζάχαρη,
ο τοίχος γίνεται χαρτοπολτός,
καλές προθέσεις και ρήματα
της βʼ συζυγίας
ανατρέπονται
στην στροφή του Μαλιακού
ο όμορφος πατέρας της
είναι ένα σκιάχτρο
που τσιμπολογούν τα πουλιά,
τη μάνα της την βίασε τρελός
ή μεθυσμένος ναύτης,
τη λένε Σάρα
είναι θαμμένη στην Πολωνία
κι εγώ δεν ξέρω
σε ποια γλώσσα
θα την καταδώσω
πάλι.

ΣΑΡΜΙΝΑ

Κρύβει μέσα της μιαν έξαλλη γάτα
που περιμένει κάθε πρωί το γάλα της
για να ηρεμήσει,
μια συνωμοσία χυμών ενδογενών
να σκαρφαλώσουν στα κεραμίδια
και να την υποτάξουν.
Μα η ομορφιά υποτάσσεται δύσκολα
σαν το τριαντάφυλλο
που αρπάζοντάς το σε ματώνει.

Σαρμίνα τ’ όνομά της, κ’ η γοητεία της
σαν πέλαγος που ηλεκτρίζει.
Κ’ η γοητεία της σπαθί, σαν το βλέμμα της,
που κάνει έφοδο στα κάστρα του χρόνου
μέχρι να λυτρωθεί η στιγμή.

Σαρμίνα τ’ όνομά της, όπως Μαρία ή Μαρίνα,
μπλεγμένη με τη σάρκα γαλλικών ακτών
ή μέσα σε μια ρομαντική μητρόπολη,
όπου τα ζώα υπόκωφα σπαράσσονται
πίσω απ’ τις φυλλωσιές των κήπων.