ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Φύλλα μαδημένης νιότης
στον χρόνο που τα γέννησε παντού στο χώμα,
γύρω γύρω… στο κελί μας. Ζητούν τη σύμπραξή μας.
Η ροπή της μοίρας του τα κέντρισε.
Τη μορφή που αγαπήσαμε ως παιδιά
θέρισε και φέτος το σκοτάδι.

Κιτρινίζει η πλάση σε μια χλομή θαμπάδα,
ενώ ακόμα ασθμαίνει πάνω στα θαλασσόδαρτα
βράχια, η στερνή της μέρας μας λιακάδα.
Η γη ψηλαφεί με δυσκολία βιαστικού
ίχνη από μια ξέπνοη ικμάδα.
Έρχεται, λένε τα σύννεφα, αντάρα.

Υγρή η αναπνοή του αιθέρα αρπάζει τα ξύλινα χέρια
και λιώνει η ομορφιά τους σαν πασχαλιάτικη λαμπάδα.
Γυμνά κορμιά τα δέντρα της αυλής μας.
Χτυπούν το τζάμι μας, παγωμένα.
Ζητούν να μπουν στο παχνί μας,
να κοιμηθούν μαζί μας.

Και μείς φοβισμένοι, μένουμε κλειδωμένοι.
Τους λέμε ξανά και ξανά,
πως θα μείνουμε με τα παράθυρα κλειστά
με θέα στον αργό τους θάνατο.
Μάτια ενοχικά κοιτούν τη γύμνια τους να σπαράζει
παρακλητικά.

Δεν έχουμε περιθώριο… να υποχωρούμε,
γιατί είμαστε και εμείς
πλάσματα φυλλοβόλα!
Δεν αντέχουμε του βοριά τη σόλα.
Η νόσος τους είναι άκρως επικίνδυνη
και για τη δική μας φόρα.

Κλείσε την κουρτίνα!
Όχι, άλλο βλέμμα στης ζωής την κατηφόρα.
Μα ήταν τρύπια η στέγη μας…
ραγισμένα τα παραθύρια.
Πέρασε ούτως ή άλλως η μπόρα.
Άδικα, αδικήσαμε.

Πες μας πού πας; μέσα στην φωτιά*

στην Έλενα Χατζηδημητρίου, στην Ναταλί Τόνογλου

Και έτσι μια μέρα νέος πολύ
τα πέταξα όλα
νιάτα, ομορφιά, εξυπνάδα,
δυνατότητες, πιθανότητες
προσδοκίες, φιλοδοξίες, προσμονές
και πήγα και πάω και πάω

τρελός

και κάηκα και καίγομαι και ξανακαίγομαι
και ολοσχερώς καταστρέφομαι και αυτοπυρπολούμαι.

Στην φωτιά
μια ζωή στην φωτιά.

Για της ποιήσεως το ελάχιστο δυνάμωμα.
Για της ποιήσεως το ελάχιστα περισσότερο φως.

*Ο τίτλος είναι στίχος του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Επαναδιαπραγμάτευση

στον Σωτήρη Παστάκα στην Ελεάνα Νταφούλη

Εδώ κάθισε
να δούμε
πώς αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα
πώς επιδρά η σφαιρικότητα του χώρου
στους ιστούς του νευρικού σου συστήματος
πώς νιώθεις
μέσα σε τοξικές φόρμουλες πίεσης πρωτόγνωρες
πώς μεταβάλλεται
η ταξική σου συνείδηση
πώς επιδρά
η θέση στην πρόθεση.

Μπριζόλα

Αν σου σερβίρω την ψυχή μου σε πιάτο
(λευκό,
πορσελάνινο,
απʼ το σερβίτσιο το καλό)
πώς θα με φας;
Σενιάν;
Με το αίμα μου ακόμη ζεστό να απλώνεται στον ουρανίσκο;
Μέτρια ψημένη;
Αναζητώντας την τέλεια μπουκιά;
Καλοψημένη;
Μασώντας με αργά, 36 φορές,
καταπίνοντας με ακόμη πιο αργά;
Βασανιστικά;
Θα με χλαπακιάσεις;
Θα με καταβροχθίσεις;

Εύχομαι μόνο μη με φτύσεις.
Μη με φτύσεις.

Φωτογραφία Χάρης Παναγιώτου

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟ ΝΥΧΤΑ

Χωρίς σκοπό
Να περπατώ
Τα βρόμικα
Στενά
Της Χώρας

Παραμονεύοντας
Σʼ ασύμπτωτη
Γωνιά
Το ποίημα πʼ
Αγκομαχώ νʼ αποτυπώσω

Μίας πουτάνας
Πατσουλί
Πιάτσα παγίδα προσευχή
Το ξεδοντιάρικο χαμόγελο
Αρπαχτικά καλώντας άγρα

Ανταμοιβή το χάλι το
Ρεμάλι το
Παρτάλι της
Ζωής θανάτου αντικαθρέφτισμα
Να αναπνέω είμαι

1.ΓΕΝΝΕΑΛΟΓΙΑ

Το Φίδι ,η πιο αρχαία μορφή του .Ευκίνητο ,γλοιώδες ,δίγλωσσο.
Μιλάει γλυκά,κι όταν τελειώσει,όλο το δηλητήριο έχει ρεύσει στα αυτιά.
Ο Μολώχ είναι πιο ευθύς .Απλώς μας καταβροχθίζει.
Ο Βεχεμώθ ,σηκώνει πολέμους ,θύελλες ,σεισμούς ,πυρκαγιές ,πεινες ,πανούκλες.
Κουράζεται για να μας έξοντώσει…..
Ο καλύτερος όλων είναι ο Σαχλαμώθ.¨Ενας ποιητής (ποιός άλλος;)τον ανακάλυψε.
Εξοντώνει μεσω απάτης και γελοιοποίησης .Τον ήρωα τον μετατρέπει σε δυσκοίλιο συνεργάτη
του εχθρούΤον πολιτικό,να νομοθετεί με πάθος εναντίον αυτών που μέχρι χτές Είχε παντιέρα.
Τον εραστή,να αγοράζει σώματα ,αλλά καμμιά ψυχή να μην τον αγαπάει.
Και ,βέβαια ,ο Λεβιάθαν,το Κρατος ,το πιο παγερό απ όλα τα παγερά τέρατα
Με τα δέκα χέρια ,και το τεράστιο αρπακτικό στόμα .
Εκεί μέσα ʽολα χωνεύονται,κινεί τα τεράστια χέρια του
Για να παίξει με τις μαριονέτες του,πρωθυπουργούς στρατιωτάκια.
Αυτοί επιβάλλουν στους δούλους να είναι δούλοι…..