Φωτογραφία Χάρης Παναγιώτου
ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟ ΝΥΧΤΑ
Χωρίς σκοπό
Να περπατώ
Τα βρόμικα
Στενά
Της Χώρας
Παραμονεύοντας
Σʼ ασύμπτωτη
Γωνιά
Το ποίημα πʼ
Αγκομαχώ νʼ αποτυπώσω
Μίας πουτάνας
Πατσουλί
Πιάτσα παγίδα προσευχή
Το ξεδοντιάρικο χαμόγελο
Αρπαχτικά καλώντας άγρα
Ανταμοιβή το χάλι το
Ρεμάλι το
Παρτάλι της
Ζωής θανάτου αντικαθρέφτισμα
Να αναπνέω είμαι
ΣΥΝΤΑΓΗ Μʼ ΕΝΑΝ ΧΕΙΜΩΝΑ
στον Νίκο Σταμπάκη
Οι φακές ολιγώρησαν
Αγκαλιάζοντας
Τα σωσίβια
Καρότα μίας όξινης
Βροχής κρεμμυδιών
Τα φύλλα δάφνης
Προορίζονταν
Στην αλχημεία της βράσης
Ενός κουταλιού
Σούπας ασημένιου
Οι ελιές Καλαμών
Περήφανες αναχώρησαν
Μες στην ανέξοδη
Κρίση της κατανάλωσης
Αλεσμένων ψυχών
Δυο αυγά έσπερναν
Το φόβο στο τηγάνι
Της απέραντης τρομοκρατίας
Ενός βιασμένου ελαιόκαρπου
Προσχεδιασμένου καλοκαιριού
Τόνοι αλατοπίπερο
Ράντισαν
Τη μυστική βάφτιση
Των πρώιμων
Εσπεριδοειδών
ΠΕΡΙΔΙΝΗΣΗ ΣΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ
Ανώνυμο πρωινό
Σχεδόν κωφάλαλο
Αρχειοθετούσε τη συνέχεια
Των σημειώσεων που
Θριάμβευαν στη νύχτα
Εκτελούσε τις ώρες
Μες σε καπνό από
Χασίς έτσι φορές
Συντρόφευε μία
Πορεία στο νεκρό
Πελεκούσε αξύριστο
Άγαρμπα χειροποίητα
Τυπογραφικά στοιχεία
Αλιευμένα με πυροφάνι
Απʼ τον κρατήρα του γέλιου
Γελοίο πρωινό
Σχεδόν αόμματο
Οδηγούσε το δείκτη
Των τοπωνυμίων που
Φυλλορροούσαν στη μέρα
Από την ανέκδοτη και σε εξέλιξη ποιητική συλλογή, «Ξεκούρδιστος Λυγμός».
Κι όμως εδώ ανταμώνουν με τους στίχους σας, κ. Ρεούση, ωραίοι άνθρωποι! Καλή συνέχεια, λοιπόν!
Εκλεκτικες σουρεαλ συγγενειες
ΧΑΛΑΖΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ
Πέντε πράσινες πιπεριές
Κοιμούνται στο ψυγείο
ξύπνησαν απότομα
στον φούρνο της Φωτίου
Ξεφλουδιζονται
μήλα και πορτοκάλια
εις το συνέδριον αυτό
με τις ντουζίνες χάλια
[….]
Πηγή εμπνευσης : http://www.iefimerida.gr/news/254928/i-theano-fotioy-katharizei-froyta-perimenontas-tin-omilia-tsipra-eikones#ixzz4PWrFmrR0
Επιστολή 84
Αγαπητέ στιχομάγειρα, ξετρελάθηκα με τη συνταγή απʼ τον χειμώνα. Ποτέ δε σκέφτηκα να δω το καρότο ως σωσίβιο ή τη φακή σαν ανθρώπινο κεφάλι ναυαγισμένου. Και μετανιώνω που δε διάβασα αυτό σας το ποίημα σας νωρίτερα. Τότε που έτρωγα αδιαμαρτύρητα τα σίδηρα και να άλατα και τα νάτρια. Χάρη σε σας, θα τρώω με τη συνείδησή μου ταραγμένη.
Προσπάθησα να εξηγήσω λίγο με απλά μαθηματικά την ομορφιά της συνταγής «Η συνταγή του χειμώνα». Κινείται σε πεντάστιχο πεντάστροφο κι υπάρχει 1/5 του κιλού κιμά βόειο ή κατά άλλους ένα μοναδικό ρήμα ανά στροφή (ολιγώρισαν-προορίζονταν-αναχώρησαν—έσπερναν-ράντισαν). Ενώ συνήθως, οι συνταγές γράφονται σε αʼ ή βʼ πληθυντικό ενεστώτα, η συνταγή σας είναι μεμαγειρευμένου πόνου σπασμένο με μπαχαρικά σε γέλιο, αφού μειδίασε η ψυχή μου άρα κι η δικιά σας. Άλλωστε όλα τα σχήματα πόνου αν τους αφαιρέσουμε τις λέξεις και κρατήσουμε τις απλές γραμμές νοημάτων μπορούμε έπειτα να τα ντύσουμε με κουζίνα, με ζωάκια κι ό,τι άλλο χαροποιεί τον πόνο. Όχι ότι τον αναιρεί, αλλά τον στέλνει με τεθλασμένη γωνία σε ένα αντίθετο αλλά τόσο εγγενές θυμικό στοιχείο. Ο πόνος το γέλιο και η χαρά του.
Στο ποίημα «Περιδίνηση στο Λυκαυγές», λόγω χωρικής συνάφειας(δίπλα-δίπλα τα βάλατε Κε Ρεούση) επηρεάζεται με το προηγούμενο ποίημα και εμφανίζει τέσσερεις στροφές των δύο ρημάτων ανά στροφή.(1η στροφή: αρχειοθετούσαν-θριάμβευαν/2η στροφή:εκτελούσε-συντρόφευαν/3η στροφή:πελεκούσε/αλιευμένα, 4η στροφή: οδηγούσε, που φυλλοροούσαν)
Στην 3η στροφή τα «αλιευμένα» είναι ένα ψευδο-ρήμα ή συμπυκνωμένο ρήμα που μπορεί να αντικατασταθεί με το «που έχουν αλιευθεί», ως περιφραστικός τρόπος του άνω ισχυρισμού μου.
Στέκομαι στη μορφή του, διότι η σωστή αρχιτεκτονική είναι αυτό που αναπτερώνει ένα ήδη θέμα βιωμένο από τον τεχνίτη του. Κι αυτές οι αρχιτεκτονικές είναι που θα δώσουν ένα τρισδιάστατο και ν-στατο βιβλίο ή δίσκος «ξεκούρδιστος λυγμός». Όσο χτίζει ο ποιητής σε πολλά επίπεδα με λυτό όμως τρόπο, τόσο είναι που αναδεικνύεται όλος ο πόνος σε όλη την έκβασή του. Διότι ο πόνος ως αρωγός ή σημείο εκκίνησης είναι αυτός που δίνει την πλαστική τάση να ξεπεράσει ο τεχνίτης το σώμα του, τα όρια του, και να δημιουργήσει σε άλλα επίπεδα, άλλα σώματα-ποιήματα κι όλα να τα ξεπερνάει. Θέλει να ραγήσει τα καλούπια του ο τεχνίτης. Τόσο τα αγαπά δηλαδή.
Ως προς την κριτική μου θέλω να προσέχω το εξής σημείο. Η θετική κριτική είναι σα να βάφεται το μάτι-οίδα του ποιητή καλώς με ωραίες γλαφυρές σκιές σε καλύτερη έκβαση από ότι είναι. Η αρνητική κριτική είναι μια μαύρη μελανή μπογιά, ένα μαύρισμα ματιού, που τον παραμορφώνει σε δύσμορφο. Η μη κριτική, είναι πάλι ένας απλός καθρέφτης, ένα αντικαθρέφτισμα του που τον περιστρέφει 180ο Μοίρες, που κι αυτό αλλοιώνει την αρχική θέση του τεχνίτη ή του ποιήματός του. Η σωστή κριτική λοιπόν δε θα πρέπει τίποτα από τα δύο να προσθέτει στον τεχνίτη. Αλλά δυστυχώς, όπως και να συμβεί η κριτική είναι μία μάσκα ένα προσωπείο πάνω στα πολλά προσωπεία ενός καλού τεχνίτη.
Σας ευχαριστώ
Πολύ για την Ανάγνωση
Τις Καλύτερες Ευχές
Στον Ποιητή Κώστα Ρεούση
Στους Συντελεστές -Ελευθεροστομίας-Τύπου Ποιείν
Υγεία-Πίστη-Δημιουργία
Σε όλους τους Αναγνώστες Ποιητές& Μη
υ.γ.συγγνώμη τα μέγιστα για την έκταση των επιστολών μου. Είμαι πεζογράφος. Τίποτα άλλο.