I

Μιλώντας με το ταβάνι
η στιγμή που οι σκιές έρχονται
γυρνάνε γύρω-γύρω κι εξαπολύονται
πεινούνε να ‘ρθουν στο προσκήνιο
ο χώρος παγώνει κι οι όποιες βλέψεις
με το πλέγμα συγκρούονται
στάλες ιδρώτα κυλούν στο πάτωμα
που παίρνει μιαν έκφραση πνιγηρή
όπως σκοινιά που ανεμίζουν στον εξώστη
το δηλητήριο στο κρύο ποτήρι επωδός
κι οι φόβοι προσέρχονται με τάξη και σιγουριά
έτοιμοι να εκδηλώσουν την αύρα τους
— τα όμορφα λουλούδια τσιμπούν πιο πολύ
και τα σεντόνια τσαλακώνονται δίχως άγγιγμα —
στους τοίχους παραστάσεις διαγράφονται
ράβδοι γυαλιστερές εκτείνονται προς τα έξω
τα όρια συστέλλονται χωρίς βιασύνη
και τα συρτάρια ανατριχιάζουν σε κρύσταλλα ήχους
τα κεκλιμένα επίπεδα συγκλίνουν με γουργουρητά
τα δευτερόλεπτα συγχωνεύονται ενοχικά
κι οι γρίλιες σιγά-σιγά τα μάτια ανοίγουν
η δραπέτευση αναβάλλεται
κι οι ιδιότυπες διεργασίες λαμβάνουν τέλος
τα μέλη απλωμένα σε χ
δώδεκα στρατιώτες σωριασμένοι
μαζί με δόντια απασφαλισμένες χειροβομβίδες
ενός πολέμου ξεχασμένου από καιρό
περιοδικά

Συχνά,

η αξία που παίρνουν όσα λέγονται ή γράφονται
εξαρτάται
όχι μόνο από τα υποκείμενα
αλλά κυρίως
από τα κατηγορούμενα.

•

Η σιωπή χρήζει προσοχής

στη μετάφρασή της
καθώς ενδέχεται να είναι
άνευ περιεχομένου.

`

Ενσυναίσθηση παραλλήλων κατόπτρων

Το πρόσωπο της νεκρής μητέρας
Στον καθρέφτη,
Λείο και γαλήνιο,
Ξεχειλωμένο μουσικές
Από άλλες διαστάσεις
Ανέγνωρες, ανέγνοιες, ανεδαφικές,
Ακαταλόγιστες…
Εκεί που ξεχνάς τις εδώ μικροδιενέξεις,
Εκεί που λησμονείς τωρινές πίκρες
Και αλλοτινές,
Αποκτώντας έτσι
Την ενσυναίσθηση
Βεβιασμένων προσώπων
Βουλητικής αναθεωρήσεως
Αξιών,
Ισολογισμών πεπραγμένων,
Κατανοήσεως τών πάντων

Ως φυσικών κι αυτονόητων.

Τὸ πρόβλημα ἄνθρωπος

Πὲς μου ἄν γίνεται,
ἄν τὸ θέλεις, νὰ φτάσουμε
κάπου μαζί, ψηλότερα ἀπ ʽὅλους
να εἶμαστε μόνο ἐσύ κι ἐγῶ,
καὶ νὰ πᾶμε πρίν μᾶς βροῦνε
και μᾶς κατηγορίσουν ὡς ἀνθρώπους
και μᾶς κυνηγίσουν ὡς ἀνθρώπους
παράλογο να εἶμαστε, παράλογο νὰ ζοῦμε,
φοβισμένοι κι ἀπείθαρχοι να εἶμαστε,
λυτοὶ κι ἄλυτοι, δωσμένοι στὸ σκοτάδι.

Πὲς μου ἄν φτιάχνεται,
ἄν τὸ μπορείς, νὰ σχεδιάσουμε
κάτι μαζί, ἕνα σύννεφο ταξιδιάρικο ἄς ποῦμε
ἀλλιώτικο ἀπ ʽτἆλλα εὐρύχωρο στὸ φῶς
και ἀπρόσιτο στ ʽἄδικα τὰ μάτια
νὰ τὸ πάρουμε, νὰ γίνουμε
τῶν ἀνέμων οἱ σύντροφοι
ἕλα λοιπόν, ἀλλὰ γρήγορα
πρὶν προφτάσουνε οἱ ἄνθρωποι,
αὐτοί οἱ κλέφτες τῶν ὀνείρων
και μᾶς τὸ πάρουν κι ἐμεῖς
ποῦ θὰ βροῦμε ἄλλη διέξοδο
στὸ πρόβλημα ἄνθρωπος, τι θʼ ἀπογίνουμε
καὶ πῶς θὰ βροῦμε τους ἀνθρώπους
τοὺς δωσμένους στο φῶς.

(Ἀπό την συλλογή μου «Ματαιοπονία», Ἐκδόσεις ΗΡΑ Ἐκδοτική Βόλος 2012)

Βαλς στον Τιτανικό

Δεν μʼ αρέσουν τα πολλά-πολλά
με τους ανθρώπους
Τα πάρε δώσε
Δεν μʼ αρέσουν οι συναλλαγές
κι ούτε βάζω ζυγαριά να ζυγίσω
Σπάνια πετυχαίνει το μίγμα
είναι γεγονός
γιʼ αυτό και είμαστε σχεδόν
όλοι μας δυστυχισμένοι
Η αγάπη απαλύνει
τον ανθρώπινο πόνο
όταν αγαπάς και σʼ αγαπούν
μα ο πόνος υπάρχει
γιατί ζωή δεν είναι μόνο η αγάπη
Ένα κενό καλύπτει την ύπαρξη
κι αυτό σε βασανίζει
δεν γεμίζει με παρέες, ποτά
συναναστροφές
κάποιοι ξεφεύγουν εντελώς
φτάνουν στα άκρα
μα και οι άλλοι
δεν είναι πολύ καλύτερα
κι ας μη το δείχνουν
Το ανθρώπινο είδος
αυτοκτονεί
αργά μα σταθερά
πίνει το κώνειο
χορεύοντας ανέμελα
στον Τιτανικό
που λέγεται πλανήτης Γη.