Το ποίημα είπε αυτάρεσκα ο Δημιουργός ανήκει αποκλειστικά σε εμένα
Εγώ σχημάτισα το σμήνος των λέξεων
υποδέχτηκα την έμπνευση φιλοξένησα το συναίσθημα
κι εγώ το αποτύπωσα στο φως
για να το υποδεχτεί ο αναγνώστης σε αυτή τη συγκυρία

ΑΠΩΛΕΙΑ ΒΑΡΟΥΣ

Φλυαρία φλυαρία

βλέπω τη φάκα

και το τυράκι βλέπω

μα η σιωπή μου τρώει

τον ίσκιο του δολώματος

και δεν πεινά.

Φλυαρία φλυαρία

βλέπω τη φάκα

και το τυράκι βλέπω

μα η σιωπή μου ροκανίζει
τον ίσκιο της παγίδας·

γλιτώνει επιτυχώς.

Περί πάτρης
Ποιήματα προεκλογικά

~ . ~

Ποιητὴς σημαντικὸς τῆς ὁμογένειας, ὁ Λάμπρος Λαρέλης ἔζησε γιὰ χρόνια στὴν Γαλικία τῆς Ἱβηρικῆς. Τελευταῖο του βιβλίο: Λάμπρου Λαρέλη Via poetica, Gutenberg-Σύρτις, 2016. Τὴν ἴδια χρονιὰ κυκλοφόρησε στὴ Λειψία τῆς Γερμανίας ἡ συναγωγὴ τῶν καταλοίπων του: Lambros Larelēs, Texte aus dem Nachlass, Ηrsg. von Prof. Dr. Dr. h. c. mult. Horst-Winfried von Grubbenmayr, unter Mitarbeit von Hansjörg Mackensen, Drüber & Drunter Verlag. Γιὰ μιὰ πρώτη φιλολογικὴ παρουσίαση τοῦ ἔργου του ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ ἀνατρέξει στὸ πολύτιμο Λάμπρος Λαρέλης: Πρῶτα βιβλιογραφικά τοῦ Ι. Δ. Ψαλιδόπουλου, ποὺ ἐξέδωσε πέρυσι τὸ “Κέντρον Μελέτης Σονεττογράφων τῆς Διασπορᾶς” (ΚΜΣΔ) τῆς Ἀκαδημίας. (ΚΚ)

Ο χρόνος

Στη Μαργαρίτα Σταυρίδου

Ο χρόνος στην αέναη ροή του, όχι, δεν εναντιώθηκε ποτέ σ’ εκείνην

και στις  συστροφές του βλέμματός της, δροσιά φθινοπωρινού ανέμου.

Κράτησε εις πείσμα όλων τη δρύινη ευγένειά της που σφιχταγκάλιαζε

τις διαρκείς θλίψεις μας, την πέτρινη μοναξιά μας, τις βαθιές ανάσες μας,

που μες στ’ αγιάζι κάποιοι εξ ημών ζητούσαν ματαίως έναν άνθρωπο

να μοιρασθούν τ’ ακριβοθώρητα όνειρά τους.

Στην ολομέτωπη απειλή του χρόνου την έβλεπα να στέκεται υψιπετής

μες στα ομιχλώδη τοπία του Σεπτεμβρίου, αντίσταση στη φθορά

της φιλοσοφίας, μιλώντας μας για τις αναβάσεις και τις καταβάσεις του κόσμου,

το ευμετάβλητο του έρωτα και τις ψυχροπολεμικές συνθήκες επιβίωσης μας.

Ν’αποφεύγεις τις κακοτοπιές και τις συναντήσεις σου με μαυραγορίτες εμπόρους

του πνεύματος, είπε κι ακολουθώντας τη σκιά

του σώματός της, καλειδοσκόπιο να διέρχεται το φως της ημέρας,

χάθηκε μες στους ημισκότεινους θαλάμους των πένθιμων αναμνήσεων μου.

Σε μια πέτρα σμιλεμένη από τον αγέρα, παρέκει από την σιωπή της θάλασσας,

είχε αφήσει σκόρπιες κι ανάκατες σελίδες μιας ζωής, που σχοινοβατούσε

ανάμεσα στ’ αντιθετικά ζεύγη του Παρμενίωνα

και την ιδεώδη Πολιτεία του Πλάτωνα,

με την προτροπή της να μη χαθώ στη σκόνη του κόσμου,

αλλά να σταθώ συνεπής στα ιδεώδη και τα ιδανικά των ονειροδρομίων μου.

Η μορφή της

Δεν ήταν άψογη η μορφή της.
Μια λεπτομέρεια έδειχνε ξεκάθαρα
πως ήτανε θνητή. Ήταν λιγάκι
πιο χυμώδης απ’ το ιδανικό.
Κι όμως, όταν διέσχιζε το κέντρο της πόλης
με τον περήφανο βηματισμό της νιότης
με πρόσωπο που θα ζήλευε το Χόλιγουντ
με τα μάτια της που έλαμπαν
και κόμη σα να χτενίστηκε στον Όλυμπο
όλοι αφήναν ό,τι κάναν
ή γίνονταν αργοί.
Έστρεφαν το κεφάλι να τη δουν
κι αφού περνούσε, όλοι ρωτούσαν τον εαυτό τους
αν είδαν κάτι αληθινό
ή αν τελικά η ζωή είναι όνειρο.