Το φυτώριο

Στόλισε Έαρ μου αυτό το κάτεργο
μύρια λουλούδια χώσε
έτσι όπως ξεκουμπίζονταν
στο Έρ-γον οι γόν-οι του έρ-ωτος
από τους επίγειους Δεσμώτες,
πικράθηκε η άνοιξη στο στρώμα των ανθέων

Και
το φως
ήταν η αντανάκλαση πυρός
των ζωικών
φλεβικών μόχθων,
εκείνη που φούντωνε το φυτώριο.
Από εδώ κερνάς τον αρχοντικό σου δαίμονα
που πάντα στην εποχή του τρώει και πίνει.

Όχι. Δεν ήταν ήλιος.

Μαρτυρία για τον Αλέξη Τραϊανό

                  Όμως το πιο γλυκο βιολι / το παίζει ο θάνατος

          ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΡΑΒΟΣ, Με των αλόγων τα φαντάσματα

Όταν κτύπησε η πόρτα απρόσμενα Κυριακη

τον είδα να εισέρχεται στο σπίτι

με μια σακούλα πικραμύγδαλα στα χέρια-του

δώρο για σένα, είπε, και σωριάστηκε στον καναπε.

Καρφωμένα στο ανέκφραστο πρόσωπό-του

τα μαύρα γυαλια-του για να τον προστατεύουν

δικαιολογήθηκε απο τις αδηφάγες αστραπες

που έφευγαν απο τ’ ανθρώπινα βλέμματα.

Η μαύρη νύχτα μια αράχνη που απο νωρις ύφαινε

τον λεπτο ιστο-της απάνω στο σώμα της πόλης

κι’ οι άνθρωποι να σπαρταράνε μέσα-της

όπως ψάρια που παγιδεύτηκαν στα δίχτυα.

Δεν ζητούσε τίποτα απο τη ζωη! Να ζει απλα

ήθελε, ταπεινα, όπως τα ζώα και τα πουλια

«με ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και λύπη».

Έλεγε ακόμη κάτι για «απόκρημνο φόβο»

για «ιδιωτικη θλίψη» και άλλα παράδοξα.

Κοντα στα μεσάνυχτα άναψε το δέκατο τσιγάρο

έβαλε στον δισκοφόρο την πρώτη συμφωνία του Μάλερ

και ύψωσε το δεξι-του χέρι σημάδι αποχαιρετισμου.

Να μην ξεχνας πως «ο θάνατος είναι εθνικο προϊον»,

ψιθύρισε μπροστα στη μισάνοιχτη πόρτα

και έριξε-όπως σάπιο κρέας-με δύναμη το κορμι-του

στον πεινασμένο λύκο που παραμόνευε στο σκοτάδι.

Μέσα στην αξημέρωτη νύχτα άκουγα μόνο του χρόνου

τις μυλόπετρες που συνέθλιβαν την τρυφερη φωνη-του.

                                                                     12-20.8.2017

Οι Μεσσίες

Πέρα απ’ το μεγάλο νερομάζωμα
που το λεν Ωκεανό
ο θεάνθρωπος δεν σταυρώθηκε ακόμα
Κουβαλάει νυχθημερόν τον σταυρό του.

Στους Γολγοθάδες
οι Γραμματείς κι οι Φαρισαίοι σημειώνουν τις επιδόσεις του
χαιρέκακα καταγράφοντας στα κιτάπια τους
τα έσοδα της ημέρας
Έπειτα
στρώνουν ένα γλέντι τρικούβερτο στην κορφή
-πήγε καλά η σοδειά και φέτος-
πετάνε και σ’ αυτόν ένα ξεροκόμματο
και τον βαφτίζουν κοροϊδευτικά
Σαλβαδόρ

Έτσι σκεφτότανε ο έφηβος Ρεμπώ του ποιητή το χρέος και

στα δεκάξι του θα φτάσει στο Παρίσι  να μυρίσει από κοντά

το θυμό της ανθρωπότητας και την ελπίδα των Κομμουνάρων.

Θα ψάξει γύρω του να βρει και άλλους ποιητές μαζί να

κοινωνήσουνε τα νέα ιδανικά. Όμως, ελάχιστους θα βρει

ενώ σπουδαίοι ποιητές – Γκωτιέ, Φλωμπέρ, Ζολά κι άλλοι πολλοί –

για τρομοκράτες και αλήτες, για κτηνωδία κι εφιάλτες θα

μιλήσουν.

Έτσι κι αυτός τα ξυλιασμένα χέρια του στις τσέπες του παλτού

βαθιά θα χώσει κι ονειρευτής θα σκορπιστεί

σε σταυροδρόμια και σοκάκια, απρόσκλητος θα κοιμηθεί

κάτω απ’ το βέλο τ’ ουρανού την πείνα των ξυπόλυτων παιδιών

γεμάτα παγωνιά ν’ αγρικά, όταν σκαρφαλωμένα στου φούρναρη

το φεγγίτη

τη γκρίζα ζύμη θα κοιτάζουν να φουρνίζει.