Ι
Διψώ για μεσημέρι.
Για εκείνο το παλάτι ακινησίας
που ‘ναι μακριά-μέσα μας-
κι ο θάνατος δεν μπορεί να βρει τα κλειδιά του
κι οι ίσκιοι του μένουν δίχως δέντρα.
Εκεί που δεν μπορείς, Μελανέ, να μας βρεις
όσο κι αν ψάξεις.

`

ΙΙ
Στον στίχο κουκούτσια, δάση του μέλλοντος.
Στον τραυλισμό ο ρυθμός
που ζητά το κοτσύφι , μακριά να πετάξει.
Στον λυγμό μου το κύμα της .
Στο κύμα μου ο λυγμός της.
Προσευχή μου Βασίλισσα, του βυθού μου Ρήγισσα που για ύψη πεινάς.
Ωδή των ονείρων που κόβονται απότομα.
Κι αρχίζουν πάλι, όταν ξυπνώ, στη φωνή της:
τα νερά της τα κρύσταλλα , των πάντων συγχώρεση, ουτοπία της συνήθειας.
Παιδιά-χελιδόνια στο κατώφλι της υπόσχεσης.
Παιδιά-λαμπυρίσματα στην τραμπάλα του Ανείπωτου.
Αχινοί από ασήμι – από που να τους πιάσεις ορφάνια χωρίς να γίνεις αγάπη;

Παυσίλυπα

Και τώρα
πόσα παυσίλυπα
να γυαλίσουν
σε λίμνη που έχει στερέψει;
Κοπάδια από πέστροφες
σε ακροβατικά στροβιλισμού
το χάραμα.
Μάγισσες σε σκουπόξυλα
γεμάτες με βατράχια.
Εξάλλου αυτός ήταν ο κόσμος εξαρχής:
κοάσματα σε μέρη σκιερά κι απόκοσμα,
ψαράδες στα κουπιά τους να γελάνε,
άνθρωποι κάτω από παπλώματα
να λένε ιστορίες,
μουτρωμένα παιδιά
να ρουφούν το γάλα τους θυμωμένα.

Ό ὑπολογιστής

Ὅλους μᾶς μαζεύει γύρω του
ὅπως ὁ παπποὺς μου
παλιὰ στὴν Λευκάδα
ὅταν μᾶς ἔλεγε ἱστορίες
δίπλα στὴ σκαμνιὰ..

Οἱ τυχοδιώκτες

Στὸ πρακτορεῖο,
ἐκεῖ ποὺ μεταμφιεσμένη σὲ ὄνειρο
τριγυρνᾶ ἡ ἥττα,
ἐκεῖ συχνάζουν
ντυμένοι τυχοδιώκτες.

Η τραγωδία μιας σημασίας

όλο κι απομακρύνομαι
κι απομακρύνοντάς με πλησιάζω
το φευγαλέο

θέλω να πιστέψω στην θυσία
να νηστέψω με το αίμα των τελευταίων νεκρών
και με ακροστιχίδα ρητή τα διάστικτα κορμιά τους
να πιώ και να νηστέψω και να ορίσω
ορίζοντα τον εκκρεμή ορισμό του κόσμου

Πάντα την επροτιμούσε
ήταν η ενδεδειγμένη στο τραπέζι
η σαλάτα εποχής

μαρούλι κρεμμυδάκι
λάχανο καρότο
ή ντομάτα το καλοκαιράκι
μην παραβιάζοντας ποτέ
της φύσης τους κανόνες