Στη μικρή μου Ρόζα και σε όλες τις μικρές Ρόζες

Πώς το άφησες αυτό να συμβεί; Γιατί τότε,
πολύ πολύ παλιά, δεν άκουσες την προγονή σου;
Τον φυσικό νόμο και τον έρωτα
υπερασπίστηκε
– για την Κλυταιμνήστρα σου μιλώ που
όλο το ανάθεμα αιώνες σέρνει στην καμπούρα της –
κι έτσι απλά, ανεπαίσθητα σχεδόν,
εξαφανίστηκες
αφήνοντας μόνον τον αινιγματικό κορμό
το θηλυκό σου πεπρωμένο
να ορίσει.

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ

Να πλεύσουμε με ούριους ανέμους.
Χωρίς να χρειαστεί να θυσιάσουμε την Ιφιγένειά μας.
Χωρίς να πολεμήσουμε για καμιάν Ελένη.
Να τριγυρνάμε στους καιρούς και να ταίζουμε τις λύπες μας στις Σκύλες.
Και τις Σειρήνες, «σήμα κατατεθέν» να τις κάνουμε, για τα τραγούδια μας.
Κι άσε την Πηνελόπη να υφαίνει.
Αυτή το διάλεξε να δέσει τα νήματα στον λαιμό της.
Προσφορά σε Θεό Αναίτιο.
Εμείς στην Κίρκη ας προστρέξουμε.
Να κλέψουμε λίγη απ’ την μαγεία της, να πλανέψουμε τους ανέμους.
Να είναι σπλαχνικοί, να είναι έτοιμοι.
Απ’ το νησί του Κύκλωπα μακριά να μας φυσήξουν.
Για να μη χρειαστεί ποτέ να γίνουμε ο «Κανένας».
Κι όσο για τις Ιθάκες…
Αυτές είναι σαν τις Αλεξάνδρειες.
Ας φτιάξουμε καινούργιες στο ταξίδι.

ΛΕΥΚΟ ΡΥΖΙ

Όταν κάτι είναι τόσο όμορφο

Σκέφτομαι τον θάνατο

Λυπάμαι

Γιατί ξέρω πως κάποτε αυτό θα πεθάνει

Δεν θα υπάρχει

Ας μην υπήρχε

Ποτέ αυτή η αγάπη

Ας μην είχα γευτεί

Ποτέ αυτό το ρύζι

Κάθε κόκκος ρυζιού μαγειρεμένος

Με τόση αγάπη που δεν

Ξέρεις πότε θα

Σου προσφερθεί ξανά

Τόσο μόνη όσο ένας ορυζώνας

λες και η

ασήμαντη, μικρή, μικροσκοπική

σε αγαπώ

όλοι οι άνθρωποι που αγαπάμε σαν μικρές διάφανες ρίζες ρυζιού, κατάλευκου

σε έναν απέραντο ορυζώνα

όσο και αν φοβάμαι, όσο και αν σε αγαπώ

δεν αλλάζει τίποτα

τίποτα δεν αλλάζει

όσο και αν σε αγαπάω

αυτή θα πεθάνει

εμείς θα κλαίμε

εγώ θα λιώσω

εσύ θα έχεις ήδη πεθάνει

κλαίω

μένω αδύναμη, μόνη, εθισμένη.

Μια φροντίδα που υποκύπτει στο παρόν

Ένα μικρό πιάτο γεμισμένο με ψωμί

Ο άντρας

που προσπαθεί να περιποιηθεί τη γυναίκα.

Το σπίτι τους γεμάτο αγάπη και ασήμαντα ψέμματα.

Τι περίεργο κάθε άμυλο δίχως κρέας μαρτυρεί

τη βιαιότητα

Μαρτυρεί την ωμοφαγία

Ο άνθρωπος εξ άπαντες κρεατοφάγος.

Η γυναίκα

που προσπαθεί να τον δαγκώσει σε ασυνήθιστα σημεία του λαιμού του

και των χεριών του.

Δεν κρύβεται πουθενά η ζωή

Δεν κρύβεται πουθενά η ομορφιά

Αγαπημένε μικρέ

Αγαπημένε μου

Αγαπημένε μου άνθρωπε με τα κομμένα σου μάτια

Αγαπημένε μου μικρέ άνθρωπε με τα κομμένα σου μάτια

Πηδάω τώρα από τον έκτο όροφο

Για να τιμήσω τον φόβο σου

Ένας κόκκος ρυζιού

Ένας κόκκος άμμου

καθώς πέφτει

σ’ ένα βαθύ λευκό που μας εμπνέει.

Δεν μου φτάνουν οι παλάμες.

Δεν έχω πια χέρια.

Και τώρα πως;

Αφού, εξ ανάγκης τα ‘ριξα καταγής, όπως πλεονέκτης χωρικός

στέρφες παραφυάδες,

όπως την ουρά της κυνηγημένη σαλαμάνδρα.

Έτσι κι εγώ σε έναν αόριστο κίνδυνο αυτομόλησα με αυτοτομή.

Κανείς δεν βλέπει πλέον ποιον χαϊδεύω με τα μάτια,

γλείφω με τη γλώσσα,

του σκάβω με τα δόντια την παλιά ουλή,

το αρχέγονο τραύμα –

άλλωστε κι οι παπάδες ασπάζονται εκ του πλησίον.

Πως να σου σφουγγίσω, λοιπόν, τα αίματα

δίχως απολήξεις;

Τον ιδρώτα πως να σου τον πάρω;

Σήκω κι έλα εσύ.

Στήσου στα πόδια και σύρσου πάνω μου.

Στέγνωσε τα υγρά σου μάτια στο στέρνο μου.

Κρύψου για λίγο μέσα στην μασχάλη μου.

Εκεί θα είσαι ασφαλής.

Ο Πολύφημος, τυφλός, θηλάζει τους αμνούς του.

Αν τα βράδια κοιτάζεις το δέρμα μου,

πάρεις τον λόφο, την ανηφόρα για τη θηλή μου,

θα τα ακούσεις να βελάζουν,

θα τα δεις να πηδούν από τις μάντρες,

τον οικόσιτο κύκλωπα να διηγείται

πως η διαδρομή Ενός ανάμεσα στον κόσμο,

για την επιστροφή στο νοικοκυρεμένο σπίτι του,

τον έκανε να χάσει το φως του,

πως Ένας για να γενεί τρανός

χαμήλωσε ο άλλος.

Έρωτας και Χάρος
με τα χέρια στους ώμους
αντάμα ψέλνουν, του κόσμου,
το χαρμόσυνο μοιρολόι.

Ουράνιες κρούουν καμπάνες•
κρούουν και ανακρούουν•
μες στην πανσέληνη νύχτα
γιορτή σημαίνουν.

Πλήθη κόσμου συρρέουν
στην Ιόνιο γη. Στο ακρογιάλι
συλλέγονται• υψώνουν
το βλέμμα στον σκοτεινό ουρανό.

Η Δόξα κι η Λευτεριά μεγαλοπρεπώς
καταφθάνουν. Ξεπροβάλλουν
πάνω σε άρματα νεφελώδη•
στα χέρια στεφάνι φέρουν.