[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Με τη διάχυση της διαφθοράς και της διαπλοκής στα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, για κάποιους ήρθε ο κομμουνισμός επί της γης.
Το κράτος απέκτησε χαρακτηριστικά μιας οικειότητας τροφού, της οποίας την απώλεια καταγράφουν αυτό τον καιρό στα ντιβάνια των ψυχοθεραπευτών.
Και η κατάληψη του κράτους έγινε κατά τα δικαιώματα της κοινωνικής ομάδας που μπορούσε να τα προωθεί εκβιάζοντας την πολιτική τάξη. Όποιος μπορούσε να κάνει καλύτερα εκβιασμό, ή όποιου η στέρηση της προσφοράς έφερνε πλέον ορατά δυσάρεστα αποτελέσματα ήταν ο νικητής. Εδώ έκανε την μικροπολιτική της η Αριστερά και από αδράνεια συνεχίζει να την επικαλείται.
Η επίκληση του δικαιώματος που βάλλεται σε κάθε κοινωνική ομάδα έχει τα χαρακτηριστικά αυτού του παρελθόντος. Προϋποθέτει ένα κράτος οικειότητας, ένα κράτος τροφό που πια δεν υπάρχει. Τώρα η κάλυψη κάθε αιτήματος δεν επεκτείνεται στο χώρο που αυξάνει το δανεισμό, αλλά στην απόσπαση οφέλους από άλλη κοινωνική ομάδα. Κυριολεκτικά τρώμε τις σάρκες μας.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια βίαιη και έξωθεν επαναταξικοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά τα πρότυπα των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Επαναταξικοποίηση που η ταχύτητά της κάνει αδύνατη την αφομοίωση, πόσο μάλλον τη δράση σε ένα κοντινό χρονικό επίπεδο.
Με το κράτος διασωληνωμένο για μελλοντική χρήση, όταν ο διαχωρισμός των τάξεων θα έχει εμπεδωθεί και με την άρχουσα τάξη εκτός χώρας να περιμένει την εμπέδωση αυτής επαναταξικοποίησης για να επενδύσει, ο κόσμος που ζήσαμε μέχρι τώρα είναι σε ελεύθερη πτώση.
Γι αυτό και κάθε σκέψη κάθε αίτημα κάθε πρόταση γίνεται ψυχολογικά υπό το καθεστώς της απώλειας του κόσμου μας όπου το πάθημα του διπλανού που χάνει την ταξική του θέση λειτουργεί σαν τρομοκράτης για τη δική μας θέση.
Παρόμοια συναισθήματα πρέπει να βίωσαν και λαοί της πρώην Σοβιετίας στην πτώση της.
Ο κοινωνικός ιστός έχει γίνει ρουλέτα και οι θέσεις όλων μας παίζονται. Και ο καθένας επιχειρηματολογεί κατά την ανυπομονησία του να σταματήσει αυτή η κινητικότητα.
Τα δίκτυα των διαπλοκών θραύονται και ο πολίτης αρχίζει να βιώνει την πραγματικότητα όπως οι πρώτοι μετανάστες που ήρθαν στα χρόνια της μεγάλης Ύβρης.
Γίνεται αυτός ο αόρατος που υπέφερε δίπλα του όταν εκείνος κάλπαζε πάνω στο δανεισμό.
Οι τάξεις επανέρχονται, το κράτος απομακρύνεται και γίνεται απαιτητικό, οι μαφίες σιγά σιγά στα μέρη από όπου αποσύρεται αναπτύσσονται, οι καινούριοι Ολιγάρχες είναι οι ίδιοι οι μεταμορφωμένοι Κρατικοί Προμηθευτές. Τα λεφτά για μιαν ακόμη φορά αλλάζουν χέρια μόνο που πια δεν τον περιέχουν. Το ψιχουλάκι δηλαδή που του έκλεινε το στόμα.
Στην αναμονή λοιπόν για το νέο του ρόλο και με όλη αυτή την κατάσταση να τον ρευστοποιεί ψάχνει να βρει ένα εχθρό που όντας ο μισός εαυτός του που πενθεί τα χαμένα του γίνεται αόρατος. Με τη σκέψη του παγιδευμένη στις λογικές των κομμάτων που πια δεν είναι τίποτε άλλο από αμορτισέρ προσαρμογής στη νέα κατάσταση, αδυνατεί να σκεφτεί.
Γι αυτό και ο λόγος του είναι σπασμωδικός, αγωνιώδης, επιθετικός. Και βέβαια κανείς δεν τον προετοιμάζει για τη διάρκεια του πράγματος. Διάρκεια τόση ώστε να του τελειώσουν οι αυταπάτες για επιστροφή στο παρελθόν ή καλύτερα διάρκεια για να επανασυνδεθεί με το παρελθόν του ουσιαστικά για να μπορέσει να διακρίνει το μελλοντικό ρόλο που του επιφυλάσσουν πίσω από τις ρητορικές . Η δράση που διψάει περιέχει αναμονή μεγαλύτερη από την ανυπομονησία του. Κι αυτό είναι κιόλας μια διαπαιδαγώγηση για το μέλλον.
Η ταξική πάλη επανήλθε. Και η ζωή μας μοιάζει με την πέτρα του Σίσυφου που για μιαν ακόμη φορά κατρακύλησε στην πλαγιά. Για την ώρα τρώμε την ώρα μας για το ποιός την άφησε να κατρακυλήσει. Το να καθυστερούμε σε τέτοιες συζητήσεις βολεύει αυτούς που την έριξαν και επωφελήθηκαν περισσότερο από εμάς, γιατί καθυστερώντας σε συζητήσεις κάνουμε την ανάγκη να σηκώσουμε την πέτρα πιο επείγουσα και την τιμωρία τους δευτερεύουσα. Το ζήτημα είναι όμως ότι θα πρέπει να ξανακατέβουμε εκεί που έπεσε να την σηκώσουμε.
Ο συναστρία που ορίζει το χρόνο μας είναι εκείνη η φράση του Μακιαβέλλι: Όποιος αποφεύγει τη σύγκρουση, θα την κάνει στο τέλος με χειρότερες γι αυτόν συνθήκες

*******

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα. Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

[author] Της Ασημίνας Ξηρογιάννη [/author]

Ποίηση και facebook. Eίναι σαν να λέμε πνεύμα και ύλη, αν θέλετε. Μεν και δε. Όμως πάντα υπάρχει και το «αλλά» που αντί να δημιουργεί ρήξεις, συμβιβάζει!

Εξηγούμαι. Ποίηση μεν! Αν είσαι στο φατσοβιβλίο θα δεις την Ποίηση να κατακλύζει τους τοίχους, τα status, τα about! Πρώτα-πρώτα πάρα πολλοί γνωστοί σύγχρονοι ποιητές έχουν προφίλ στο facebook και προβάλλουν με ζέση τη δουλειά τους ή το θέμα ποίηση γενικά. Αυτοί οι ποιητές λοιπόν συνομιλούν με το κοινό τους ή γνωστοποιούν το έργο τους σε αναγνώστες που δεν το γνωρίζουν. Και είναι πράγματι ωραίο αν είσαι λάτρης της Ποίησης! Είναι ωραίο να έχεις την ευκαιρία να κάνεις διάλογο και να γνωρίσεις τον αγαπημένο σου ποιητή και να του υποβάλεις ερωτήσεις και να λάβεις απαντήσεις! Τα παλαιά τα χρόνια δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Όλες οι ερωτήσεις που γεννούσε ένα ποίημα στο μυαλό του αναγνώστη, έμεναν στο μυαλό του. Πού να βρεις τον Καβάφη ή τον Παλαμά ή τον Σικελιανό να τους ρωτήσεις! Σήμερα τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά και, κακά τα ψέμματα, το facebook συμβάλλει θετικά σε αυτό. Και υπάρχουν άνθρωποι που το επιβεβαιώνουν με περιστατικά και εμπειρίες από το facebook που έχουν να διηγηθούν.

Πέρα από τους καταξιωμένους ποιητές που συμμετέχουν στα social media, υπάρχουν και άλλοι λιγότερο γνωστοί ή άγνωστοι ποιητές που κοινοποιούν και διαδίδουν την αγαπημένη τους τέχνη, την Ποίηση. Ακόμα, υπάρχουν και πολλές ομάδες που αφορούν στην Ποίηση και στη Λογοτεχνία γενικότερα και σελίδες και blogs φιλικά προς την τέχνη του λόγου. Να μην ξεχνάμε και την διοργάνωση διαγωνισμών λογοτεχνίας μέσω facebook! Και μεσα από όλα αυτά διαφαίνεται πως την Ποίηση και τη γραφή αγαπούν ουκ ολίγοι. Και φαίνεται επίσης πως ακούγεται τελικά η φωνή και των ποιητών και των εραστών της ποίησης. Αλλά και των εκδοτών της λογοτεχνίας (όλοι σχεδόν οι εκδοτικοί οίκοι έχουν λογαριασμό στο φατσοβιβλίο). Και μέσω του facebook διοργανώνονται και λογοτεχνικές βραδιές και παρουσιάσεις βιβλίων και άλλα παρόμοια που δίνουν την ευκαιρία στους διαδικτυακούς φίλους να γνωριστούν και να γίνουν, σε κάποιες περιπτώσεις, και αληθινοί φίλοι.

Ποίηση μεν, λοιπόν! Ζεστό, ανθρώπινο, πνευματικό, ουσιώδες που όμως διακινείται μέσω του Διαδικτύου και δη του facebook (που όλοι το κατακρίνουν και όλοι είναι μέσα). Αυτό και αν είναι αντίφαση των καιρών! Ποίηση μεν, επαναλαμβάνω! Facebook δε! Αλλά συμπλέουν, συμβαδίζουν, συνυπάρχουν αρμονικά στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, συμφιλιώνουν τις αντιθέσεις και είναι σοκαριστικός και ταυτόχρονα μεγαλειώδης ο τρόπος που γίνεται αυτό! Είναι αισιόδοξο που η Ποίηση δεν σιωπά, που οι Ποιητές κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα στον ηλεκτρονικό κόσμο και ταυτόχρονα τις συνδέσεις τους με τον πραγματικό κόσμο. Είναι ελπιδοφόρο που μέσα σε τόσο δύστροπους και ανισόρροπους καιρούς οι άνθρωποι, δημιουργοί και αναγνώστες, αναζητούν τρόπους να υπάρξουν για να μην αφανιστούν από τα κάθε λογής τέρατα που επιβουλεύονται τις ζωές μας. Που αναζητούν λύσεις και που τις βρίσκουν!

****************************************

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο “Θέατρο – Εργαστήριο”. Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και “ανεβάσει” με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., (“Ειρήνη” και “Πλούτο” του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. “Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη” και “Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη”. Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της “Το σώμα του έγινε σκιά” (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.

(http://varelaki.blogspot.com).

[author]Της Ειρήνης Ψαρρού [/author]

Ήμουν στο γραφείο όταν, εν μέσω της απίστευτης χαρτούρας που έπρεπε άμεσα να τακτοποιήσω ιεραρχώντας εκκρεμότητες και υποχρεώσεις, άκουγα τη συνάδελφό μου να διαβάζει μέσω ίντερνετ την είδηση για το στυγερό έγκλημα της Ξάνθης. Στην ανάγνωση των λεπτομερειών, η χροιά της φωνής της εξέπεμψε τέτοιον αποτροπιασμό που με έκανε να σταματήσω τη δουλειά μου και να την κοιτάξω παρατηρώντας τις αντιδράσεις της καθώς διάβαζε: «Σε λιπόθυμη κατάσταση, η άτυχη κοπέλα κακοποιήθηκε σεξουαλικά με πολύ βάναυσο τρόπο -με την χρήση κάποιου αντικειμένου-, με αποτέλεσμα να της προκληθεί ακατάσχετη αιμορραγία. Στη συνέχεια ο παράφρονας δολοφόνος της έδωσε τη χαριστική βολή με τρόπο που σόκαρε ακόμα και τους αστυνομικούς της Ασφάλειας. Την έσυρε σε διπλανό χώρο, την περιέλουσε με εύφλεκτο υγρό και την πυρπόλησε ζωντανή. Άρπαξε και την τσάντα της και τράπηκε σε φυγή. Μόνο τότε ακούστηκαν οι φωνές της άτυχης νεαρής, η οποία ανέκτησε τις αισθήσεις της από τους φρικτούς πόνους και φλεγόμενη άρχισε να τρέχει στην πιλοτή στριγκλίζοντας με όση δύναμη της απέμενε και προσπαθώντας απεγνωσμένα να βγάλει τα ρούχα της για να σωθεί».
Τα τηλέφωνα χτυπούσαν το ένα μετά το άλλο, η δουλειά που είχα με πίεζε πολύ, έπρεπε να βγω για εξωτερικές δουλειές, έφυγα τρέχοντας, ξέχασα, ξεχάστηκα, επέστρεψα μεσημέρι και καθώς η γραφειοκρατική λαίλαπα καταλάγιασε για λίγο μπήκα στο ίντερνετ να διαβάσω τις ειδήσεις. Το έγκλημα της Ξάνθης βρέθηκε ξανά μπροστά μου, μαζί με μια φωτογραφία της τριαντατετράχρονης Ζωής Δαλακλίδου της οποίας κάποιος «επειδή έτσι του ʽρθε» της έκοψε βιαίως το χαμόγελο. Λίγο πιο κάτω, μια δεύτερη παρεμφερής είδηση έρχεται να προστεθεί ως πληροφορία στον τρελαμένο μου εγκέφαλο: Επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της Ινδής, θύματος ομαδικού βιασμού. Μια άλλη Ινδή, θύμα ομοίως ομαδικού βιασμού είχε μόλις την προηγούμενη ημέρα αυτοκτονήσει. Ένα τηλεφώνημα μού απέσπασε και πάλι την προσοχή. Εστίασα ξανά στα καθήκοντά μου.

Το απόγευμα, καθώς επέστρεφα από το Φάληρο στο σπίτι με το τραμ, αισθάνθηκα την ανάγκη να κατέβω στον Φλοίσβο για ένα μοναχά τσιγάρο. Ήταν η ώρα που ο ήλιος έδυε κάνοντας την θάλασσα μαβιά και τον ουρανό να ανοίγεται απέραντος μέσα από τα πορτοκαλοκίτρινα χρώματα του ορίζοντα. Τα σύννεφα, λίγα και αραιά, έμοιαζαν σαν ακαθόριστα αντικείμενα που αιωρούνταν απʼ τον θόλο. Κάθισα σε ένα πεζούλι. Η μυρωδιά τʼ αλατιού ήταν έντονη. Πήρα μια βαθιά ανάσα, κοίταξα την άμμο, έπειτα τα παπούτσια μου. Ένας αρουραίος έτρεξε βιαστικά από έναν κάδο σκουπιδιών προς ένα θάμνο. Απέφυγα το θέαμα, έστρεψα και πάλι τα μάτια μου στον ορίζοντα. Τα ιστιοφόρα αριστερά επέπλεαν αργόσυρτα στη μαρίνα. Τα άλμπουρά τους θύμιζαν μοναχικούς ανθρώπους στο σκοτάδι. Σκέφτηκα και πάλι τις ειδήσεις της ημέρας. Δυο γυναίκες έχασαν τη ζωή τους με φρικιαστικό τρόπο, μία τρίτη χαροπάλευε. Θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και οι τρεις – θύματα μιας ανδροκρατούμενης συνθήκης που μόνον «κοινωνική» δεν μοιάζει.

Στο μυαλό μου ήρθε συνειρμικά μια αναφορά του Michel Foucault, στο πρώτο κεφάλαιο του έργου του «Επιτήρηση και Τιμωρία: Η Γέννηση της Φυλακής» υπό τον τίτλο «Το σώμα των καταδίκων», σε πρωτότυπα έγγραφα μιας δικογραφίας: «Στις 2 Μαρτίου του 1757, ο Damiens καταδικάστηκε να ομολογήσει δημόσια τα σφάλματά του μπροστά στην κύρια πύλη της Εκκλησίας των Παρισίων, όπου θα οδηγούνταν μʼ ένα κάρο, γυμνός, μονάχα μʼ ένα πουκάμισο, βαστώντας στο χέρι έναν αναμμένο κέρινο δαυλό που ζύγιζε δύο λίβρες. Κατόπιν, να οδηγηθεί με το ίδιο κάρο, στην Πλατεία της Grève, όπου, σʼ ένα ικρίωμα που θα στηνόταν εκεί, να βασανιστεί με πυρακτωμένες λαβίδες στους μαστούς, στα χέρια, στους μηρούς, στις κνήμες, κρατώντας στο δεξί του χέρι το μαχαίρι με το οποίο είχε εκτελέσει την εν λόγω πατροκτονία, το χέρι αυτό να καεί με αναμμένο θειάφι, και πάνω στις πληγές από τις λαβίδες να χυθεί λιωμένο μολύβι, βραστό λάδι, καυτό ρετσίνι, κερί και θειάφι λιωμένα και ανακατεμένα, και ύστερα, το σώμα του να εξαρθρωθεί και να διαμελιστεί από τέσσερα άλογα, τα μέλη του καθώς και το κορμί του να γίνουν παρανάλωμα του πυρός, να αποτεφρωθούν, και η στάχτη να σκορπιστεί στον αέρα».

Ποιο διεστραμμένο μυαλό, ποια παρανοϊκή κοινή λογική και ποιο αλλόκοτο αίσθημα δικαίου μάς έχει οδηγήσει από την προ-νεωτερική περίοδο ως εδώ, εξελίσσοντας ενδεχομένως το τιμωρητικό σύστημα, αλλά διατηρώντας στο ακέραιο την ανθρώπινη κτηνωδία; «Παρʼ όλους τους αβάσταχτους πόνους, ο Damiens σήκωνε πού και πού το κεφάλι και κοίταζε άφοβα το κορμί του». «Φιλήστε με Κύριοι» φώναζε, «Ήμαρτον Θεέ μου». Κι αναρωτιέμαι: Τι ήταν ακριβώς αυτό για το οποίο η Ζωή Δαλακλίδου έπρεπε – ως θύτης; – με τέτοιο φρικαλέο και δημόσιο τρόπο να πληρώσει με το σώμα της και τη ζωή της;

Ο Pierre Bourdieu έρχεται με τη σειρά του στη σκέψη μου για να απαντήσει: Η συμβολική βία της ανδρικής κυριαρχίας, η οποία εκφράζεται ως κάτι το προφανές μέσα από τις κοινωνικές πρακτικές και τους λόγους, οδηγεί σʼ έναν σωματικό καταναγκασμό φυσιοποιημένο, σε έναν αυτονόητο διαχωρισμό των φύλων, σε ένα σώμα-μνημόνιο πάνω στο οποίο εγγράφονται, υπό τη μορφή κοινωνικών αρχών διάκρισης, το σύστημα αξιών, κοινωνικών συνηθειών και έξεων. «Το να κοινωνικοποιείς το κτήνος» γράφει «σημαίνει να δίνεις στο κτήνος την ευκαιρία να σκεφτεί σύμφωνα με τη δική του λογική, που δεν είναι η λογική την οποία συνδέουμε αυθόρμητα με την ιδέα της σκέψης. Σημαίνει να του εξασφαλίσεις την ικανότητα να σκέφτεται τον εαυτό του» με ένα μηχανιστικό και όχι πνευματικό τρόπο, «να σκέφτεται το σώμα» στο οποίο όμως είναι ενσωματωμένες ως αυτονόητες οι εκάστοτε σχέσεις κυριαρχίας, οι οποίες οδηγούν το γυναικείο σώμα – σε αντίθεση με το ανδρικό – σε μία κοινωνικά επιβεβλημένη αγοραφοβία. Τουτέστιν, η Ζωή Δαλακλίδου δεν θα έπρεπε 4:30 τα ξημερώματα να βρίσκεται μόνη, ασυνόδευτη, σε κοινή θέα. Συνεπώς πλήρωσε με τη ζωή της την ελευθερία την οποία επεφύλασσε η ίδια για τον εαυτό της αλλά η κοινωνική συνθήκη της απαγόρευε από γεννήσεώς της.

Σηκώθηκα να φύγω. Το απέραντο αυτό τοπίο δεν με χωρούσε πια. Έστρεψα το σώμα μου κατά τη στάση του τραμ αναζητώντας τον πίνακα αναχωρήσεων και βρέθηκα αντιμέτωπη με δύο άντρες. Στέκονταν όρθιοι και με κοιτούσαν ενώ εγώ, γυρισμένη όπως ήμουν πριν, με την πλάτη προς το πεζοδρόμιο και καθισμένη στο πεζούλι αγναντεύοντας τη θάλασσα, δεν τους είχα δει. Μέσης ηλικίας και ύψους, με πρόσωπα σκαμμένα αλλά φρεσκοξυρισμένα με τρόπο που μου θύμισαν φτηνή κολόνια κουρείου, γλοιώδεις και αποκρουστικοί, με τα χέρια στις τσέπες και με μπρουτάλ ύφος μου χαμογέλασαν. «Ζωγράφος είστε;» με ρώτησε ο ένας. «Μα γιατί ρωτάς την κοπέλα εάν είναι ζωγράφος; Επειδή είσαι κι εσύ;» ρώτησε ο άλλος. «Όχι, υπάλληλος γραφείου είμαι» του απάντησα, «αλλά αλήθεια, γιατί με ρωτάτε;» αντερώτησα κι απομακρύνθηκα χαμογελώντας, μʼ ένα χαμόγελο-όπλο, το μόνο που διέθετα εκείνη τη στιγμή.

Πηγές:

Michel Foucault, Επιτήρηση και Τιμωρία: Η Γέννηση της Φυλακής, Αθήνα: Κέδρος, 1976
Pierre Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία, Αθήνα: Στάχυ, 1999. (2η έκδοση)
Τρέχουσα ειδησεογραφία: www.in.gr, www.tvxs.gr, www.protagon.gr.

* Η Ειρήνη Ψαρρού είναι απόφοιτη του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

[author] Του Βίκτωρα Τσιλώνη [/author]

Στα ιστορικά στοιχεία της 24^ης Δεκεμβρίου του 2220 –αν υπάρχει ακόμη ο κόσμος μας, ένα μέρος που να λέγεται ακόμη Ελλάδα και οι κάτοικοί του να ομιλούν Ελληνικά– θα αναφέρεται ως ημέρα της ουσιαστικής αποκάλυψης της νέας λίστας Λαγκάρντ. Με άλλα λόγια ως το αναγκαίο ή αναπόδραστο μέγα παραπέτασμα καπνού για όσα αντισυνταγματικά-αντιδημοκρατικά μέτρα έρχονται ξανά και για όσα χαμένα ονόματα (πιθανώς 597) κρύβονται πίσω από τη νέα λίστα Λαγκάρντ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναφέρει ότι την 24^η Δεκεμβρίου του 2012, ημέρα Δευτέρα και ώρα περί τις 10:00 π.μ. εμφανίστηκε στο Γραφείο του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Γρηγόριου Πεπονή (παρισταμένου και του αναπληρωτή Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Σπυρίδωνος Μουζακίτη) ο Θεόδωρος Φλωράτος του Γερασίμου, κάτοικος Αττικής. Ο Φλωράτος παρουσιάστηκε λοιπόν ενώπιον των δύο εισαγγελέων με την επαγγελματική ιδιότητα του διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας του ΣΔΟΕ, προκειμένου να εξεταστεί ως πρώτος μάρτυρας στη διεξαγόμενη εκκρεμή προκαταρκτική εξέταση για τη γνωστή υπόθεση ως (νέα) «Λίστα Λαγκάρντ» ή «λίστα Έιτζ Ες Μπι Σι (HSBC)».

Ο ίδιος θα δηλώσει ότι κατόπιν εντολής του Υπουργού Οικονομικών μετέβη αυθημερόν την 20-12-2012 στο Παρίσι ως μέλος τριμελούς υπηρεσιακής επιτροπής προκειμένου να παραλάβει εκ νέου τον ψηφιακό δίσκο (cd) με τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ από αξιωματούχους του γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών. Επίσης, θα διαβεβαιώσει, όπως εν συνεχεία και τα άλλα δύο μέλη της επιτροπής, ήτοι η Σμαράγδα Πιτένη και ο Εμμανουήλ Σκαρμέας, ότι οι Γάλλοι αξιωματούχοι τους διαβεβαίωσαν ότι ο νέος ψηφιακός δίσκος είναι πανομοιότυπος με τον παλιό και ότι η «νέα – παλιά γνήσια» λίστα περιέχει μόνο 2062 ονόματα, δηλαδή μόνο 3 ονόματα παραπάνω από την πρώτη πλαστή.

Κι όλα αυτά παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν ολόκληρη την προηγούμενη εβδομάδα μέσα από έντεχνες διαρροές στα ΜΜΕ για το γεγονός ότι η νέα λίστα ή καλύτερα «παλιά γνήσια λίστα» θα περιείχε 600 τουλάχιστον ονόματα παραπάνω.

Αφού θα επιδειχθεί από τους Γάλλους αξιωματούχους το αρχείο του ψηφιακού δίσκου σε οθόνη του υπολογιστή και θα γίνει λεπτομερώς ανάλυση του τρόπου έρευνας σ’ αυτό, ο ψηφιακός δίσκος θα αφαιρεθεί από τον υπολογιστή, θα τοποθετηθεί σε πλαστική θήκη και ακολούθως σε χάρτινο φάκελο, ο οποίος θα κλειστεί με κόλλα και θα σφραγιστεί με σφραγίδα ημερομηνίας του Γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών.

Στη συνέχεια, προκειμένου να διασφαλιστεί η αυθημερόν επιστροφή της ελληνικής τριμελούς επιτροπής, οι Γαλλικές αρχές θα τους μεταφέρουν με υπηρεσιακό αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο Ντε Γκολ απ’ όπου θα πάρουν την πτήση των 19:40 μ.μ. Τελικά, την δωδεκάτη νυχτερινή ώρα θα βρεθούν όλοι τους παραδόξως (;) σώοι και αβλαβείς στο Γραφείο του Ειδικού Γραμματέα του ΣΔΟΕ κ. Στασινόπουλου, στον οποίο και θα παραδώσουν τον φάκελο με τον ψηφιακό δίσκο παρουσία και των δύο οικονομικών Εισαγγελέων.

Στον φάκελο αυτό θα βρίσκεται, όπως ήδη έχει ειπωθεί, ψηφιακός δίσκος με κατάλογο τριών μόνο περισσότερων ονομάτων αντί των λεγομένων 600, αλλά και με πολύ-πολύ διαφορετικά ενδεχομένως ποσά ορισμένων ονομάτων;

Να μια λεπτομέρεια που δεν έχει πάρει ακόμη τις συγκλονιστικές διαστάσεις που τις αξίζει θα αναφέρει ο σύγχρονος Θουκυδίδης μνημονεύοντας το άρθρο της 30^ης Δεκεμβρίου 2012 με τίτλο «Αποτυπώματα Ημέρας: η Χαμένη Λίστα της Λίστας Λαγκάρντ».

Κι όλα αυτά αν υποτεθεί βέβαια ότι οι Γάλλοι αξιωματούχοι επιτέλεσαν άψογα το «ευρωπαϊκό τους καθήκον» και απάντησαν με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις των Ελλήνων συναδέλφων τους. Αλλά «θα μιλήσουμε γι’ αυτό στο επόμενο κεφάλαιο» σημειώνει στην τελευταία σειρά της σελίδας με έμφαση.

************************************

Ο Βίκτωρ Τσιλώνης είναι Αρχισυντάκτης του περιοδικού intellectum, δικηγόρος, υποψήφιος διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων με αξιόλογη δικαστική εμπειρία ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.  Εισηγητής σε συνέδρια στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο για θέματα διεθνούς ποινικού δικαίου και δικαιωμάτων των κρατουμένων. Έχει δημοσιεύσει μελέτες για το ποινικό δίκαιο και το διεθνές ποινικό δίκαιο σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αρθρογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής εισηγήσεων, μελετών, άρθρων, συνεντεύξεων και λογοτεχνικών κειμένων. Εμπνευστής της ηλεκτρονικής στήλης «Αποτυπώματα Ημέρας» και συμπαρουσιαστής με την Αθηνά Αυγητίδου της ραδιοφωνικής εκπομπής «Απόγευμα στο Τίφαννυς» (ClipartRadio – Κυριακή 4-6 μ.μ.).

[author] Του Δημήτρη Μητσοτάκη [/author]

Ρώτα τη νύχτα να σου πει τι λέν’ όσοι είναι μόνοι
κι όσοι δεν ονειρεύονται κι όσοι δεν αγαπιούνται.
Τι λένε όσοι χάνονται και όσοι λησμονιούνται
και όσοι βλέπουνε το φως όλο να χαμηλώνει.

(«Ρώτα», στίχοι-μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης, ερμηνεία: Μάρθα Φριντζήλα)

Φαντάζομαι τη φετινή χριστουγεννιάτικη Αθήνα μουδιασμένη, να προσπαθεί να χαμογελάσει ευγενικά σαν ασθενής που δέχεται επισκέψεις στο νοσοκομείο. Δεν ταιριάζει στον Έλληνα η κατήφεια. Θα προσπαθήσει να βρει διεξόδους. Θα συναθροιστεί με φίλους, με συγγενείς, με γνωστούς και άγνωστους, κάτι θα προσπαθήσει να ψελίσει, κάτι σαν “είμαι ακόμα ζωντανός, χρόνια πολλά!”. Εδώ στην Κυψέλη, τον τόνο δίνουν οι παρέες των νέων ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων, που αψηφούν το κρύο του Δεκέμβρη φορώντας γυμνασιακά φούτερ, και τη μελαγχολία της εποχής γελώντας δυνατά σαν να μας λένε: “η ζωή μάς ανήκει”.

* Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες unplugged την Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2013, ώρα 24.00, είσοδος 8ε, στην μουσική σκηνή “After Dark”, Ιπποκράτους & Διδότου 31, Εξάρχεια, Αθήνα.

***********************

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης γεννήθηκε στο Πειραιά τον Απρίλη του 1967.  Μεγάλωσε στην Καλλιθέα και ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε ως μουσικός, και το 1994 δημιούργησε, και συμμετείχε ως στιχουργός, συνθέτης και ντράμερ στο συγκρότημα ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ με το οποίο και κυκλοφόρησε 9 δισκογραφικές δουλειές ως τη διάλυση του, τον Απρίλη του 2009. Έχει εκδώσει 2 λογοτεχνικά βιβλία ΚΑΥΤΗ ΣΟΥΠΑ (Ελλην. Γράμματα 2007) και Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ (Τόπος 2009), και 2 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣ (Λύρα 2010), Ο ΜΠΕΡΝΤΕΣ (Universal 2012) . Έχει εργαστεί ως μουσικός παραγωγός στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο Κόκκινο 105.5”.