Παρουσίαση του βιβλίου

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου στις 21:00 στο «Μπαράκι της Διδότου – Πολυχώρος Πολιτισμού»

Απόσπασμα από το βιβλιο, ΕΔΩ: 

Νίκος Φωτόπουλος, «Μέρες αδέσποτες… στο σιδερένιο νησί»- “Όψεις και κοινωνιολογικές προεκτάσεις της ποιητικής του Χρήστου Θηβαίου”, εκδ. Μετρονόμος, 2020

Άλλοθι

Μες στα δίχτυα μου σκαρφαλώνουν
ψάρια ασημιά και μια χούφτα αναπνοή
κι η προσευχή τους που στεγνώνει
σαν ουρλιαχτό σημαδεύει τα αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη

Ό,τι σκότωσα πουλάω
μα αυτό το αίμα με δένει σφιχτά
σ`ένα αρραβώνα ακριβό.
Είμαι ένα σκυλί που γαβγίζει στ`αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Στο βυθό σου ανοίγω πάλι
μαργαριτάρι σου είμαι και αρρώστια
μα η αγκαλιά μου κοράλλι
Όστρακο που`χει δαγκώσει τ`αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Στο Θεό μου τραγουδάω
και η φωνή μου τον κάνει Θεό
κι ας τον προσβάλλει η ζωή μου
σφίξε με κι άλλο στη μοίρα σου απάνω
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Resto dint
oestino tuoi
e dint a te veco nu munn diverso
vularro via da cca.

Canto a nu Dio ca nun credo o mio
e a voce mia nu sciato addiventa
tengo christ`uocchie ca guardano`n cielo
ma l`anima mia ten ` o culore do chianto.

Από το επερχόμενο άλμπουμ Αναχώρηση / Μετάφραση: Γιώργος Καραβασίλης / Ερμηνεία- Ενορχήστρωση: Απόστολος Κίτσος /Ηχοληψία, μίξη, mastering: Θάνος Καλέας, @Kyriazis Studios / Διεύθυνση παραγωγής: Παρασκευάς Καρασούλος. Έπαιξαν οι μουσικοί: Διονύσης Βερβιτσιώτης – βιολί / Μανώλης Γιαννίκιος – τύμπανα / Απόστολος Κίτσος – synths, programming, φωνητικά. Από το βιβλίο: «Φύλλα γαλλικής ποίησης του 20ού αιώνα, εκδόσεις Σπηλιώτη, 1981»

Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε ασταμάτητα στη Βρέστη τότε
Και περπατούσες γελαστή
Χαρούμενη ευτυχισμένη μουσκεμένη
Κάτω απ’ τη βροχή
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε ασταμάτητα στη Βρέστη
Και σε συνάντησα στην οδό Σιάμ
Χαμογελούσες
Κι εγώ χαμογελούσα
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Εσένα που δεν γνώριζα
Εσύ που δεν με γνώριζες
Θυμήσου τότε
Μην ξεχνάς
Ένας άντρας προφυλαγότανε κάτω από μία μαρκίζα
Και φώναξε τ’ όνομα σου
Μπάρμπαρα
Κι έτρεξες προς τα κει με τη βροχή
Μουσκεμένη ευτυχισμένη χαρούμενη
Κι έπεσες στην αγκαλιά του
Θυμήσου Μπάρμπαρα

Το θαλασσινό τριφύλλι

Μια φορά στα χίλια χρόνια
του πελάγου τα τελώνια
μες στα σκοτεινά τα φύκια
μες τα πράσινα χαλίκια.

Το φυτεύουνε και βγαίνει
πριν ο ήλιος ανατείλει
το μαγεύουνε και βγαίνει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος
θα βρει να μου το στείλει.
Ποιος θα βρει να μου το στείλει
το θαλασσινό τριφύλλι.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια.
Δε γελάνε μήτε κλαίνε,
μόνο λένε μόνο λένε.

Μια φορά στα χίλια χρόνια
γίνεται η αγάπη αιώνια.
Να `χεις τύχη να `χεις τύχη
κι η χρονιά να σου πετύχει.

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατελείωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες
που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία.