Θυμάμαι ήταν στην Μπαλβανέρα
σε μια νύχτα πολύ μακρινή
που ένας έριξε τ’ όνομα
κάποιου Χασίντο Τσικλάνα.
Και κάτι ειπώθηκε επίσης
για μια γωνιά κι ένα μαχαίρι.
Να δούμε, δεν αφήνουν τα χρόνια,
την ταραχή και τη λάμψη.
Ποιος να ξέρει τον λόγο που
τούτο τ’ όνομα συνεχώς με γυρεύει !
Θα μ’ άρεζε να γνώριζα πώς
ήτανε ο άντρας εκείνος.
Ψηλό τον βλέπω και ακέραιο
με την ψυχή μετρημένη •
ικανός να μην υψώνει φωνή
και τη ζωή του να παίζει.
Κανείς με βήμα πιο σίγουρο
στη γη δεν έχει πατήσει.
Δεν ήταν άλλος κανείς σαν εκείνον
στον έρωτα και στη μάχη .
Στο περιβόλι πάνω και στην αυλή
οι πύργοι της Μπαλβανέρα
κι εκείνος ο τυχαίος ο θάνατος
σε μια γωνιά οποιαδήποτε.
Μονάχα ο Θεός να γνωρίζει μπορεί
την έντιμη φτιαξιά εκείνου του άντρα.
Κύριοι εγώ τραγουδάω
αυτό που κρύβεται στ’ όνομα του.
Πάντα το θάρρος είναι καλύτερο.
Η ελπίδα ουδέποτε είναι ανώφελη.
Άντε, λοιπόν, η μιλόνγκα ετούτη
για τον Χασίντο Τσικλάνα.
*********
Me acuerdo, fue en Balvanera,
en una noche lejana,
que alguien dejó caer el nombre
de un tal Jacinto Chiclana.
Algo se dijo también
de una esquina y un cuchillo.
Los años no dejan ver
el entrevero y el brillo.
¡Quién sabe por qué razón
me anda buscando ese nombre!
Me gustaría saber
cómo habrá sido aquel hombre.
Alto lo veo y cabal,
con el alma comedida;
capaz de no alzar la voz
y de jugarse la vida.
Nadie con paso más firme
habrá pisado la tierra.
Nadie habrá habido como él
en el amor y en la guerra.
Sobre la huerta y el patio
las torres de Balvanera
y aquella muerte casual
en una esquina cualquiera.
Sólo Dios puede saber
la laya fiel de aquel hombre.
Señores, yo estoy cantando
lo que se cifra en el nombre.
Siempre el coraje es mejor.
La esperanza nunca es vana.30
Vaya, pues, esta milonga
para Jacinto Chiclana.
