Εν – δυό, εν – δυό
τι κακότυχο μωρό,
να γίνω η αιτία η μαμά μου να πεθάνει,
την ξεκοίλιασε μια μαία με μαχαίρι κοφτερό
κι ο μπαμπάς μου μεθυσμένος καμάρωνε το γιό.
Εσύ ποιος είσαι μες τις φλόγες;
τις αλυσίδες τι θες και σέρνεις;
Εσύ ποιος είσαι μές τις φλόγες;
Πετάχτηκε ο διάβολος για να μου καπαρώσει την ψυχή.

Ωχ καρδιά
από κείνη τη βραδιά
το ψέμα το’χω μέσα μου και τη λαδιά,
το λέγαν όλοι πέρα στην παλιά μου γειτονιά:
ετούτο το αγόρι έχει ένστικτο φονιά.
Εσύ ποιος είσαι που με τρόπο με κοιτάς;
Μπαγάσα δείχνεις για όλα ικανός.
Εσύ ποιος είσαι που με τρόπο με κοιτάς;
Πετάχτηκε ο διάβολος και γίναμε καπνός

Αμάν αμάν
τα σεκλέτια θα με φαν.
Στην αρμυρή την Έρημο στην Κόκκινη Μηλιά
κεφάλια έκοψα, έκαψα χωριά
και  γέμισα τις τσέπες μου ολόχρυσα φλουριά.
Εσύ ποιος είσαι που με βλέπεις και γελάς;
σα να’ ναι το κακό μια πράξη ανάλαφρη
Εσύ ποιος είσαι που με βλέπεις και γελάς;
Πετάχτηκε ο διάβολος και εν δυό τρι

Χα – χα  χα – χα
γυναίκες, ποτά
σα λίβας περνούσα που καίει τα σπαρτά
με προσκυνούσαν, μου στρώνανε χαλιά
μα σώθηκε η τύχη μου στη Σμύρνη μια βραδιά.
Εσύ ποιος είσαι που χορεύεις στη σκεπή
που σπας τα κεραμίδια με τη μαύρη σου οπλή
Εσύ ποιος είσαι που χορεύεις στη σκεπή
Πετάχτηκε ο διάβολος και είπε: Νάτος ο φταίχτης φίλοι μου καλοί.

Το έργο βασίζεται σε 12 ποιήματα, μελοποιημένα και ερμηνευμένα από τον Γιώργο Παπαμιχαήλ,  του ίδιου του φιλοσόφου με αποκλειστική άδεια χρήσης και επιχειρεί να μεταφέρει τον ακροατή στον εσωτερικό ρυθμό του λόγου του: εκεί που τα άστρα και η ώρα συναντιούνται με το άπειρο του στοχασμού.

Κυκλοφορεί ψηφιακά μέσω των streaming πλατφόρμων (Spotify, Apple Music, YouTube κ.α.) στο όνομα Giorgos Papamichail καθώς και σε συλλεκτική έντυπη έκδοση cd από τον ΙΑΝΟ με ένθετο που περιλαμβάνει τα ποιήματα και τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, προλόγισμα της συζύγου του Λιαντίνη,τα χειρόγραφα των ποιημάτων, προλόγισμα του συνθέτη κ.ά.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Μοίρες βουβές που αργοπορούν
στήν άκρη τον χινοπώρου
σου κλώσαν ώρα γεννημού
θαλασσοφορεμένη μου.

Τά γέλια καί τά χέρια σου φτερά
συνάξανε τήν Πούλια
καί ντύνει σε ή νυχτοβολή
καί τών δεντρών ή χόβολη.

Γυρίζει καί σου τραγουδά
μέ πέντε λιανοτράγούδα
τού παραπονεμάτου
ό γήλιος πά’ στό γέρμα του.

Καί τήν αγάπη σου ληστές
άντίσκοψαν καί πειρατές
καί σταύρωσαν τόν κρίνο
καί τόν Αυγερινό.

Κι ακόμη ‘Ανατολή καί Χαλιμά
γυρεύεις καί σταμάτησες στό «μά»
σαν να χαν κάποτε σωσμό
τά βάσανα στόν κόσμο.

Μια μελαγχολική και ονειρική Νεφελοκοκκυγία

Με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και τον Γιώργο Χρυσοστόμου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μετά τη θριαμβευτική τους πορεία στην Επίδαυρο και σε άλλα θέατρα της χώρας, οι “‘Όρνιθες” του ‘Άρη Μπινιάρη ανοίγουν ξανά τα φτερά τους και πετούν για νέες πολιτείες, αρχής γενομένης από την Αττική και τα θέατρά της.

Η ιστορία ξεκινά με δύο Αθηναίους φίλους, τον Πεισθέταιρο και τον Ευελπίδη, οι οποίοι ξεκινούν ένα ιδιότυπο ταξίδι. Η αναζήτησή τους καθοδηγείται από μια απλή αλλά βαθιά επιθυμία: να βρουν μια πόλη όπου θα μπορούν να ζήσουν ειρηνικά, ευημερώντας και χωρίς τα βάρη της ανθρώπινης κοινωνίας. Οι δυο Αθηναίοι φίλοι, λοιπόν, ο παμπόνηρός Πεισθέταιρος και ο καλόγνωμος Ευελπίδης, αναζητούν τον τσαλαπετεινό Έποπα για να τους πει σε ποια πόλη μπορούν να ζήσουν ήρεμα, πλούσια και ειρηνικά. Όταν επιτέλους βρίσκουν τον τσαλαπετεινό, εκείνος τους στεναχωρεί, γιατί δεν έχει να προτείνει καμία πόλη που να καλύπτει τις επιθυμίες τους. Ο εύστροφος Πεισθέταιρος συλλαμβάνει την ιδέα να ιδρύσουν μαζί με τον Έποπα την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. Ο τσαλαπετεινός πείθεται και καλεί τα πουλιά για να τους ανακοινώσουν μαζί το σχέδιο του Πεισθέταιρου.

Ο ραδιούργος, κατά τον Αριστοφάνη, αλλά όχι κατά τον Παπασπηλιόπουλο, Πεισθέταιρος, πείθει τα πουλιά για το μεγάλο όραμα τη Νεφελοκοκκυγία. Αυτή η πόλη θα είναι μια ουτοπία όπου τα πουλιά, και όχι οι θεοί ή οι άνθρωποι, θα κατέχουν την απόλυτη εξουσία. Η ιδέα είναι ταυτόχρονα φιλόδοξη και παράλογη, αντανακλώντας την ικανότητα του Αριστοφάνη να συνδυάζει σοβαρά θέματα με χιούμορ και γελοιοποίηση. Το σχέδιο του Πεισθέταιρου είναι επαναστατικό: τοποθετώντας τα πουλιά ως μεσάζοντες μεταξύ θεών και ανθρώπων, μπορούν να ελέγχουν τη ροή των θυσιών από τη γη στον Όλυμπο, ρυθμίζοντας έτσι την ίδια τη θεϊκή δύναμη.

Οι «Όρνιθες», γραμμένες από τον Αριστοφάνη το 414 π.Χ., παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του Πελοποννησιακού Πολέμου και αντανακλά τη βαθιά απογοήτευση του Αριστοφάνη για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Αθήνας και τη συνεχιζόμενη σύγκρουση. Παρόλο που το έργο του χάρισε τελικά το δεύτερο βραβείο στα Μεγάλα Διονύσια, ξεχωρίζει ως ένα καυστικό σχόλιο για τους συκοφάντες και τους κόλακες που είχαν εισχωρήσει στο δημοκρατικό σύστημα, καθώς και ως κριτική των ιδεαλιστικών αλλά συχνά ανεφάρμοστων θεωριών της νέας διακυβέρνησης.

Δωδεκάποντες αιχμές

Η επιβίωση των γυναικών μοιάζει με σπορ υψηλού κινδύνου: απαιτεί ισορροπία σε τακούνια, νεύρα από ατσάλι, χαμόγελο σε σεξισμό και την τέχνη του «όχι» με ευγένεια.

Στο «Sirens», η δημιουργός Μόλι Σμιθ Μέτζλερ  («Maid») παίρνει το νυστέρι της στο ταξικό χάσμα της Αμερικής για άλλη μια φορά – αλλά αυτή τη φορά, κόβει βαθιά μέσα στη γυαλιστερή σάρκα του 1% και βρίσκει κάτι που σαπίζει από κάτω. Βασισμένη στο θεατρικό έργο Elemeno Pea της Metzler του 2011, αυτή η περιορισμένη σειρά πέντε επεισοδίων διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά τη διάρκεια ενός ολοένα και πιο άβολου Σαββατοκύριακου σε μια πολυτελή έπαυλη στο Χάμπτονς. Αυτό που ξεκινά ως μια φαινομενικά ανάλαφρη οικογενειακή επίσκεψη σύντομα εξελίσσεται σε ένα τεταμένο, σκοτεινά κωμικό παιχνίδι εξουσίας, ένα παιχνίδι που διανθίζεται με χειραγώγηση, χρήμα και συναισθηματική βία.

Η σειρά ξεκινά με την Ντέβον (Μέγκαν Φάχι), μια κοφτερή γυναίκα της εργατικής τάξης από το Μπάφαλο, που φτάνει για να επισκεφθεί τη μικρότερη αδελφή της Σιμόν (Μίλι Άλκοκ) στην παραθαλάσσια έπαυλη όπου η Σιμόν εργάζεται πλέον ως προσωπική βοηθός. Η αντίθεση είναι συγκλονιστική: Η Ντέβον, που σφύζει από κυνισμό και ηθική διαύγεια, είναι αμέσως καχύποπτη για τη νέα πολυτελή ζωή της Σιμόν, η οποία φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από την εξυπηρέτηση των ιδιοτροπιών της ιδιοκτήτριας του κτήματος, της Μικαέλα Κελ (Τζούλιαν Μουρ), μιας χαρισματικής δισεκατομμυριούχου γοητευτικής και κοσμικής προσωπικότητας με φοβερή γκαρνταρόμπα και εκνευριστική παρουσία.

Στην άγρια φύση της Κορσικής

Η αντίσταση είναι η πράξη της υπεράσπισης αξιών, ελευθεριών ή ταυτότητας απέναντι στην καταπίεση. Είναι κίνηση αξιοπρέπειας, συλλογικής ή ατομικής, ενάντια στην αδικία.

Στο  Μοϊκανό, ο Φρεντερίκ Φαρουτσί  αναβιώνει την πιο διαχρονική υπόθεση του γουέστερν, ο μοναχικός άνδρας που αντιστέκεται σε ένα διεφθαρμένο σύστημα και τη μεταφέρει στις ανεμοδαρμένες, καμένες από τον ήλιο κορυφογραμμές της σύγχρονης Κορσικής. Αυτό που προκύπτει είναι μια λιτή, ψημένη αφήγηση καταδίωξης που φλερτάρει με τον μύθο, ενώ παραμένει σταθερά ριζωμένη στον κοινωνικό και πολιτικό ρεαλισμό.

Ο Ζοζέφ, ένας μοναχικός κτηνοτρόφος και βοσκός, έχει ζήσει ήσυχα στην άγρια γη του νησιού, προστατεύοντας την αυτονομία του και το πατρογονικό του σπίτι. Όμως η «πρόοδος» χτυπάει με τη μορφή ενός τοπικού μαφιόζικου δικτύου που υποστηρίζεται από διεφθαρμένους γραφειοκράτες και κτηματομεσιτικούς γύπες. Θέλουν τη γη του Ζοζέφ για να ανοίξουν το δρόμο για ένα ακόμη πολυτελές θέρετρο. Ο βοσκός θέλει μόνο να μείνει στην ησυχία του. Αυτό που αρχίζει ως πίεση κλιμακώνεται γρήγορα σε βία, και όταν ο  Ζοζέφ υπερασπίζεται θανάσιμα τον εαυτό του ενάντια σε έναν εκτελεστή της μαφίας, όλο το βάρος τόσο του υποκόσμου όσο και της κρατικής εξουσίας στρέφεται εναντίον του. Φεύγει στα βουνά, προκαλώντας ένα ανθρωποκυνηγητό σε όλο το νησί.

Αυτό είναι το πλαίσιο μιας κλασικής ιστορίας φυγάδων, όμως ο Μοϊκανός αψηφά την απλότητα. Ο έρμος ο Ζοζέφ  δεν είναι Ράμπο ή πιστολέρο, είναι σιωπηλός, σκληρός, αλλά κάθε άλλο παρά υπεράνθρωπος. Καθώς διαφεύγει τη σύλληψη, το ίδιο το νησί γίνεται καταφύγιο και πεδίο μάχης. Το έδαφος της Κορσικής, αποτυπωμένο σε μεγάλες, σιωπηλές λήψεις, χρησιμεύει όχι μόνο ως εντυπωσιακό σκηνικό αλλά και ως αυτοτελής χαρακτήρας ένας τόπος εμποτισμένος με μνήμη, ένταξη και αντίσταση.