Στα τέλη του 2005 κυκλοφορεί ο δίσκος «Αγαπητέ κύριε Καβάφη», με άλλα λόγια δεκατρία ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή όπως τα μελοποίησε ο Γιάννης Πετρίτσης. Τραγουδά ο Αλέξανδρος Χατζής και συμμετέχει η Νέλλη Βαβάση. Απαγγέλλουν ο Μιχάλης Κακογιάννης, η Κάτια Δανδουλάκη και ο Γρηγόρης Βαλτινός. Η μουσική εκλαικεύει το πνεύμα των ποιημάτων, δεν στοχεύει στη λυρικότητα και τον κλασικο μουσικό τρόπο προσέγγισης παλαιοτέρων εργασιών, στέκεται περισσότερο στην ακουστική μπαλάντα, με τις κιθάρες να συνοδεύουν το βαθύ ηχόχρωμα της φωνής του Αλέξανδρου Χατζή, θυμίζοντας νεοκυματικές μπαλάντες. Η αποδοχή ή όχι του ηχητικού αποτελέσματος πάντως εξαρτάται από την πρόθεση του καθε ακροατή σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται τη μελοποίηση ποιημάτων του Καβάφη. Αναμφίβολα όμως πρόκειται για μια ιδιαίτερη απόπειρα με ορισμένες εμπνευσμένες στιγμές.

Η Πόλις

 
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Το έργο «Γη των απουσιών» του Κυριάκου Σφέτσα είναι  η μουσική που συνέθεσε πάνω στην ποίηση της Κικής Δημουλά με την ερμηνεία των ποιημάτων να γίνεται από την ηθοποιό Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου και την πολύτιμη σύμπραξη εννέα μουσικών από την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων υπό τη διεύθυνση του αείμνηστου Θανάση Τσιπινάκη. Η Κική Δημουλά γράφει στο ένθετο του δίσκου: «Το σημαντικό για μένα είναι ότι ο Κυριάκος Σφέτσας έδωσε μουσική σ’ εκείνον τον ανεπίστρεπτο χρόνο που έγραψα τα ποιήματα αυτά. Είμαι πολύ συγκινημένη από τη δουλειά του, που τη θεωρώ σπουδαία» ενώ ο ίδιος ο συνθέτης σημειώνει: «Υπήρξε μια “εξ ουρανού” στιγμή όταν το περασμένο καλοκαίρι πλησίασα το έργο της Κικής Δημουλά, νιώθοντας ξαφνικά να αναστέλλεται η νύχτα μου. Αρχές φθινοπώρου, σε νυχτερινό πάντα χρόνο, αναδύθηκαν μέσα μου οι πρώτες ιδέες για τη “Γη των απουσιών”: η συνεύρεση ή αλλιώς η κοινή πλεύση ποίησης και μουσικής, μέσα από μια ειδική οργάνωση “λόγου και ήχου” με στόχο μια πολυσήμαντη δημιουργική “πράξη”, υπήρξε το κύριο, το φλέγον ζήτημα. Φαντάστηκα λοιπόν ένα έργο “Ισοτιμιών” ανάμεσα στην ποίηση και τη μουσική». Τέλος, ο μουσικοκριτικός Αργύρης Ζήλος στην κριτική του δίσκου στο περιοδικό Δίφωνο, τ.χ.106 γράφει: «Ο ελεγχόμενος επικολυρισμός των χορικών του δεν καταλήγει διθυραμβικός, οι περίτεχνες και διόλου τετριμμένες αρμονίες του δεν προκαλούν ως ρηξικέλευθες, η ελληνικότητά του δεν διασύρεται και η σύγχρονη ματιά του δεν συσκοτίζεται από τον επιδεικτικό μοντερνισμό».

Ο τραγουδοποιός Απόστολος Ρίζος μελοποιεί και ερμηνεύει το ποίημα «Μονόλογος», αφιερωμένο στον Μάνο Ελευθερίου, του Σπύρου Αραβανή (από την ποιητική συλλογή «Η ανοσία της άγνοιας», εκδ. Οδός Πανός, 2008).

Με το τραγούδι αυτό οι δύο δημιουργοί αποτίνουν φόρο τιμής στον ποιητή και στιχουργό, Μάνο Ελευθερίου, που συμπλήρωσε 50 χρόνια παρουσίας στα ελληνικά γράμματα (η πρώτη του ποιητική συλλογή, «Συνοικισμός», κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1962) και σήμερα 12 Μαρτίου 2013, συμπληρώνει τα 75 χρόνια ζωής.  Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο: «Μαύρα μάτια: Ο Μάρκος Βαμβακάρης και η συριανή κοινωνία στα χρόνια 1905 – 1920» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η ηχογράφηση του digital single έγινε στο Studio-Lizard Sound, με ηχολήπτη τον Δημήτρη Καρπούζα .Έπαιξε βιολί ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης και κιθάρες ο Απόστολος Ρίζος.

«Μονόλογος»

Στον Μάνο Ελευθερίου

Στα μάτια σου έτρεχε νερό της λησμονιάς

Και στην καρδιά το αίμα ανέβλυζε ηττημένο

Όλα όσα αγάπησες σαν φύλλο μιας μυρτιάς

Που άνθισε μέσα σε δωμάτιο κλεισμένο

Όλα όσα αγάπησες σαν δάκρυ Παναγιάς

Σε ένα εικόνισμα παλιό και σκονισμένο.

Οι πέτρες που έριξες χαθήκαν σαν πουλιά

Και σε αφήσανε για πάντα σαστισμένο

Όλη η ζωή σου η αυλή μιας αγκαλιάς

Κι ένα παράθυρο στο φόβο ανοιγμένο

Όλη η ζωή σου ήταν κύκλος μιας θηλιάς

Που σε συγκράτησε για πάντοτε δεμένο.

Έτσι τα χώματά σου βάπτισες ξενιτιά

Και το μυαλό σου θέατρο στοιχειωμένο

Όλα όσα έπαιξες στου Άμλετ τη σκιά

Ένας μονόλογος λειψός και ματωμένος

Όλα όσα κέρδισες μια μαύρη λαγκαδιά

Κι ένα παράσημο στο βλέμμα κεντημένο.

 

Στον Κωστή Παλαμά

Μέσ’ από τα κάγκελλα τ’ αόρατα

της απέραντής μας φυλακής,

μέσα στο κελί το σκοτεινό μας,

δεν εβάσταξες στον πόνο της Φυλής

κι έπεσες σα δρυς

από τα χτυπήματα

κάποιων μαύρων ξυλοκόπων

στο σκοτάδι της νυχτιάς της τραγικής,

δίχως να προσμείνεις την αχτίδα

της καινούργιας Χαραυγής.

Κι έπεσες καθώς από σεισμό

πέφτει μια μαρμάρινη κολόνα

κάποιου πανάρχαιου ναού.

Σα ναός, οπού χτυπιέται

απ’ τα βόλια των βαρβάρων.

Σαν τον Παρθενώνα,

ήρωα, ποιητή του Αιώνα.

Μάτια στερεμένα από τις τόσες

συμφορές,

δάκρυα δε θα χύσουνε για Σένα.

Θα σε κλάψουνε μια μέρα

οι ίδιοι αυτοί που μας σκοτώνουν

έναν – ένα,

σαν ξυπνήσουν απ’ τη μέθη τους

κι αντικρύσουν τι ερημιές

εσκορπίσανε στο διάβα τους

σ’ αναρίθμητες καρδιές.

Φεύγεις, πας για το ταξίδι σου

το Αχερούσιο, το στερνό,

ω πρωτότοκε αδερφέ μας,

όμως κοίτα πώς ξοπίσω σου

οι Έλληνες σε χαιρετάνε.

Ο καθένας ένα στίχο σου

ψέλνοντας μελωδικό,

σε ξεπροβοδάνε

με τα μύρια σου τραγούδια,

που βουίζουν σα μελίσσια

πάνω απ’ Απριλιού λουλούδια,

σα να προμηνάνε την Ανάσταση,

ω μεγάλε ραψωδέ μας.

από την Νεοελληνική Ποιητική Ανθολογία, του Παπύρου

(Πάπυρος Πρεςς, 1971)

πηγή: http://poem-for-you.blogspot.com

[Η απαγγελία όπως μεταδόθηκε από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην «Εβδομάδα Ελλήνων Ποιητών», 22/9-29/9/12, επιμέλεια: Κώστας Φασουλάς]

                                     Στον Γιάννη Ρίτσο

Το στόμα μου ανοίγει στο ύψος της πείνας του
   να εξημερώσει το φως.
Άλλες φορές χάσκει σαν ανοικτό παράθυρο
έτοιμο να στροβιλίσει εντός του
   όλες τις φωτεινές διαθλάσεις των ωρών·
άλλοτε σαν κλειστό ευαγγέλιο
δέχεται τις αχτίδες του ήλιου
μόνο απ’ τις χαραμάδες του σελιδοδείκτη.
          Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Το φως που τυφλώνει τα χέρια μας
και ψαύουν ξένα σώματα
          -αυτό είναι η αγάπη, λένε-.
Το φως που αφυπνίζει τις αισθήσεις μας
και σκάβουν την αλήθεια
          -ποια αλήθεια διάολε; Πρώτη φορά ζούμε όλοι-.

Το φως που προοικονομεί με τις σκιές
την πορεία των σωμάτων
          -πεθαίνουν και οι αγαπημένοι μας μαμά;-
           Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Οι ανθισμένες ρεκλάμες στους δρόμους
δεν λένε να ησυχάσουν τα βράδια·
μου υπενθυμίζουν το ετερόφωτό μας
    θυμίζουν εσένα.
Είναι κι αυτή η αρχή του Ήρωνα:
«το φως διαδιδόμενο από ένα σημείο σε άλλο
ακολουθεί τη συντομότερη οδό»
που σφίγγει σαν θηλιά το λαιμό μου
για όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ» που έθαψα
κάτω από τόνους περιγραφών
για όλες τις «συγγνώμες» που ταξίδεψα
μέσα από βουνά και λαγκαδιές επιχειρημάτων.
           Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Κι όμως παιδί, έπιανα απ’ τις φτερούγες του τον ήλιο
και τον βασάνιζα
πάνω κάτω
πάνω κάτω
Κι ύστερα σφυρίζοντας αδιάφορα τον ελευθέρωνα
ζαλισμένο
          -πού να ‘ξερα πόσο θα μου κόστιζε σήμερα μια μονάχα του

 ηλιαχτίδα-.
Μα ούτε και τότε κατάφερα να τον τιθασεύσω
ολοκληρωτικά.
Γλιστρούσαν οι αχτίδες από τα δάχτυλά μου
όπως εγώ απ’ την αγκαλιά του πατέρα
και κυλούσαν στο χώμα, σκόρπιζαν στον αέρα.
Αχ! Αν είχα μαζέψει έστω αυτό το σπαταλημένο φως
         αν είχα δεχτεί εκείνα τα χαμένα φιλιά
τώρα θα ήμουν ένας πλούσιος αστός.
Με δικό του κήπο και με περισσά χάδια.
          Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.