(Φωτογραφία: Γιάννης Μπεχράκης)

Άμαχος

Έχω πεθάνει δυο χιλιάδες έξι φορές
σε κάθε πόλεμο που έγινε με κυνηγούσανε ορδές
είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει,πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται
Είν’ ο ρόλος που μου δόθηκε αυτός απ’ το Θεό
να πεθαίνω για κάθε πόλεμό τους ιερό
έχω πεθάνει σε μία από τις σταυροφορίες
περάσαν από πάνω μου τρεις αυτοκρατορίες
θυμάμαι κι όσο θυμάμαι, φοβάμαι τις νύχτες εκείνες
όταν μάτωναν τ’ αυτιά σου απ’ τις σειρήνες
και μετά μέσα στις γνώριμες κατακόμβες
κι από πάνω μου τόνοι από τσιμέντο και βόμβες
άκου να δεις, εδώ κάτω δε ζητείται ελπίς
όταν θα ξαναγίνει πόλεμος πρέπει να σηκωθείς
για να πεθάνεις πάλι μονάχος κάποιο βράδυ
ήμουν παιδί όταν βομβάρδισαν το Βελιγράδι

Εικασίες του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας

τη σορό του ηλίου πανσέληνος αν μου σταθεί
ἀπαστράπτον εικόνισμα στου πηγαδιού τον πάτο
την αρμονία στο πορτρέτο κι ας με λοιδορεί
το νεῦμα το άγιο λίγο πριν από το θαύμα
τη δόξα στον θρήνο σου
δόξα μου

καταφιλήσω
το ξύλο το θεοπρεπές με όλα τα αγκάθια
τη σκουριά ευωδέστατη στα σύνεργα του πάθους
τα μάτια που με εκλιπαρούν κι ας αποφεύγω
την εσχάτη λύπη πρώτη και καλύτερη
τη λάμψη στο αίμα σου
λάμψη μου

καταφιλήσω
τον Σπηλαιοκτήτη οπωσδήποτε αμέσως μόλις έρθει
της αγάπης τον μεγάλο Χορηγό πρωτότοκο από την άβυσσο
τον αρχαίον Ἀγροφύλακα όπου νἄναι
του κορμιού σου το ψωμί ψίχουλα ελέους
τις λέξεις στα χείλη σου
λέξεις μου

καταφιλήσω
το πρόσχημα του Απριλίου στον Μάιο
τούς αιχμαλώτους έναν-έναν μετά την άλωση της πόλης μας
ψηφιακές ανυποψίαστων ηρώων επί το έργον
τον καθρέφτη στο πρόσωπο πού είσαι εγώ
τη ζωή στον θάνατό σου
ζωή μου.

Αυτά είπεν ο άνεμος και κατεφίλησεν αυτόν.

(Μπανάτο Ζακύνθου, 10-13.3.2007)

Τις Μιγάλες Απούκριες
που ανάβουν οι φωτιές
και ζητούν να βρουν ψωλές
για να σβήσουν οι φωτιές
άναψε και η Χριστίνα
που χ’ να γαμηθεί ένα μήνα,
άναψε κι η Παναγιώτα,
κακαρίζει σαν την κότα
κι ανεβαίνει κατεβαίνει
και την πούτσα δεν χορταίνει.
Μπρε-μπρε-μπρε-το μπουρανί
και τσ’ Χαλατσαινας το μνί.
(Τύρναβος)

Ο παπάς μας ο Γιαννής
τονε πάτησε μιανής.
(Εύβοια)

Δεν θαυμάζιτι κουρίτσια
πως γαμεί η ψουλή τη νύχτα
δίχους φως, δίχους λυχνάρι
δίχως τα κεριά αναμμένα;
Δυο πουδάρια σηκωμένα
κι άλλα δυο γονατισμένα
μια κοιλιά πάνω στην άλλη
έχουνι χαρά μεγάλη.
(Μυτιλήνη)

Δυο κυράδες κάθονταν
έξω από την πόρτα τους,
μια της άλλης έλεγε:
-Έχει ο άντρας σου χοντρή;
-Έχει και παράχ’ μωρή!
-Δεν μου την εδανείζεις;
-Καποιανής τη δάνεισα
και μου την αρρώστησε
κ’ είδαμεν και πάθαμεν
για να την γιατρέψουμε.
Δώκαμεν και γιατρικά
δώδεκα καλάθια αυγά
κ’ έξη οκάδες βούτυρο
όσο να την δούμε ορθή
σαν αγγούρι τρυφερό.
(Ήπειρος)

Πηγή: Echo&Artis, #15

Cari amici,
vi segnaliamo con anticipo la riapertura delle attività di Casa della poesia per il nuovo anno. Venerdì 2 febbraio, alle ore 20,30, nella sede di Casa della poesia a Baronissi (Salerno) prende il via un programma sulla poesia italiana contemporanea che vedrà la partecipazione di alcune delle voci più importanti del panorama nazionale.

Il primo incontro della serie (che vedrà la presenza in seguito le presenze di Giuseppe Conte e di Gianni D΄Εlia) è dedicato ad uno dei maggiori poeti italiani contemporanei a noi molto caro, Milo De Angelis.

All’abituale lettura del poeta, che è ormai tradizione di Casa della poesia, si unirà un’intervista all’autore di Francesco Napoli.
Invitiamo tutti gli amici di Casa della poesia e gli appassionati a diffondere la notizia e a partecipare alla serata.

Milo De Angelis vive a Milano, dove è nato nel 1951. Nelle raccolte Somiglianze (Guanda, 1976), Millimetri (Einaudi, 1983), Terra del viso (Mondadori, 1985), ha saputo avanzare proposte di novità e originalità formale, ma anche sostenute da una sofferta lacerazione interiore che conferisce al verso una dimensione esistenziale tragica. Il suo percorso poetico sembra poi entrare in una fase di riflessione con Distante un padre (Mondadori, 1989). Sul piano critico vanno segnalati il volume Poesia e destino (Capelli, 1982) e la direzione di Niebo, una delle riviste che arricchiscono il panorama della pubblicistica poetica dʼoggi, che si caratterizza per lʼestremo rigore della ricerca e del rifiuto di ogni compromesso.

Από την παραδοσιακή Σόλωνος κατηφόρισε –μαζί με τα νέα βιβλιοπωλεία– σε Πανεπιστημίου και Σταδίου, Εφημερίδα Καθημερινή, 21-01-07

«Είναι στο δρόμο μου και είναι συμπαθητικό». «Περιμένω έναν φίλο μου και έδωσα ραντεβού εδώ. Διαλέγω πάντα μεγάλα βιβλιοπωλεία, γιατί έχουν μεγαλύτερη ποικιλία». «Ηρθα τυχαία, να ρίξω μια ματιά για το γιο μου». «Ηρθαμε ειδικά από τη Γλυφάδα για να ψάξουμε κάποια βιβλία». «Είμαι από επαρχία, αλλά το έχω ακούσει και ήρθα να το δω». «Δουλεύω εδώ πιο κάτω κι έρχομαι πλέον εδώ όταν χρειάζομαι βιβλία. Μια -δυο φορές το μήνα». «Δεν είμαι από την Αθήνα. Ηρθα επειδή είναι μεγάλο και μπορώ με την άνεσή μου να βρω ό,τι ψάχνω». Είναι μερικές από τις απαντήσεις του κοινού που διαμορφώνει τη μετατόπιση της αγοράς βιβλίου στην Αθήνα την περασμένη χρονιά. Εκδότες και βιβλιοπώλες διαπιστώνουν ότι η αγορά του βιβλίου… κατηφόρισε από την παραδοσιακή Σόλωνος προς την Πανεπιστημίου και τη Σταδίου, έναν μόλις χρόνο μετά την εγκατάσταση εκεί, του «Ιανού» της Αθήνας, και του κεντρικού βιβλιοπωλείου «Παπασωτηρίου».

Η συνάντηση με το ήδη υπάρχον κεντρικό του «Ελευθερουδάκη» δημιούργησε τη νέα πιάτσα. Και το νέο κοινό. Αυτό που φαίνεται να ελκύεται όλο και περισσότερο από τους μεγάλους χώρους βιβλιοπωλείων, που διαθέτουν δεκάδες γκάτζετ γύρω από το βιβλίο και την εξέλιξη της τεχνολογίας, συνδυάζουν χώρους καφέ, γίνονται στέκια και τόποι συνάντησης. Κι αν η μεγάλη κυρία του βιβλίου, η «Εστία» και η νεότερη –αλλά σταθερά πολιτογραφημένη στους βιβλιόφιλους– «Πολιτεία» κρατούν το κοινό τους, δεν συμβαίνει το ίδιο με το μικρά βιβλιοπωλεία της Σόλωνος και των πέριξ αυτής δρόμων. Οι νέοι βιβλιοχώροι προσελκύουν, σταθερά ή ευκαιριακά, ένα μεγάλο μέρος από τη «νέα πίτα» του αναγνωστικού κοινού.