ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΙΗΤΗΣ: 21 ερωτήσεις υπό Σωτηρίου Κ. Παστάκα

1.Γράφετε μόνο ξύπνιος;
Συνήθως εν υπνώσει. Αλλά και ξύπνιος γράφω σαν κοιμισμένος..

2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση , γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Παίρνω και μεθαδόνη.

3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όταν γράφω νιώθω γραφιάς, δημόσιος υπάλληλος. Όταν ζω είναι που νιώθω ποιητής. Τα γραφτά μου είναι «οι στάχτες της τέχνης μου», πουʼ λεγε ο Yves.. Μες στο κεφάλι μου ΓΙΝΕΤΑΙ η ποίηση.

4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Αποτυχημένα ποιήματα… ναι, αρκετά, αλλά ως προς τι; Σκεφτήκατε ποτέ το ζήτημα της διάρκειας του ποιήματος; Αποτυχημένο τώρα (ανεπίκαιρο -ίσως), επιτυχημένο κάποτε…;

5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; , β) ένα
ηλιοβασίλεμα; , γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Ένα αιμάτινο ηλιοβασίλεμα που καίει τα σωθικά μιας γυναίκας. Όταν η άνοιξη τρίβει τα πόδια της ερεθισμένη, αυτό είναι ποίηση.. αλλά και μια άκαυλη (Sick) άνοιξη είναι αρκούντως ποιητική! Και, όσον αφορά το γʼ σκέλος: ποιητικό hairburger.. αν με εννοείτε..

6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Ναι.. Βεβαίως! Κάποτε δοκίμασα ένα ποίημα χωρίς λέξεις αλλά ήταν υπερβολικά προχώ, που λέμε, και από σεμνότητα το διέγραψα..

7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
Κάθε συντεχνία είναι του διαβόλου! Η συντεχνία είναι ο Αντίχριστος, χωρίς υπερβολές. Την ευθύνη την φέρει ο ποιητής. Άπαξ και πει πως είναι ποιητής πρέπει να δουλέψει σκληρά. Για να δικαιώσει τον εαυτό του.

8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Οι κριτικές είναι αδιάφορες, όταν προέρχονται από τους «επαγγελματίες» του είδους.. Οι κριτικές φίλων είναι πράξεις φιλίας. Σημαντικότατες. Σημαίνει πως έχει καθίσει ο άλλος και έχει διαβάσει τα βιβλία σου. Δεν τα ξεπέταξε, όπως συνήθως γίνεται. Αυτό εμένα με τιμά!

9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Μάλλον από ανάγκη. Δεν έχω συνήθειες, μόνο ανάγκες.

10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
Βεβαίως! Η δική μου Μούσα είναι τα Μούσα μου! Αν και δεν έχω καθόλου πεταλούδες πρόχειρες..

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΙΗΤΗΣ: 21 ερωτήσεις υπό Σωτηρίου Κ. Παστάκα

1.Γράφεται μόνο ξύπνιος;
Επιτρέψατέ μου πρώτα να σας διορθώσω το ορθογρφικό σας λάθος. Το “γράφετε” θέλει -ε- και οχι –αι-. Τώρα είμαι ετοιμη να σας απαντήσω… Στον ύπνο μου κοιμάμαι… στο ξύπνιο μου, που “κοιμάμαι όρθια”, γράφω….

2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση , γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Δεν είμαι εξαρτημένη από τίποτα… Σιχαίνομαι τις εξαρτήσεις.
Διαβάζω και γράφω ποίηση, γιατί κοστίζει λιγότερο … από τα ναρκωτικά και την μεθαδόνη.

3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όταν γράφω δεν αισθάνομαι ποιήτρια, είμαι γραφιάς…. ποιήτρια είμαι όλες τις υπόλοιπες ώρες ….

4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Εγώ μόνο τα γράφω. Η δημοσίευσή τους βαρύνει τους εκδότες μου….

5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; , β) ένα
ηλιοβασίλεμα; , γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Επειδή είμαι γυναίκα, θα μετατρέψω την πρώτη ερώτηση σε κάτι που να αφορά το ανδρικό κορμί, ας πούμε το φαρδύ στέρνο ενός άνδρα, και θα συνεχίσω…. το ποίημα δεν φέρνει στο μυαλό μου τίποτα από όλα αυτά. Είναι εντελώς άσχετο. Αν θα το συσχέτιζα με Κάτι, είναι με χαρτί, μολύβι, ή ένα βιβλίο.

6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Για μένα, ναι, είναι απαραίτητες. Τώρα ένας τηλεγραφητής, θα μπορούσε φαντάζομαι να γράψει ένα ποίημα σε ένα συνάδελφό του, και με σήματα μορς… αλλά εγώ χρειάζομαι τις λέξεις… για να επικοινωνήσω. Δεν αποφεύγω καμία λέξη. Όλες μου είναι απαραίτητες και χρήσιμες, ανάλογα με την στιγμή.

7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
Βαφτίστηκα με δύο χριστιανικά ονόματα, με φωνάζουν με ένα τρίτο υποκοριστικό, έχω μια ταυτότητα από την Αστυνομία…. και δεν ανήκω σε καμία συντεχνία… Αφήστε που δεν πιστεύω ότι είμαι ποιήτρια….

8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Όχι. Οι κακές κριτικές, είναι συνήθως προϊόν ζήλιας, κακιασμένων αποτυχημένων ποιητών, που το έριξαν στην κριτική, επειδή δεν μπορούν να κάνουν καλή ποίηση… Οπότε σίγουρα δεν βοηθάνε… κανένα ποιητή. Όσον αφορά, στα κακά ποιήματα τώρα, τι σημαίνει κακό ποίημα; Αυτό που δεν μου ταιριάζει; Ή αυτό που δεν μου αρέσει;

9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Ούτε από ανάγκη ούτε από συνήθεια. Γράφω γιατί μου αρέσει.

10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
Η Αϋπνία…..

Όσο δεν πείθουν οι μεμονωμένες θεωρητικές αποκηρύξεις του
συντεχνιασμού, ειδικά όταν προέρχονται από εκείνους που ανέχθηκαν
αν δεν εξέθρεψαν το φαινόμενο, άλλο τόσο θλίβει η εμμονή, όχι τόσο
της υπαρκτής «Αριστεράς», εκεί ο συντεχνιασμός έχει προσλάβει
διαστάσεις και χαρακτήρα οργανικής επιδημίας, αλλά η εμμονή μερικών
συμπαθητικών κοινωνικών αγωνιστών που αυτο-προσδιορίζονται
αριστεροί να βαφτίζουν κοινωνικούς αγώνες τους συντεχνιακούς
εκβιασμούς.

Αν σε μια εποχή αναδιατυπώσεων χρειάζεται, χάριν επικοινωνίας,
να μιλήσουμε με όρους παραδοσιακής πολιτικής χωροταξίας, θα
μπορούσε να πει κανείς ( και σε αυτό νομίζω συγκλίνουν οι περισσότεροι
σύγχρονοι αυτόνομοι διανοητές) πως αριστερή, ανατρεπτική, δηλαδή
κοινωνιοκεντρική πολιτική είναι προφανώς όποια προάγει τα συλλογικά
κοινωνικά συμφέροντα. Αντίθετα, δεξιά, συντηρητική, δηλαδή
ατομοκεντρική πολιτική είναι εκείνη που υπηρετεί τα ατομικά ή

Visite us here: Poiein/Gallery

κάθε μήνα νέες εκθέσεις !! νέοι καλλιτέχνες και σπουδαίοι του παρελθόντος !!

Η Ποίηση δεν είναι μια απλή καταγραφή όσων συναισθηματικά και μόνον συμβαίνουν “εντός” του ποιητή. Η Ποίηση δεν έχει σκοπό την περίτεχνη χρησιμοποίηση λέξεων που χαρίζουν αισθητική απόλαυση χωρίς περιεχόμενο. Η Ποίηση δεν απέχει από τα τεκταινόμενα στην κοινωνία και τον κόσμο. Η Ποίηση αφουγκράζεται τις αγωνίες του διπλανού και προσφέρει βάλσαμο στην ψυχή του τα τραγούδια της. Η Ποίηση δεν μπορεί να συνεχίσει να κλείνεται στην ασφυκτική “ιδιωτική εσωστρέφεια*” των τελευταίων δεκαετιών.

Η Ποίηση δεν υπάρχει, παρά ταυτισμένη με την αποδοχή της μοναχικότητας του δημιουργού, τη διεισδυτική σκέψη, τα πετάγματα του νου, την ανακάλυψη νέων αληθειών, τη συμπόρευση με τη φιλοσοφία. Η μοναχικότητα όμως δεν μπορεί να συνιστά στοιχείο, δικαιολογία, ουσιαστικής απομόνωσης. Η Ποίηση από τη φύση της σκύβει με αγάπη στον άνθρωπο, στον αδύναμο, στον διεκδικούντα και αντιστρατεύεται κάθε μορφή εξουσίας.