Όσο δεν πείθουν οι μεμονωμένες θεωρητικές αποκηρύξεις του
συντεχνιασμού, ειδικά όταν προέρχονται από εκείνους που ανέχθηκαν
αν δεν εξέθρεψαν το φαινόμενο, άλλο τόσο θλίβει η εμμονή, όχι τόσο
της υπαρκτής «Αριστεράς», εκεί ο συντεχνιασμός έχει προσλάβει
διαστάσεις και χαρακτήρα οργανικής επιδημίας, αλλά η εμμονή μερικών
συμπαθητικών κοινωνικών αγωνιστών που αυτο-προσδιορίζονται
αριστεροί να βαφτίζουν κοινωνικούς αγώνες τους συντεχνιακούς
εκβιασμούς.

Αν σε μια εποχή αναδιατυπώσεων χρειάζεται, χάριν επικοινωνίας,
να μιλήσουμε με όρους παραδοσιακής πολιτικής χωροταξίας, θα
μπορούσε να πει κανείς ( και σε αυτό νομίζω συγκλίνουν οι περισσότεροι
σύγχρονοι αυτόνομοι διανοητές) πως αριστερή, ανατρεπτική, δηλαδή
κοινωνιοκεντρική πολιτική είναι προφανώς όποια προάγει τα συλλογικά
κοινωνικά συμφέροντα. Αντίθετα, δεξιά, συντηρητική, δηλαδή
ατομοκεντρική πολιτική είναι εκείνη που υπηρετεί τα ατομικά ή
ομαδικώς (συντεχνιακώς) οργανωμένα ατομικά συμφέροντα. Ιδίως
δε όταν αυτά τα συμφέροντα υπερβαίνουν το δημοκρατικό δικαίωμα
κλαδικής διεκδίκησης και μετατρέπονται σε χονδροειδή εκβιασμό
σύνολης της Κοινωνίας.

Αν θέλετε, ένας από τους αμυντικούς μηχανισμούς της νεο-φιλελεύθερης
Ελίτ είναι η ικανότητα της να περιορίζει τις κοινωνικές εντάσεις στα
όρια των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, έτσι ώστε να λειτουργούν
ως συστημικά αμορτισέρ των επικίνδυνων κραδασμών. Κοντολογίς, ο
συντεχνιασμός είναι ένα από τα άλοθι επικυριαρχίας του συστήματος.

Και βέβαια όταν κανείς αποδέχεται την πιο πάνω διάκριση περί του τι
είναι αριστερό και δεξιό, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να αποφανθεί
εν τέλει για το ποιος είναι ποιος στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Το περίσσευμα του σωματικού και πνευματικού ιδρώτα των
εργαζόμενων και δημιουργικών πολιτών απομύζησαν με την
ίδια βουλιμία τόσο οι επίορκοι και θλιβεροί «εθνοπατέρες»,
μαζί με τους εθνικούς προμηθευτές και εργολάβους, όσο και
οι «εργατοπατέρες» και οι συντεχνίες των προνομιακών αποδοχών και
των εξωφρενικών «κεκτημένων».

http://www.nikosdoikos.com 19/10/11

1

Αν από το σημερινό χάλι κατορθώσουν να περισωθούν σπαράγματα
ελλαδικής Κοινωνίας και Οικονομίας είναι ίσως απαραίτητο για το
συλλογικό μέλλον, μαζί με την ΚΑΘΑΡΣΗ στο πεδίο της πολιτικής
ηθικής, να αποτινάξουν και την συντεχνιακή ομηρία, αυτή την
μεταπολιτευτική βαρβαρότητα, να επιδιώξουν κάθαρση και αυτών των
υποπροϊόντων του λαϊκισμού, που ενέσκηψαν ως οργανικές συνιστώσες
των κομματικών μηχανισμών, ως καταλύτες αναπαραγωγής τους στην
χρυσοτόκο εξουσία.

Επιτέλους όχι. Νόμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το δίκιο της
συντεχνίας, αλλά η συλλογική σύμβαση και το συλλογικό συμφέρον της
Κοινωνίας.

Tελικά, αυτές τις μέρες υπάρχουν δυο αντίπαλες φυλές στους ελληνικούς
δρόμους και τις πλατείες. Η μια αγωνιά για την διατήρηση των
κεκτημένων, η άλλη μάχεται για την ανατροπή του νεο-φιλελεύθερου
πολιτισμικού και οικονομικού ολοκληρωτισμού.

Ελπίζω τα νέα δυναμικά κινήματα να διαχωρίσουν εγκαίρως την θέση
τους από τις δήθεν αριστερές, συντεχνιακές και ατομοκρατικές λογικές.
Να τις αντιμετωπίσουν ως δεκανίκια της νεο-φιλελεύθερης
βαρβαρότητας.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments