ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΙΗΤΗΣ: 21 ερωτήσεις υπό Σωτηρίου Κ. Παστάκα
1.Γράφετε μόνο ξύπνιος;
Συνήθως εν υπνώσει. Αλλά και ξύπνιος γράφω σαν κοιμισμένος..
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση , γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Παίρνω και μεθαδόνη.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όταν γράφω νιώθω γραφιάς, δημόσιος υπάλληλος. Όταν ζω είναι που νιώθω ποιητής. Τα γραφτά μου είναι «οι στάχτες της τέχνης μου», πουʼ λεγε ο Yves.. Μες στο κεφάλι μου ΓΙΝΕΤΑΙ η ποίηση.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Αποτυχημένα ποιήματα… ναι, αρκετά, αλλά ως προς τι; Σκεφτήκατε ποτέ το ζήτημα της διάρκειας του ποιήματος; Αποτυχημένο τώρα (ανεπίκαιρο -ίσως), επιτυχημένο κάποτε…;
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; , β) ένα
ηλιοβασίλεμα; , γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Ένα αιμάτινο ηλιοβασίλεμα που καίει τα σωθικά μιας γυναίκας. Όταν η άνοιξη τρίβει τα πόδια της ερεθισμένη, αυτό είναι ποίηση.. αλλά και μια άκαυλη (Sick) άνοιξη είναι αρκούντως ποιητική! Και, όσον αφορά το γʼ σκέλος: ποιητικό hairburger.. αν με εννοείτε..
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Ναι.. Βεβαίως! Κάποτε δοκίμασα ένα ποίημα χωρίς λέξεις αλλά ήταν υπερβολικά προχώ, που λέμε, και από σεμνότητα το διέγραψα..
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
Κάθε συντεχνία είναι του διαβόλου! Η συντεχνία είναι ο Αντίχριστος, χωρίς υπερβολές. Την ευθύνη την φέρει ο ποιητής. Άπαξ και πει πως είναι ποιητής πρέπει να δουλέψει σκληρά. Για να δικαιώσει τον εαυτό του.
8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Οι κριτικές είναι αδιάφορες, όταν προέρχονται από τους «επαγγελματίες» του είδους.. Οι κριτικές φίλων είναι πράξεις φιλίας. Σημαντικότατες. Σημαίνει πως έχει καθίσει ο άλλος και έχει διαβάσει τα βιβλία σου. Δεν τα ξεπέταξε, όπως συνήθως γίνεται. Αυτό εμένα με τιμά!
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Μάλλον από ανάγκη. Δεν έχω συνήθειες, μόνο ανάγκες.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
Βεβαίως! Η δική μου Μούσα είναι τα Μούσα μου! Αν και δεν έχω καθόλου πεταλούδες πρόχειρες..
11. Σας έχει επισκεφθεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η
τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
Η έμπνευση ποτέ δεν κοροϊδεύει. Η συνείδηση κοροϊδεύει. Η συνείδηση βγαίνει, συνήθως, σκάρτη. Με επισκέπτεται πολύ συχνά. Και μάλιστα την περιμένω απόψε..
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα μιλούσατε;
Στο γυμνάσιο το πρώτο ποίημα. Κάτι για ένα δέντρο, στην μέση της αυλής. Μια οικογένεια, στον πρώτο όροφο. Η αθωότητα κατασκόπευε απʼ το παράθυρο. Δεν θυμάμαι. Πάντως το σίγουρο είναι πως τις υπαρξιακές αηδίες (τον κακώς εννοούμενο υπαρξισμό, που περνάει για σοφιστικέ) τον είχα απορρίψει από τότε. Άλλοι το ανακαλύπτουν στα 30…
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
Δυστυχώς όχι. Θα μετουσιώσω, όμως, την Κλάψα, σε Ποίηση! ( Ω Βίκτωρα Ουγκώ!)
14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
Σα να με αποκαλούν Πρόεδρο της Δημοκρατίας.. Ρίγος!
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας απόφαση;
Όταν διαπίστωσα πως έμοιαζα αρκετά με τον Ρεμπώ.. Με το δουλεμπόριο δεν τα πήγα πολύ καλά, ούτε με τις σαβάνες και τα θηρία. Οπότε επέλεξα την ασφάλεια της ποίησης αντί για ένα ακρωτηριασμένο πόδι..
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα ή απλώς πολλά ελαττώματα;
Η σοφιστεία που θέλει σώνει και ντε οι ποιητές να είναι όλοι νευρωτικοί, ιδιόρρυθμοι, βλαμμένοι, δε στέκει. Γράφεις όπως αναπνέεις. Κανείς δεν αναπνέει από ελάττωμα ή χάρισμα, απλώς αναπνέει..
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
Αναρίθμητες ερωμένες, πολλά ακριβά αμάξια, αμύθητη περιουσία, ακίνητα κτλ. Εντάξει.. Το θέλεις, όμως, το ποιηματάκι σου στο μεταξύ..
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις άλλων ατόμων;
Η αριστοτεχνική λογοκλοπή είναι δημιουργία. Όχι;
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
Τα έχω καταγγείλει ουκ ολίγες φορές, κινδυνεύω να γίνω γραφικός. 1) Αυτή η Ιδεοληψία της Κατεξοχήν Ποίησης, που μυρίζει Φ/Χούντα.. Πως έτσι κι έτσι πρέπει να είναι το ποίημα. Αυτή η στενομυαλιά.. 2) Ο Κακώς Εννοούμενος Υπαρξισμός, που φθάνει στο σημείο να απορρίπτει οτιδήποτε δημιουργικό, χαρούμενο, διασκεδαστικό. Η διασκέδαση έχει εξοβελιστεί. Δεν το καταλαβαίνω.. Η πρόκληση το ίδιο. (Αν δεν προκαλέσει ο Ποιητής, τότε ποιος θα προκαλέσει!..) Το Πιο Σοβαρό Ταμπού: ο Ποιητής Οφείλει να Υποφέρει. Αν δεν Υποφέρει δεν είναι Σοβαρός, δεν είναι Βαθύς. Σωστή τρέλα!
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
Καλός/ Κακός.. πάντα πολύ βεβιασμένα.. Δε λένε τίποτε. Η κριτική απαιτεί ενεργό ενδιαφέρον. Για χάρη της ποίησης, εν γένει.
21. Πως ορίζεται η ποίηση, σήμερα;
Χωρίς τα φαντάσματα του Σεφέρη και των λοιπών, να κρέμονται σαν απαγχονισμένοι κομμουνισμοί στο στερέωμα, θα είχαμε πολύ ωραία ποιήματα. Εν έτει 2012 να γράφει ο Σεφέρης;.. Στοιχεία σεφερικά; Μάλιστα. Αλλά να γράφει ο ίδιος ο Σεφέρης με το δικό σου χέρι είναι ανεπίτρεπτο. Πώς το δέχεσαι, σύντ-ροφε; Πρέπει να ξαναθάψουμε τους νεκρούς, λέω εγώ. Ανάσταση νεκρών, όπως φαίνεται, συμβαίνει παντού και ανά πάσα στιγμή. Πάω στοίχημα πως ο Σεφέρης είναι πιο ζωντανός κι ακμαίος από μένα, κι ας μην αναπνέει..











Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και έξυπνη κουβέντα.
Τελικά “κύριε συνάδελφε”…. οπως φαίνεται, όλοι νιώθουμε λίγο “γραφιάδες” σε κάποιες φάσεις…της δημιουργικής μας πορείας.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας στο να τινάξουμε επιτέλους από πάνω μας τα φαντάσματα του ’30… Μπορεί το 2030, γιορτάζοντας τα 100 χρόνια από τότε,να συμβεί…. Ελπίζω να είμαι ακόμα ζωντανή και να το γιορτάσω….
Συγχαρητήρια….
Ξέρετε, η γενιά του 30 θα σβήσει όταν “σβήσει” γενικά η έννοια του “πατέρα”, του “μέντορα”, του “δασκάλου”, που εμπνέει σεβασμό..
Είναι υγιές αίσθημα η έχθρα για το παρελθόν.
Δεν σημαίνει πως καταδικάζεις συλλήβδην τα περασμένα, αλλά πως στην ουσία είναι εμπόδια.
Αν ζούμε το 2030, πρώτα ο φαιός (ή πρόκα ο θεός, όπως προτιμάτε), ελπίζω πως ο σεφέρης κι ο ελύτης θα ναι μια γλυκιά ανάμνηση.. γλυκιά, σίγουρα!
Κε Αθανάσιε,
το 2030 γλυκιά ανάμνηση θα είναι όσοι γράφουν σαν τον Σεφέρη και τον Ελύτη και όχι ο Σεφέρης και ο Ελύτης. Α! Και όσοι ζητούν και μιλάνε για πατροκτονία χωρίς ακόμα να έχουν γίνει γεννήτορες ενός έστω ουσιαστικού ποιήματος.
Κύριε Αραβανή,
το ουσιαστικό μου ποίημα ας είναι η πατροκτονία.
μου αρκεί.
(ουσιαστικό ποίημα θα πει σύμφωνο με τα στάνταρντς του Καταστατικού Ποίησης στο άρθρο 4;)
Για να επανέλθω, πολύ σύντομα, στην κριτική μου.
(Μου δίνετε ένα φοβερό ερέθισμα.
Ελπίζω να μην κουράζω, και να μη σβηστεί το σχόλιό μου)
Ουσιαστικό ποίημα: δηλαδή: να ανακουφίζει, να υποφέρει, να είναι κάπως χριστιανικό, με μια αναίτια ενοχή, κάτι σαν προπατορικό αμάρτημα της ύπαρξης.
Να έχει βάθος. Να έχει το λόγο του Σεφέρη, εν τέλει.
Να είναι ουσιαστικό, όχι παιδιάστικο, όχι ελαφρύ..
Να μυρίζει φασισμό, και ιδεαλισμό, και λίγο Καντ, ποιος ξέρει!
Ε λοιπόν εγώ πιστεύω, με απόλυτη σιγουριά,
πως τα καλύτερα ποιήματα που έχω διαβάσει
δεν είναι αυτού του είδους.
Επίσης, πως αυτά που θεωρείτε εσείς αριστουργήματα εμένα με κουράζουν.
Μπορείτε, φυσικά, να το αποδώσετε στη νεαρή μου ηλικία. Εγώ θα το απέδιδα στη διαφορετική νοοτροπία και τρόπο σκέψης.
Όταν μιλάμε για ποίηση, για το Κατεξοχήν Πεδίο Ελεύθερης Δημιουργίας, το να μιλά κανείς για ποιότητα με τέτοιους όρους είναι άστοχο.
Η ποίηση είναι δοκιμή. Η γλώσσα θα κάνει ό,τι της καπνίσει. Θα φθάσουμε τα όρια. Θα ξεπεράσουμε τα όρια. Αυτά όλα με την προυπόθεση της ζωντάνιας, της αίσθησης του παιχνιδιού.
Εσείς, και οι όμοιοί σας (δεν το λέω υποτιμητικά), θέλετε κάτι να ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΤΕ.
θέλετε κάπου να ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ.
(αυτή την αίσθηση δίνετε..)
Σε μια εδέμ του 30, ίσως..
Συγχωρέστε με για την φλυαρία μου.
κύριε Αραβανή,
σβήσατε το σχόλιό μου, αναίτια.
“κακοήθικη” πράξη, που θα λεγε ένας συνάδελφος..
έγραφα, λοιπόν, πως
μακάρι το ουσιαστικό μου ποίημα να είναι η πατροκτονία.
(αν έχετε σκοπό να σβήσετε κι αυτό το σχόλιο
τότε παρακαλώ κατεβάστε και την ανάρτηση).
Πάντοτε Φιλικά.
Θ.
Ουσιαστικό ποίημα είναι αυτό που δεν χρειάζεται περιγραφή. Σε αυτό που όλοι λίγο ή πολύ συγκλίνουν αβίαστα. Προσωπικά δεν επιθυμώ να επανεφέρω τίποτα καθώς τίποτε δεν είναι τελειωμένο. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Δεν έσβησα κανένα σχόλιο, μη βιαζεστε παρακαλώ.
Επανήλθε το σχόλιο, γράψτε λάθος.
Για να συγκλίνουν όλοι στο ένα
πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω.
πρέπει να χαθούν οι προτιμήσεις.
μιλάτε για ιδεαλισμό πρώτης τάξεως.
Αυτή είναι και η μαύρη ιστορία των αριστουργημάτων!
Είναι πάντα πολύ
ύποπτες αυτές οι μαζικές προτιμήσεις.
Όπως η υστερία με τους Σεφέρη και Ελύτη.
Η οποία υποστηρίζεται, εν πολλοίς, από
ανθρώπους που τους γνωρίζουν μελοποιημένους.
Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται..
Αλίμονο!
Για αυτό πρόσθεσα το “λίγο ή πολύ”. Η σύγκλιση δεν εχει να κάνει με έξωθεν επιβολές και ελεγχόμενη παιδεία αλλά με κάτι πιο γνήσιο και αυθεντικό. Και φυσικά δεν εννοώ τη Λένα Μαντά και τα best sellers, αλλά τα διαχρονικά αριστουργήματα.
Υ.Γ. Η πατροκτονία επιτυγχάνεται όταν γράφεις χωρίς να την σκέφτεσαι ως σκοπό γραφής. Συνεπώς αν το ουσιαστικό σας ποίημα είναι η πατροκτονία, θα μείνετε για πάντα το παιδί αυτού του πατέρα.
Το πιο γνήσιο κι αυθεντικό είναι πλάσμα της φαντασίας.
Ψάχνετε ουσία, ψάχνετε ένα δεύτερο επίπεδο.
Τσάμπα κόπος, κατά τη γνώμη μου.
Είναι πολιτικοί (με την ευρεία έννοια) και οικονομικοί οι λόγοι της επικράτησης των τάδε αριστουργημάτων κι όχι των άλλων..Και δεν μιλώ για τα μπεστ σέλλερς της σειράς..
Πάντως, για να μην πλατιάζω θα επισημάνω
πως το σχόλιό σας περί ουσιαστικού ποιήματος είναι εξ ορισμού άστοχο. Και έξω απ’ την ποίηση, επιτρέψτε μου.
@12
ο στόχος φτάνεται χωρίς να ξέρεις τον στόχο;
δεν το νομίζω.
εκτός αν έχετε δική σας, προσωπική, εμπειρία.
Αν κάποτε γκρεμίσατε κάποιο ιδεώδες στα ξαφνικά, μες στην ησυχία της νύχτας,
ή μες στη ράθυμη ανία ενός μεσημεριού..
Έχετε δίκιο για το “ουσιαστικό”, το αποσύρω καθώς είναι ταυτολογία με τη λέξη ποίημα.
Συνεπώς η φράση μου γίνεται ως εξής:
“Και όσοι ζητούν και μιλάνε για πατροκτονία χωρίς ακόμα να έχουν γίνει γεννήτορες ενός έστω ποιήματος.”
Ως προς την επικράτηση των τάδε αριστουργημάτων έναντι κάποιων άλλων αυτό δεν σημαινει πως τα πρώτα δεν είναι αριστουργήματα….
πάλι πέφτετε σε σφάλμα, κατά την ταπεινή μου γνώμη..
Το ποίημα το ταυτίζετε με το καλό ποίημα.
Δίνετε εκ των προτέρων
(a priori, για να το καταλάβουν οι διαβασμένοι αναγνώστες)
ποιότητα σε ένα πράγμα που είναι καθαρό από ποιότητες. Οι ποιότητες έρχονται μετά, εμείς τις φέρνουμε. Οι συντεχνίες τις φέρνουν, που λέει κι η ερώτηση πιο πάνω.
Θα θυμήσω ένα απόφθεγμα του Duchamp,
που λεγε (πάνω κάτω): ένα κακό συναίσθημα δεν είναι συναίσθημα;
Ποια αυθεντία θα ρθει να μας πει; Και να μας πει τι; Θα μιλήσει ως αυθεντία. Θα ναι έξω απ’ το ποίημα. Για το ποίημα ας μιλήσει το ποίημα.
Και επειδή είμαι εξαιρετικά αισιόδοξος
πιστεύω πως το 2030 θα τα θυμόμαστε και θα γελάμε. Εγώ σίγουρα..
(Για να το πω όπως θα το γραφε ο νίτσε, ίσως, σε κάποιο μικρό απόφθεγμα: Τα ποιήματά μου, για να εξομολογηθώ, δεν είναι παρά γέλιο. όποιος σέβεται το γέλιο θα τα εκτιμήσει..)
Κε Αθανάσιε, θα σας απαντήσω δια χειρός Λεοντάρη:
“Ειναι πανάρχαια η πλάνη μας να ταυτίζουμε- ή να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε -την ποιητική λειτουργία με την ποίηση.”
Μιλώ βεβαίως για τη δεύτερη.
Δια χοιρός Αθανάσιου:
Οι κατηγορίες, κύριε Αραβανή, όταν προέρχονται
απ’ τ’ αντίπαλο στρατόπεδο
δεν είναι παρά κολακείες..
Στρατόπεδα-κλίκες-πατέρες κ.τ.λ….
Φοβάμαι οτι πρέπει να επανεξετάσετε την ποίηση μέσα σας.
Επίσης, επιθυμείτε την πατροκτονία στην ποίηση (σας) και αραδιάζετε-υπογράφετε αποφθέγματα άλλων (πατέρων) στις σκέψεις σας.
Διακρίνω μια σύγχυση.
Σύγχυση βλέπετε εσείς.
Εγώ βλέπω Αρ-μονία!
βλέπεις πικασο και λες: πω πω πόσα χρώματα, το να καβάλα στ’ άλλο.. -αρμονία ή σύγχυση;
δηλαδή αν έλεγα τα ίδια χωρίς να αναφέρω
την προέλευση θα ήμουν εντάξει;
Παιδιάστικα πράγματα, λέτε τώρα..
Η σχέση με τον πατέρα, ξέρετε..
τα λεγε κι ο κάλας (κι άλλη βιβλιογραφική αναφορά!) καλύτερα από μας..
διαβάστε τον (ω σίγουρα τον έχετε διαβάσει, αλλά ξαναδιαβάστε τον!) για να μάθετε πως δεν υπάρχει αντίφαση..
Υ.Γ.
Δεν επιθυμώ την πατροκτονία.
Δεν είναι επιθυμία (θα ήταν πολυτέλεια), αλλά ανάγκη.
Δεν είναι ψυχαναλυτικό το θέμα.
Είναι περισσότερο θέμα φυσικής-χημείας..
Να μιλά ο ίδιος ο Κάλας με τη δική σας σκέψη -χέρι- είναι ανεπίτρεπτο… Έτσι δεν υποστηρίζετε;
Εν τέλει πείτε μας ποιους νεκρούς να ξαναθάψουμε για να τελειώνει η συνομιλία…
Πάλι πέφτετε σε σφάλμα, κύριε Αραβανή!
Αν μιλούσε ο Κάλας μες στα ποιήματά μου,
κι αν αυτό συνέβαινε συνειδητά,
τότε να με μαλώνατε.
Εδώ συζητάμε. Θέλετε να μην αναφέρω κανένα όνομα ξανά; Θα νιώθατε πιο άνετα;
Λοιπόν, η συνομιλία πρέπει, ίσως, να διακοπεί.
Έχω καταχραστεί το χώρο του σχολιασμού, να με συμπαθάτε.
Συνοπτικά:
Να ξαναθάψετε τους Σεφέρη και Ελύτη, για αρχή.
Ο Ελύτης δεν ήταν ένα παιδί που γνώριζε τον κόσμο? στα 2 πρώτα έργα του δεν είχε μια “ελαφρότητα” εφηβική? δεν ήταν αυτός που μετάφρασε Ελυάρ και αυτός που ξεχώρισε στο βαρετό ακροατήριο του Εμπειρίκου όταν μιλούσε πρώτη φορά για τον υπερρεαλισμό?
Κάθε νέος ποιητής διαλέγει τους προγόνους του από μόνος του και μετά είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει. Κάποια στιγμή το φάντασμα του Πατέρα θα εμφανιστεί μπροστά του κι εκείνος θα πρέπει να είναι σίγουρος για την αλήθεια πριν αποφασίσει να πάρει εκδίκηση για τον φόνο ή να χαρεί χωρίς τύψεις που “πήδηξε” την μητέρα του.
Μιλάμε για την Τέχνη Γιώργο Καρτάκη, τι αυθεντίες, απλά πράγματα και αστεία τσαμπουνάς.
Απ΄την αρχαία τραγωδία, τον Άμλετ (που ανέφερα), τους αδερφούς Καραμαζώφ, Πατέρες και γιοί του Τουργκένιεφ, την επιρροή της ψυχανάλυσης στη λογοτεχνία που ήταν τεράστια σε πάρα πολλούς συγγραφείς του 20αιώνα κ.α. το ζήτημα του Πατέρα διαπραγματεύτηκε όσο κανένα. Η σύγκρουση του νέου με το παλιό. Τι δεν καταλαβαίνεις? Το ζήτημα όπως το θέτει ο σενιόρ Μίχος έχει μεγάλη βάση. Ήδη ο Παζολίνι το διαπραγματεύτηκε απ’ την αρχή όταν είδε το τέλος μιας παλιάς κουλτούρας διαδοχής με την ισοπεδωτική έλευση του νέου καπιταλισμού. Οι νέοι δεν μπορούσαν πια να διαδεχτούν τους Πατέρες τους και να πάρουν τη θέση τους (τότε ήταν που ο Παζολίνι εγκατέλειψε την προσπάθειά του για άμεση αποδοχή της τέχνης του απ’ το λαικό στρώμα κι άρχισε να κάνει πιο “δύσκολες” ταινίες). Κι από εδώ το ζήτημα πρέπει να πιαστεί μια και οι ψευδο-Πατέρες που υπάρχουν παίζουν μόνο το παιχνίδι της αναγνώρισης κ της ακόρεστης δίψας για κοινοποίηση του όποιου έργου. (Ο Λακάν βοηθάει εδώ πολύ)
“Ο καθένας που νιώθει ότι δεν ακούγεται καταλαβαίνει πως η ώρα της ποίησης έχει περάσει.
Και προσπαθεί να προωθήσει το όνομά του στη θέση της.
Πετώντας κάποτε και τα κόπρανά του στο λευκό τοίχο της μητέρας του.”
Μίχο, σου το κλέβω 🙂
Δημήτρη, σωστά κατάλαβες για το πρώτο σκέλος, το δρόμο προς το Ποίημα, λανθασμένα για το δεύτερο. Ως προς το σκοπό της γραφής είχα ένσταση όχι το μέσο.
Ο κύριος Αθανάσιος μέχρι να μάθει τα όρια της γλώσσας του δεν θα συμμετέχει στα σχόλιά μας.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όταν γράφω νιώθω γραφιάς, δημόσιος υπάλληλος. Όταν ζω είναι που νιώθω ποιητής. Τα γραφτά μου είναι «οι στάχτες της τέχνης μου», πουʼ λεγε ο Yves.. Μες στο κεφάλι μου ΓΙΝΕΤΑΙ η ποίηση.
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Ναι.. Βεβαίως! Κάποτε δοκίμασα ένα ποίημα χωρίς λέξεις αλλά ήταν υπερβολικά προχώ, που λέμε, και από σεμνότητα το διέγραψα..