`

Σοφά λόγια παράδοσης

Κάρπισαν από τώρα οι κυδωνιές
κι ας είναι αρχές Αυγούστου.
Ένα λαϊκό ρητό
λέει
πως όταν τόσο νωρίς
καρπίζουν
είναι σημάδι ότι ακολουθεί δύσκολος χειμώνας.

Ίσως σε ξαναερωτευτώ.

`

*
Επαίτης Έρωτα

Ένας επαίτης έρωτα είμαι
που ζητιανεύει μια αγκαλιά.
Έστω ένα κάλπικο φιλί είναι αρκετό.
«Πεινάω για έρωτα»
σε χάρτινη πινακίδα από κούτα νουνού.
Αλλά κανείς δεν ρίχνει το βλέμμα του σε ένα απελπισμένο.
Μάλλον όλοι πλούσιοι είναι.

ΑΣΦΥΞΙΑ-ΑΣΦ(ΑΞΙΑ)-ΕΣΦ(ΑΞΙΑ)

Το πνίξιμο μιας συγκίνησης είναι μια βρεφοκτονία
-όταν έχεις το ρόλο του προστάτη-
Είναι αδελφοκτονία, αν είσαι ρεαλιστής
γενοκτονία, μονάχα αν το βλέπεις σαν καθήκον.
Εκεί που μπερδεύονται τα πράγματα
είναι όταν πρέπει κανείς να καθαρίσει τα αίματα.
Ο βρεφοκτόνος αντικρύζει τότε τα απομεινάρια μιας γενοκτονίας,
ο πετυχημένος τα διασκορπισμένα αδέρφια του,
κι ο τελευταίος…
μαζεύει τα κομμάτια του στο χρόνο,
και αναρωτιέται, (όταν πονέσει κι αυτός)
πώς κατάφερε και έσφαξε
τόσο πόνο από το παρελθόν και το μέλλον.
Άλλωστε όλοι εκτιμούμε το περίπλοκο, το δύσκολο, το απλησίαστο.
Το αβίαστο κλάμα όμως, μην ξεχνάμε,
ότι είναι η μόνη μας υποχρέωση,
στις καρδιές της Ιστορίας.

`

1.

Ήρθε ο απρόβλεπτος ύπνος

Κανείς δεν τον περίμενε μας έπιασε όλους

Με ορθάνοιχτα μάτια.

2.

Φεύγουνε όλοι, ένας-ένας,

Σαν επισκέπτες μιας βραχύχρονης γιορτής

Και συ στην πόρτα τους μετράς.

3.

Σε μια παλιά βελανιδιά κουρνιάζουνε

Τριζονια με περίσσεμα ψυχής

Της νύχτας ισοβίτες.

`

Απλή αριθμητική
`

Ξύπνησε απ’ το χιόνι που έπεφτε μαλακά
Στάθηκε στο παράθυρο και άκουγε τα κλαρίνα

Μιχάλης Γκανάς
`

Είπα μια νύχτα να δω αλλιώς τα πράγματα.
Με τα μάτια μου.
Ήταν όλα στη θέση τους.
Τίποτα δεν είχε πεθάνει.
– Πώς να πεθάνουν όσα έζησες τραγουδώντας;
Τα λάθη, μια απλή αριθμητική.
Εσύ μου τα μπερδεύεις καμιά φορά.
1+1=1, μου μαθαίνεις.
Αλλάζεις τα αποτελέσματα σαν τις μεγάλες λεπτομέρειες που αλλάζουν τη ζωή.
Και είσαι επίμονη!
Το κάνεις κάθε φορά που σπάνε μέσα μου τα Γυάλινα Γιάννενα.

`
*
Η καμπάνα

Ακούμπησα στην καμπύλη μιας καμπάνας
Με την αγωνία της καλοσύνης
Που βασανίζει.
Με όρους κινηματογραφικούς
Σε ένα θέαμα ξεπερασμένο.

Την χτύπησα.
«Στις εποχές που πέρασαν», είπα,
Αναζητώντας δρομολόγια φτηνά
Και νησιά ξεκούραστα,
Με ερωτευμένα κορίτσια
Χωρίς υπομονή.

Την χτύπησα πάλι.
Με την πλάτη, πιο δυνατά!
Όταν τρέμει το σώμα, ξεχνά.

`

Ο Καθρέφτης

Το πιο οδυνηρό είναι το φεγγάρι,
μια ολόγιομη ελπίδα
πάνω απ’ το κεφάλι μας έτοιμη να εκραγεί-
το ένστικτο που γίνεται μακελειό
καθώς πλησιάζει ‘μέρα
που ο καθρέφτης θ’ αποκτήσει φωνή.

`

*

Σαν σκυλί λυσσασμένο.

Τελευταία τα βράδια
ακούω σπασμωδικές κραυγές
να με φωνάζουν
και ‘ γω περνώντας στη μεριά τους-
ανακαλύπτω το μεγαλείο της
προσφοράς τους
ορκίζοντας το χέρι μου
στην ανάληψη των επιθυμιών τους
δουλοπρεπής,
ιχνηλάτης των Nεκρών.
Στον πόλεμο τους ρίχνομαι
σαν σκυλί λυσσασμένο.

`