Μια συνηθισμένη ρατσιστική μέρα

Ένα πρωινό Σαββάτου
αποφάσισα να ξεμυτίσω
από το καλυβάκι μου
και να πάω να ρίξω
μια ματιά στα εμπορικά.

Αγόρασα εισιτήριο
από το περίπτερο
και περίμενα στη στάση
για το επόμενο τρόλεϊ.

Το είδα να έρχεται αγκομαχώντας
από το λόφο.
Μπήκα και πλησίασα
το μηχάνημα ακύρωσης.

Έχωσα το εισιτήριο στη σχισμή,
το μηχάνημα αρνήθηκε.
Έκανα ακόμη μια προσπάθεια,
μία από τα ίδια.

Μια γυναίκα με πρόσεξε
που προβληματιζόμουν.

«Σήμερα οι αστικές συγκοινωνίες
είναι δωρεάν!» είπε.

«Γιατί αυτό;» ρώτησα,
ενώ προσπαθούσα να ισορροπήσω.

«Είναι η παγκόσμια μέρα συγκοινωνιών»,
μου απάντησε.
Το ύφος της έλεγε : «Καλά που ζεις εσύ;»

*

Πόσο γλυκός μπορεί να είναι ο άνθρωπος, όταν περιμένει τον θάνατο.
Ακίνητη και σαστισμένη ήσουν, κοιτούσες τον άδειο τοίχο

Καλώς το μου το παιδάκι μου,
Είπες και με φίλησες
Και με ένα βλέμμα γεμάτο κατανόηση, μονολόγησες
Περιμένω να πάρω τον δρόμο, τον δρόμο τον μακρύ

Να τρως, να τρως γερά μου είπες μόνο και, φιλάκια πολλά όταν έφευγα
Και έπειτα ξεψύχησες

Τρεις και όρθιοι ήμασταν, αργότερα, στον θάλαμο να βλέπουμε εσένα και άλλη μία ξαπλωμένες.
Και ήταν όλα τόσο ταιριαστά, τόσο ομαδοποιημένα.
Και ήταν τόσο αφύσικο που δεν κουνιόσουν
Τόσο παράξενο στο βλέμμα το στήθος που δεν ανέπνεε.

*

Διαστέλλεται αχόρταγα ο χιτώνας, καθώς αρχαίες σοφίες επανατοποθετούν στο χειρουργείο τον βασιλιά Λωτό…
Ο κύκλος του λάθους πακτωμένος στην κορφή της ανάσας αγκομαχά ανοιγοκλείνοντας τις προεκτάσεις του…
Υπερσυντέλικο προανάκρουσμα στο κελάρι του πάθους τιτιβίζει σαν ουτοπική κουκκίδα τα χάρτινα στρέμματα της αναθεώρησης…
Συστέλλονται από το ψύχος τα δίκρανα της ύπνωσης και η ασπόνδυλη κόμη διαπερνάει το είναι του…
Ζητωκραυγάζουν οι μαριονέττες του Ιερώνυμου, όταν το ανεξήγητο τρίγωνο φοράει τήβεννο ερμητική και σπέρνει με νηπενθές τα όνειρά τους …
Αναβλύζει απ’ την καρωτίδα της στερνής ικεσίας μολυσμένη ανάγκη, μόλις οι μνήμες ριζώνουν στου Ιανού την πλάνη…
Σέπεται η λήθη σαν ενδίδει στης ορμής τη δανεική τους παλάμη και τα νυστεριά γλεντοκοπάνε με τα αποφθέγματα που κυλούν σαν καταρράκτες πορφυροί στα θεμέλια αλυσοδεμένων υδραγωγείων…
Βλεφαρίζει το φεγγάρι στην εκπνοή του Λωτού…
Αχυρένια ψοφίμια βυθισμένα στους αγκώνες του Σίσυφου φυτοζωούν απ’ της έμπνευσης τ’ ανέγγιχτο ήπαρ…
Η Νέμεσις αναμένει ορκισμένη την εκδοχή του ονειρικού λικνίσματος, καθώς αμήχανες ανάσες περιδιαβαίνουν στα χαρακώματα της σκέψης και ο θεριστής φοράει το γυάλινο μάτι του κυκλώνα…
Πήλινα συρματοπλέγματα διακλαδώνονται στα φρένα του νερού σπέρνοντας αμνησία στον κολοσσό του πόνου…
Ανοχύρωτες οι ρίζες του σκότους στάζουν αναπνοές αλλοφροσύνης και ο άγνωστος χορεύει σπαρταρώντας ρυθμικά το δρεπάνι …

Όταν Η Πόλη Κοιμάται

Ρουφάω μια τζούρα αλκοόλ και σκέφτομαι σε παρόντα χρόνο
Όταν η πόλη κοιμάται,
Ακούω χαμηλά μουσική ενώ με παροτρύνω να τζογάρω δίχως να σκέφτομαι το κόστος.
Όταν η πόλη κοιμάται,
Κλέβω ανάσες γειτονικές, τρώω στα τραπέζια τους και ανοίγω ξένες τηλεοράσεις.
Υπολογίζω πόσες όμορφες, ντελικάτες κοπέλες κοιμούνται μόνες τους,
Δίχως συντροφιά, δίχως ποτό και έρωτα.
Και θέλω τόσο να τις γλυκάνω όλες,
Να γλυκάνω τα στρωσίδια τους με την αρίδα μου,
Μα ξάφνου γίνομαι ρεαλιστικός και παύω να σκέφτομαι μαλακίες.
Όταν η πόλη κοιμάται,
Πιάνω νότες ή ψαχουλεύω στον υπολογιστή για κάτι της προκοπής.
Κι όταν κάποιος ξυπνήσει, του λέω εδώ η πόλη κοιμάται, που πας;
Λίγο πριν σταμάτησε και το τελευταίο λεωφορείο,
Η βρύση στάζει.
Κάπου εδώ όλη η πόλη κοιμάται,
Κι εγώ απόψε χώρια της.

Στο βάθος του χρόνου

Τα σώματα
Δύο γιγάντιες αγνύθες κρεμασμένες
Από το στόμα τʼ ουρανού.
Οι έρωτες το ριζικό του κόσμου
Συνεχίζουν να υφαίνουν…

να ζήσουμε

αυτό μας μένει
να ζήσουμε
δηλαδή να βιάσουμε τον ήλιο
να φωτίζει πιότερο
να κολυμπήσουμε στο φωτόνερο της σελήνης
να μιλήσουμε στη θάλασσα
αυτό μας μένει
και είναι τραγικό να το αποφεύγουμε
μήπως είναι απαίσιο ψέμα
δεν υπάρχει χρόνος
κάθε μέρα χάνεται ένα κομμάτι κορμί
και στο τέλος θα μείνει η καρδιά
ζητιάνα να γυρεύει ελεημοσύνη
να ζήσουμε
να μαζέψουμε όλους τους ήλιους που δεν περισσεύουν
και δε θα μαστε οι φτωχοί θεριστές
των ασφόδελων της νύχτας…